บทที่ 111 ช่วยโรงพยาบาลซื่อปา

การผ่าตัดด้วยการส่องกล้องไม่ได้มีแค่การส่องกล้องที่ช่องท้องเท่านั้น! ยังมีการส่องกล้องตรวจมดลูก ส่องกล้องตรวจช่องอก และอื่นๆ อีก…

การผ่าตัดเหล่านี้จำเป็นต้องเจาะรูเพื่อสอดอุปกรณ์เข้าไป แม้แต่ตัวเฉินชางเองก็คิดไม่ถึงว่าวิธีการที่ตนคิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจจะส่งผลกระทบในวงกว้างขนาดนี้

แม้เป็นการเย็บแบบเดียวกัน แต่หากคนเย็บเป็นคนละคน ผลย่อมออกมาไม่เหมือนกัน หากต้องการทำได้ถึงขั้นไร้บาดแผลเหมือนเฉินชางคงทำให้เป็นจริงได้ยาก

หลังเลิกงานเฉินชางก็ไปที่โรงพยาบาลซื่อปาเพื่อติดต่อกับอีกฝ่ายเรื่องการผ่าตัด

เมื่อนั่งรถแท็กซี่มาถึงอย่างเร่งรีบ กัวเฉิงก็ออกมาต้อนรับ

ความจริงการผ่าตัดไม่ยากนัก แต่ทุกคนเป็นผู้สูงอายุที่เกษียณแล้วทั้งนั้น อายุค่อนข้างมาก กัวเฉิงกังวลว่าสภาพของผู้ป่วยจะไม่มั่นคงจึงหวังว่าเฉินชางจะมาช่วยสักหน่อย หากพบเรื่องเหนือคาดอะไรขึ้นมา หวังว่าจะพอมีทางหนีทีไล่

ชีวิตคนเรามักเต็มไปด้วยเรื่องบังเอิญ การผ่าตัดครั้งแรกเพิ่งจะเริ่มขึ้น หมอทุกคนก็เจอดีแล้ว!

ชายชราอายุแปดสิบกว่าปีแล้ว อายุเท่านี้มีไม่กี่โรงพยาบาลที่เต็มใจผ่าตัดให้ผู้ป่วย แต่ชายชรายังร่างกายแข็งแรง ไม่มีโรคอะไรมาก โรคเพียงอย่างเดียวที่เป็นก็คือกระเพาะและลำไส้อักเสบเรื้อรัง

ชายชราชื่อจิ้นตงไหล เขามักหัวเราะอยู่เสมอ ตอนนี้ใกล้จะได้เวลาผ่าตัดแล้วจึงกล่าวปลอบใจหมอไปว่า “คนหนุ่มสาวก็ต้องทำงานให้มากหน่อย อย่าได้หวั่นกลัว อย่าเครียดไปเลยครับ”

สภาพจิตใจชายชราดีมาก ว่ากันว่าตอนหนุ่มๆ เคยเป็นทหาร ภายหลังจึงมาทำงานด้านความปลอดภัยสาธารณะ ตอนนั้นยังขี่ม้ากันอยู่ แต่เพราะต้องออกไปปฏิบัติภารกิจบ่อยๆ กินข้าวไม่เป็นเวลาติดต่อกันนาน ทำให้มีปัญหาเกี่ยวกับระบบการย่อยตั้งแต่หนุ่มๆ ถุงน้ำดีอักเสบกำเริบหลายครั้งแต่ไม่ได้เข้ารับการผ่าตัดมาโดยตลอด จนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่นาน เขามีอาการเจ็บบริเวณท้องด้านขวาจนทนไม่ไหวจึงยอมเข้ารับการผ่าตัด

จากคำพูดของกัวเฉิง ลูกๆ ของชายชรามีความสามารถมาก ลูกชายคนโตเปิดบริษัทอยู่ที่อเมริกา ลูกชายคนที่สองทำงานทางด้านการเมือง ส่วนลูกสาวแต่งให้คนใหญ่คนโตในสายอาชีพหนึ่ง ทุกคนยุ่งมาก ในหนึ่งปีกลับมาน้อยครั้ง

ภรรยารอเขาอยู่บริเวณประตูเพื่อคอยดูแลเขาเมื่อผ่าตัดสำเร็จ ที่บ้านมีคนดูแลคนหนึ่ง เป็นหลานห่างๆ ที่คุ้นเคยกันดี เธอคอยดูแลทั้งสองมาตลอด

การผ่าตัดเริ่มขึ้นแล้ว กัวเฉิงผ่าตัดด้วยตัวเองโดยให้เฉินชางเป็นลูกมือ ข้างกายยังมีหมออายุน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย คงเป็นนักศึกษาที่เรียนจบปริญญาโทมาไม่กี่วัน ยังดูเยาว์วัย ยืนอยู่ข้างเตียงผ่าตัด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

จะอย่างไรกัวเฉิงก็คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะสอดกล้องเข้าไปก็พบปัญหาแล้ว!

พังผืดบริเวณช่องท้องค่อนข้างรุนแรง ตอนที่สอดกล้องเข้าไปพบว่าลำไส้เล็กส่วนดูโอดีนัมบวมผิดปกติ และมีพังผืดซึ่งเกิดจากการอักเสบระยะยาวบริเวณลำไส้ มีความเสียหายแบบเรื้อรัง ถ้าหากไม่ใส่ใจ อีกไม่นานคงแตก!

นี่ทำให้กัวเฉิงตกใจกลัว!

เฉินชางรีบพูดขึ้นว่า “เตรียมผ่าเปิดท้อง!”

กัวเฉิงรู้สึกกระวนกระวายแต่ยังพยายามสูดหายใจลึกๆ แล้วเปลี่ยนอุปกรณ์เพื่อเตรียมผ่าเปิดท้อง เฉินชางเห็นกัวเฉิงเคร่งเครียดเช่นนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ให้ผมทำให้ไหมครับ?”

กัวเฉิงรีบพยักหน้าทันที!

การพัฒนาของแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลซื่อปาค่อนข้างแย่จริงๆ แม้แต่หัวหน้าแผนกก็ยังเป็นเช่นนี้ เฉินชางอดรู้สึกเสียดายไม่ได้ อุปกรณ์ในห้องผ่าตัดนี้ค่อนข้างใหม่ ตอนที่ถืออยู่ในมือก็รู้สึกได้ว่ามันแพงมาก!

โรงพยาบาลนี้มีอุปกรณ์และโปรแกรมที่หรูหรา แต่ฝีมือของหมอกลับค่อนข้าง…ทนดูไม่ได้เลย!

กัวเฉิงคงอายุไม่ถึงสี่สิบปี ไม่ได้อายุมากกว่าเหล่าเฉินเลย แต่ฝีมือ…แย่กว่ามาก เฉินชางไม่รู้จริงๆ ว่าอีกฝ่ายขึ้นมาเป็นหัวหน้าแผนกได้อย่างไร

มิน่าล่ะ สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยจึงต้องพาไปผ่าตัดที่อื่น ถ้าคุณทำได้ใครจะไปผ่าตัดที่อื่นล่ะ?

แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเฉินชาง เขามาผ่าตัดเท่านั้น!

……

……

ขณะนี้เฝิงอ้ายฮว๋า ภรรยาของจิ้นตงไหลกำลังนั่งรออยู่นอกห้องผ่าตัดด้วยท่าทีไม่สบายใจ มีหยางยานีผู้เป็นคนดูแลนั่งอยู่ด้านข้าง กล่าวปลอบใจว่า “คุณป้าคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณลุงเป็นคนดีสวรรค์คุ้มครอง ไม่ต้องกังวลนะคะ!”

เฝิงอ้ายฮว๋าถอนใจออกมาก่อนจะยิ้มให้พลางตบเบาๆ ไปที่มือของหยางยานี กล่าวขึ้นว่า “ยานี เธอไม่เข้าใจ คนเราพอแก่ตัวแล้ว คนที่ใส่ใจที่สุดก็คือคู่ชีวิต อายุเท่าฉันไม่ต้องเป็นห่วงลูกๆ ไม่ต้องพึ่งพาลูกๆ แต่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับเขา ถ้าเขาไม่อยู่ ฉันอยู่ไปก็ไม่มีความหมาย”