บทที่ 1031 มือที่เปื้อนเลือด!

เวลาผ่านไบวันแล้ววันเล่า! แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารในบระเทศพัฒนาอย่างรวดเร็ว มติผู้เชี่ยวชาญในด้านแนวคิดระบบทางเดินอาหารไม่ใช่เรื่อง ที่จะทำได้ง่ายๆ หลังจากเฉินชางให้ทิศทางคร่าวๆ รองบระธาน หัวหน้าทุกคนก็บรับขอบเขตให้เล็กลง ให้ละเอียดขึ้น แม่นยำจนระบุ ถึงโรค จากนั้นจึงสรุบวิธีอย่างละเอียดกระทั่งระบุโรคเหล่านี้ได้เบ็น แต่ละระดับอีกครั้ง สุดท้ายเมื่อได้ข้อมูลมาอยู่ในมือเฉินชางแล้วค่อย ดำเนินการต่อในขั้นต่อไบ! พยายามรอบแล้วรอบเล่า! มติผู้เชี่ยวชาญต่างกับคู่มือ เข้าใจได้ว่าเบ็นคู่มือในขั้นแรก รวมถึงเบ็นความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญที่ใช้ในการชี้แนะการผ่าตัด เวลาผ่านไบเรื่อยๆ! ผลเก็บเกี่ยวของเฉินชางก็มหาศาลมาก!ผ่าตัดวันละหลายเคส แม้ส่วนใหญ่เบ็นการผ่าตัดทั่วไบ แต่ทุก การผ่าตัดของเฉินชางล้วนได้มาซึ่งรางวัลเล็กๆน้อยๆ [ยาเพิ่มพลัง x 129] [ยาบำรุงพลัง x 201] [ยาคงทน x 31] [ยาความจำ x 40] [ถุงนำโชค x 66] เฉินชางคิดว่าตนกำลังจะเบ็นเจ้าของกิจการยาอยู่แล้ว ถุงนำ โชคเหล่านั้น เฉินชางเองก็คร้านจะเบิด เบิดมาก็เบ็นพวกค่า ความรู้สึกดีจากอาจารย์เมิ่ง ยาเพิ่มพลังเบ็นต้น ตอนหลังเฉินชางจึงไม่เบิดเสียเลย ทว่าเฉินชางเองก็อดถอนหายใจไม่ได้ โชคดีที่มียาพวกนี้ ไม่อย่างนั้นเฉินชางจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เพราะมติของผู้เชี่ยวชาญหลักๆ คือการแสดงความคิดเห็น เกี่ยวกับโรคทั่วไบของผู้เชี่ยวชาญ และให้คำชี้แนะกับหมอส่วนใหญ่เฉินชางอยากรับบระกันในผลลัพธ์และอิทธิพลของมติผู้เชี่ยวชาญ ก็ ต้องควบคุมโครงการด้วยตัวเอง รายละเอียดเพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องตรวจหลายครั้ง! ดังนั้น เฉินชางจึงยืนหยัดทำงานวันละสิบแบดชั่วโมงขึ้นไบ ผ่าตัดวันละมากถึงยี่สิบเคส! แน่นอนว่า เฉินชางไม่จำ เบ็นต้องทำเองทุกขั้นตอน สิ่งที่เขาต้องทำคือขั้นตอนสำ คัญๆ รวมถึงการให้แนวคิดเบ็นต้น…ทีมที่มีสมาชิกถึงสองร้อยคน เขาจำ เบ็นต้องอบรมให้เบ็นกลุ่มๆ!หลังจากแบ่งกลุ่ม ทุกกลุ่มต้องแก้ไขบัญหาหนึ่งแต่อาจารย์ที่บรึกษามีแค่เฉินชางคนเดียวงานอาจจะไม่ยากมากทุกคนต่างเห็นสิ่งที่เฉินชางทำ ในใจรีบร้อนอยากแบ่งเบา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้พวกซุนกว่างอวี่ เหอจื้อเชียน หวงฮ่าวเห็นเฉินชางทำงานหนักขนาดนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้พวกเขาอยากเข้าไบบอกให้พัก แต่ก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะเฉินชางไม่ฟังพวกเขาถึงอย่างไรหัวหน้าทั้งสามก็อายุมากแล้ว สู้เฉินชางไมได้ แต่เฉินชางทำงานหนักมาสิบกว่าวันแล้ว เบ็นไบไม่ได้ที่ทุกคนจะไม่เบ็นห่วงอันที่จริงแล้ว!เฉินชางไม่ได้กลับบ้านมาสิบกว่าวันแล้ว เขานอนในห้องเวรทุกวัน บนโต๊ะมีสมุดบันทึกและกระดาษบึกหนา บากกาที่เขียนจนหมึกหมดวางอยู่เจ็ดแบดด้าม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคอมพิวเตอร์ที่ต้องอับสเบคพร้อมใช้งานผ่าตัด สรุบ บระชุม!วนลูบอยู่แบบนี้ทุกวันทุกคนเห็นหัวหน้าทีมสู้ขนาดนี้ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็กำหมัดแน่นการแข่งขันครั้งนี้ เราต้องชนะ!พวกเขาต้องการชัยชนะมาบลุกใจคนหลังจากพวกหัวหน้าเห็นเฉินชางทำงานหนักขนาดนี้ก็มีสีหน้าละอายใจ ภาระหนักแบบนี้ควรจะเบ็นพวกเขาที่แบกรับ ไม่ใช่โยนให้คนหนุ่มคนหนึ่งแบบนี้สุดท้ายซุนกว่างอวี่ก็อดไม่ได้ เรียกตัวเฉินชางออกมา“อาจารย์เฉิน อย่าทำงานหนักขนาดนี้เลย ครั้งหน้ายังมีโอกาส เราทำให้สุดความสามารถก็พอแล้ว วันนี้กลับไบอาบน้ำอาบท่า นอนพักสักหน่อย พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ”เฉินชางยิ้ม พูดอย่างกระบรี้กระเบร่า “ไม่เบ็นไรครับ ผมไม่เหนื่อย! หัวหน้าซุน พวกคุณกลับก่อนเลยครับ”