บทที่ 1021 ผมตาถั่วงั้นหรือ

ได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้ ซุนกว่างอวี่อดอึ้งไม่ได้! ก็จริง! การผ่าตัดที่ยากขนาดนี้ คนในงานจะมีสักกี่คนที่อยู่ต่อ ซุนกว่างอวี่ถอนหายใจ “เฮ้อ…ก็จริงครับ การผ่าตัดของคุณ ยากไหน่อย เดี๋ยวผมกลับไแจ้งนักศึกษาทุกคนนะครับ” เฉินชางพยักหน้า “ครับ ให้พวกเขามาฟรีๆ คงไม่ได้ ช่วง เช้าหนึ่งร้อยหยวน พร้อมข้าวกล่องเ็นมื้อเที่ยง…” นึกถึงตอนที่ตนไนั่งในงานอบรมสมัยมหาวิทยาลัย เฉิน ชางเองก็เกรงใจ ซุนกว่างอวี่อดยิ้มไม่ได้ ทั้ง สามเดินไที่ห้องโถงแผนกฉุกเฉินพร้อมกัน หม่าเยว่ฮุยเองก็รีบตามไ เขาที่เพิ่งเซ็นชื่อเสร็จกดดันมาก! ความจริง หม่าเยว่ฮุยเหมือนกลายเ็นคนล่องหน หลังจากวิ่ง ตามเฉินชางมาก็อดพูดไม่ได้ “เสี่ยวเฉิน คุณ…ก่อเรื่องแล้วการอบรมแค่นี้คุณทำออกมาให้ยากขนาดนี้ คุณทำอะไรของคุณ ผม ว่าถ้าเหล่าอวี๋รู้จะต้องโกรธแน่ พรุ่งนี้ถ้าไม่มีคนมางานจะต้อง ขายหน้าแน่” จะโทษเหล่าหม่าที่พูดแบบนี้ไม่ได้ เขาดูการผ่าตัดนี้ตั้ง แต่ต้นจนจบ สีหน้ามึนงงและจนัญญา เกือบจะสัหงกอยู่แล้ว! เขาที่มาจากแผนกกระดูก แม้จะผ่าตัดของแผนกศัลยกรรม ทั่วไเ็น แต่ก็ไม่ใช่มืออาชีพ เขากับเหล่าอวี๋สืบทอดวิชากันมา ความสามารถในด้านการ ศัลยกรรมกระดูกของทั้งสองถือว่าสุดยอด ถึงอย่างไรตอนนั้น กองทัพของพวกเขาก็ถูกเรียกว่าเ็นโรงพยาบาลกระดูกและข้อแห่ง กองทัพ เ็นโรงพยาบาลที่สร้างขึ้นอย่างเร่งด่วนเมื่อครั้นแผ่นดินไหว ที่ถังชาน หลังี 2000 จึงมีการรับโครงสร้างใหม่ ได้ยินคำพูดของเหล่าหม่า เฉินชางยิ่งไม่มั่นใจ! เพิ่งเลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกจากห้องผ่าตัด โทรศัพท์มือถือของ เฉินชางก็ดังขึ้น!เฉินชางเห็นว่าเ็นสายจากอู๋ถงฝู่ก็นึกถึงคำพูดของหม่าเยว่ฮุย พลันเสียความมั่นใจไทันที เหล่าหม่าเห็นสายเรียกเข้าก็ถอนหายใจ “แย่แล้ว! ผู้อำนวยการรู้แล้ว!”เฉินชางใจเสีย เขาเหลือบมองหม่าเยว่ฮุยแวบหนึ่ง “หัวหน้าทีมครับ คุณบอกว่าผมเข้าห้องน้ำนะครับ…”หม่าเยว่ฮุยชะงัก “…”พอเฉินชางรับโทรศัพท์ เสียงของอู๋ถงฝู่ก็ดังขึ้น “เสี่ยวเฉิน คุณรีบมาที่ชั้นยี่สิบแด”เสียงของผู้อำนวยการฟังดูร้อนรนและเคร่งขรึม!แย่แล้ว!เฉินชางรีบพูดว่า “ได้ครับ ผู้อำนวยการ ผมไเดี๋ยวนี้เลย”หม่าเยว่ฮุยถอนหายใจ “ว่าแล้วว่าต้องเ็นแบบนี้…ไกันเถอะเดี๋ยวผมไเ็นเพื่อน ผู้อำนวยการอาจจะไม่ด่าคุณเพราะเห็นแก่ผม”แม้เฉินชางจะซาบซึ้งใจกับคำพูดนี้มาก แต่…เขาสงสัยว่าเหล่าหม่าจะช่วยให้เรื่องราววุ่นวายกว่าเดิมหรือเล่าถึงอย่างไรเขาคนนี้…ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะมีใครไว้หน้าโดยเฉพาะกับผู้อำนวยการทั้งสองพลันขึ้นไที่ชั้นยี่สิบแดเพิ่งเดินเข้าห้องโถง เฉินชางก็ต้องตะลึงเพราะ…ในห้องโถงเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรเลย เอาแต่จ้องเฉินชางตาไม่กะพริบเฉินชางล่อยอากาศทั้งหมดในอดออกแล้วเลี่ยนเ็นอากาศของห้องโถงนี้ เพื่อให้ตนคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมแบบนี้เหล่าหม่ากลับคิดจะถอยหลัง จังหวะนี้ เขาไม่รู้จะเอาหน้าไไว้ที่ไหนแล้วจากนั้นอู๋ถงฝู่พลันพูดว่า “ท่านนี้คือหมอเฉินชางที่อบรมให้กับทุกคน ทุกคนรบมือต้อนรับหน่อยครับ”ทันใดนั้น เสียงรบมือดังสนั่น กึกก้องอยู่ในห้องโถงไม่เสื่อมคลาย!จนกระทั่งเฉินชางขึ้นเวที ส่งสัญญาณมือให้ทุกคนเงียบ เสียงรบมือจึงหยุดลงอู๋ถงฝู่มองเฉินชางแวบหนึ่ง “เสี่ยวเฉิน คือว่า…ทุกคนจะเจอคุณให้ได้ อยากขอบคุณคุณด้วยตัวเอง คุณพูดอะไรสักหน่อยสิครับ”เฉินชางอึ้ง ไม่ด่าเขา เขาก็พอใจแล้ว