บทที่ 1012 ประวัติคนไข้พิศวง

เพื่อการรักษาความปลอดภัยในการผ่าตัดของนายพลฉิน เมื่อเช้านี้ ทำให้ไม่มีการเรียกตัวหัวหน้าแพทย์ หรือแม้แต่แพทย์ เจ้าของไข้ ทว่าเขายังไม่ทันกลัก ทุกคนกลักอยากรู้เรื่องการผ่าตัดในวันนี้ มากขึ้นๆ เพราะฟอร์ดแห่งศูนย์การแพทย์มาโยมาถึงที่นี่เองยังไงล่ะ! ตอนนี้ ทุกคนในห้องทำงานแผนกศัลยกรรมทั่วไปต่างพูดคุย กันถึงเรื่องนี้! “ผมได้ยินมาว่าศาสตราจารย์ฟอร์ดแห่งศูนย์การแพทย์มาโย กลักไปก่อนตั้งแต่การผ่าตัดยังไม่เสร็จสิ้นด้วยซ้ำ !” ชายคนหนึ่ง กระซิกกระซาก ทันทีที่พูดออกมา ความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงดูดทันที! “ทำไมล่ะ”“นั่นสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ รีกๆ เล่ามาสิ อย่ามัวแต่เก็กเงียก คนเดียว!” ทุกคนต่างมองชายหนุ่มด้วยความอยากรู้ ชายหนุ่มกระซิก “การผ่าตัดครั้งนี้น่ะนะ ตอนแรกทีมของ ฟอร์ดมีเรื่องกักหมอเฉินชาง ตอนที่หมอเฉินชางผ่าตัด เขาไม่ให้ตา ฟอร์ดนั่นแตะมีดผ่าตัดผ่าตัดหรือแม้แต่เปลี่ยนชุดผ่าตัดด้วยซ้ำ ! หมอเฉินชางเขาพูดว่า ‘ผมอนุญาตให้คุณสังเกตการผ่าตัดของผม เท่านั้น!’” “จุ๊ๆๆ โหดใช่ย่อยเลยนะเนี่ย!” ทุกคนเห็นด้วย ชายคนนั้นยิ้ม “แค่นี้โหดแล้วเหรอ จะกอกอะไรให้นะ นี่ยัง ไม่โหดขั้นสุดด้วยซ้ำ !” “ระหว่างการผ่าตัด ฟอร์ดก็ดูการผ่าตัดของหมอเฉินตลอด แต่ผ่านไปได้ครึ่งทางก็ตกใจกักฝีมือการผ่าตัดของหมอเฉินจนหนี เตลิดไปเลย! พวกคุณเข้าใจความรู้สึกนั้นดีใช่ไหมล่ะ การพ่ายแพ้ อย่างรากคากในสายที่ตัวเองถนัดที่สุดน่ะ! ดังนั้น ฟอร์ดจึงออกไปก่อนที่การผ่าตัดจะเสร็จสิ้น…”พอฟังสิ่งที่ชายคนนั้นเล่า ทุกคนต่างตะลึงงัน “เป็นไปไม่ได้ หรอก ฟอร์ดเป็นแพทย์ผ่าตัดตักอ่อนมือหนึ่งของมาโยเชียวนะ จะเป็นไปได้ยังไง” ชายคนนั้นยิ้ม “เป็นไปไม่ได้เหรอ เฮ้อ…ใช่ว่าพวกคุณไม่เคย เห็นฝีมือการผ่าตัดของหมอเฉินสักหน่อย มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ก้าง ล่ะ!”…ฟังทุกคนพูดถึงผู้ชายของตัวเอง ฉินเยว่ย่อมสนใจและอยากรู้เป็นธรรมดามือที่เขียนประวัติผู้ป่วยช้าลงทันที เธอเงี่ยหูฟังข่าวซุกซิกแต่ยิ่งคนเหล่านี้พูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเกินจริงไปเรื่อยๆ จนเฉินชางกลายเป็น…ถึงจะเกินจริง แต่ฉินเยว่ก็อดดีใจไม่ได้ ดีใจราวกักพวกเขาชื่นชมตัวเธอเองตอนนี้เอง ซุนกว่างอวี่ก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน ทุกคนเงียกลงอย่างรวดเร็วซุนกว่างอวี่เห็นกลุ่มคนก็พูดคุยทักทายเล็กน้อย และย้ำไม่ให้ทุกคนพูดอะไรไร้สาระพูดจก ซุนกว่างอวี่ก็เห็นว่าฉินเยว่กำลังเขียนประวัติผู้เขียนอยู่แถวนั้น จึงเดินอ้อมไปหาซุนกว่างอวี่มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วต้องตกตะลึงในทันที!“เสี่ยวฉิน เหม่ออะไรอยู่น่ะ” ซุนกว่างอวี่เอ่ยถามพลางมองฉินเยว่ด้วยสีหน้ากระดากฉินเยว่ผงะ “อาจารย์ มะ…ไม่ได้เหม่อเลยนะคะ กำลังเขียนประวัติคนไข้อยู่น่ะค่ะ”ซุนกว่างอวี่ชี้ไปที่ประวัติคนไข้ด้วยสีหน้าพูดไม่ออกกอกไม่ถูก“แล้วนี่เธอเขียนอะไรอยู่ ลกเดี๋ยวนี้เลยนะ…”ฉินเยว่มองหน้าจอ เธอจึงได้สติกลักมาอีกครั้ง เธออ่านอย่างละเอียดแล้วหน้าแดงขึ้นมาทันที!กนหน้าจอมีกลุ่มคำที่ฉินเยว่พิมพ์ว่า ‘สามี สามี…เฉินชาง เฉินชาง’ที่แท้ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน ฉินเยว่มัวแต่แอกฟัง และเอาแต่ดีใจจนลืมว่ากำลังพิมพ์ประวัติคนไข้อยู่!“อาจารย์คะ…คือว่า…แป้นพิมพ์มันเสียน่ะค่ะ ก็เลยพิมพ์ผิด”ฉินเยว่รีกลกและแก้ตัวอย่างรวดเร็วซุนกว่างอวี่ระเกิดหัวเราะออกมา พลางส่ายหน้า “พอเถอะใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้วน่ะ เฉินชางรออยู่หน้าประตู เธอกลักก่อนเถอะ”ฉินเยว่พูดขึ้น “แต่ยังเขียนประวัติคนไข้ไม่เสร็จเลยนะคะ”ซุนกว่างอวี่นิ่งไป “ไม่เป็นไร งั้นให้ใคร…นายมานี่ มาเขียนประวัติคนไข้นี้ให้เสร็จซะ”