บทที่ 8

"ดี ดีมาก แอนนาลิส หาทนายมาคุยกับฉัน ฉันอยากเห็นทนายแบบไหนที่จะไล่ฉันออกจากบ้านที่ฉันเคยอยู่มาตลอดชีวิต เชิญนักข่าวมาด้วย ให้พวกเขารายงานข่าวและแสดงให้สาธารณชนเห็นว่าหลานสาวเนรคุณที่ฉันเลี้ยงมาทรยศฉันอย่างไร" เคนท์กล่าวอย่างโกรธเคือง

"โอเค หนูจะไปหาทนายความและลุงก็ไปหานักข่าวมา" แอนนาลิสกล่าวพร้อมจ้องมองเคนท์ด้วยความสนใจ

"เ เธอ..." เคนท์โกรธมากกับท่าทีเย่อหยิ่งของแอนนาลิสจนเขาแทบจะพูดออกมาเป็นประโยคไม่ได้

เบธานีพยุงเคนท์และพูดกับแอนนาลิสด้วยน้ำเสียงวิงวอนว่า "แอนนา หยุดเถอะ ลุงเคนท์ของเธอเป็นโรคหัวใจ เครียดไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

"วันมะรืนนี้โอนกรรมสิทธิ์ให้เสร็จ พวกคุณไปหาบ้านใหม่และย้ายออกไปให้เร็วที่สุด" แอนนาลิสเดินขึ้นไปชั้นบนหลังจากพูดจบ

ประกายเย็นวาบผ่านดวงตาของเคนท์ขณะที่เขาเฝ้าดูแอนนาลิสเดินขึ้นบันได

หลังจากที่แอนนาลิสหายขึ้นบันไดไปแล้ว เบธานีก็ถามเคนท์เสียงแผ่วว่า "ที่รัก เราควรทำยังไงดี? แอนนาลิสไม่เหมือนเด็กบ้านนอกที่โตในชนบท เธอสวยปราดเปรื่อง!"

เคนท์พูดอย่างกัดฟันว่า "ข้อมูลเข้าถึงได้ง่ายในยุคปัจจุบัน แม้แต่เด็กที่เติบโตในหมู่บ้านก็ยังมีความรู้มากพอ ฉันประเมินเธอต่ำไป"

สายตาของเบธานีแฝงไปด้วยความอาฆาตพยาบาท เธอลดเสียงลงมากขึ้นในขณะที่เธอแนะนำ "ที่รัก ตอนนี้เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมเราไม่เพียงแค่..."

ยังไม่ทันจบประโยค เบธานีก็ทำท่าเชือดคอ

เคนท์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น "เธอคิดว่าฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเหรอ? เฮเธอร์เขียนในพินัยกรรมของเธอว่าในกรณีที่แอนนาลิสเสียชีวิต ทรัพย์สินทั้งหมดในมูนไลท์ กรุ๊ปจะถูกบริจาคให้กับมูลนิธิเซาท์ริเวอร์"

เบธานีพึมพำ "ฉันคิดว่าจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อเธอเสียชีวิตก่อนอายุ 20 ปี"

"หากเธอเสียชีวิตระหว่างอายุ 20 ถึง 50 ปี ทรัพย์สิน 90% ในมูนไลท์ กรุ๊ป จะถูกบริจาคให้กับมูลนิธิเซาท์ริเวอร์" เคนท์ไม่พอใจกับเรื่องนี้

เบธานีตอบว่า "เฮเธอร์ฉลาดและช่างคิดจริง ๆ แอนนาลิสสืบทอดสติปัญญาของเธอ ไม่อย่างนั้นเด็กที่เติบโตในชนบทจะฉลาดขนาดนั้นได้อย่างไร?"

เคนท์ถอนหายใจยาวก่อนจะพูดว่า "โชคดีที่ฉันมีแผนสำรอง"

"มันคืออะไร?" เบธานีเบิกตากว้าง

ก่อนที่เคนท์จะอธิบายแผนการของเขา โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น มันเป็นสายจากนิโน่

เมื่อสังเกตเห็นว่าผู้ที่โทรมาคือใคร เคนท์จึงให้เบธานีเงียบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นเขาก็ยิ้มและรับสาย "สวัสดี คุณปาร์ค มีอะไรให้ช่วยไหม?"

"คุณบาร์ตัน พรุ่งนี้เราจะกลับไปเจเดย์ไบรท์ ฉันต้องเลี้ยงอาหารทุกคนก่อนกลับ ฉันขอแนะนำให้เราไปทานอาหารเย็นที่แฮมิลตันคืนนี้ คุณคิดอย่างไร?" นิโน่ยิ้ม

"ได้แน่นอน" เคนท์ยอมรับคําเชิญของเขาด้วยความยินดี

"ถ้าคุณว่างคุณสามารถมาเร็วกว่านี้ เราอยู่ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท 1888 ที่โรงแรมแฮมิลตัน" นิโน่กล่าว

"ได้ แน่นอน!" เคนท์ตอบอย่างกระตือรือร้น

หลังจากวางสาย เบธานีก็เชิดคางไปทางบันได "พวกเราบอกจะเธอไหม?"

อบิเกลกลอกตา "ทําไมเราต้องบอกเธอด้วย ให้เธอมาแย่งซีนฉันเหรอ"

เบธานีพูดว่า "แต่ถ้าเราไม่บอก ถ้านิโน่ถามล่ะ..."

เคนท์ตัดบทเธอว่า "ถ้าถามถึงเธอ เราจะบอกว่าเธอออกไปพบเพื่อน เราจะอธิบายว่าตั้งแต่เธอเติบโตในชนบท เธอชอบไปเที่ยวกับเพื่อนที่ไม่เหมาะสมของเธอ"

"ถูกต้องเลย!" อบิเกลเชิดคางขึ้น พอใจกับคำอธิบายนั้นอย่างเห็นได้ชัด

เวลาสี่โมงเย็น เคนท์ เบธานี และอบิเกลมาถึงห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท 1888 ที่โรงแรมแฮมิลตัน

นิโน่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท

อเล็กซานเดอร์นั่งตรงข้ามเขา และดูเหมือนพวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่

นิโน่มีสีหน้าเคร่งขรึม

ในขณะเดียวกัน อเล็กซานเดอร์ก็จับจ้องไปที่นิโน่ด้วยท่าทางคาดหวัง