ตอนที่ 1050
บทที่ 1153 ที่แท้ก็ป่วยจริงๆ!
October 22, 2026
สวีจื่อหมิงได้ยินคำพูดของหญิงชราแล้วอดยิ้มไม่ได้
หญิงชราเห็นแบบนี้ก็หันมองจ้าวตันเยี่ยน “พวกคุณน่ะ งานยุ่ง ปกติคงไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ฉันคิดว่า ตอนทะเลาะกัน คุณควรคิดถึงข้อดีของเขาให้มากๆ ถึงอย่างไรคนเราอยู่ด้วยกัน น ย่อมทะเลาะกันเป็นธรรมดา ต้องทะเลาะกันไปทั้งชีวิต”
ความจริงตอนนี้จ้าวตันเยี่ยนใจอ่อนแล้ว ถึงอย่างไร…เธอไม่ได้ให้โอกาสสวีจื่อหมิงอธิบายด้วยซ้ำ
ผู้หญิงส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ความจริงก็อยู่คนเดียวได้ไม่เก่งเท่าผู้ชาย จึงขาดความรู้สึกปลอดภัย
อย่างที่หญิงชราพูด ทั้งสองงานยุ่งมาก ขาดการสื่อสารกัน จึงมีกำแพงกัน จนเกิดความเข้าใจผิดต่างๆ นานา
ตอนนี้เอง หญิงชราพูดขึ้นว่า “พวกคุณคงคิดว่าฉันดีกับตาแก่มากใช่ไหม”
ซึ่งก็เป็นความจริง หญิงชรากล่อมชายชราเหมือนเด็กตั้งแต่ต้นจนจบ ใจเย็นกับคนแก่มาก
ตอนนี้เอง หญิงชราถกขากางเกงขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ทุกคนดูนี่”
ทุกคนก้มมองแล้วอึ้งงันไปทันที!
นี่…ขาเทียม!
ทุกคนมองอย่างงุนงงทันที
หญิงชราอายุแปดสิบกว่าปีคนหนึ่งใส่ขาเทียม ถือไม้เท้า
ตอนแรกทุกคนไม่ได้สังเกต ถึงอย่างไรการที่คนแก่อายุแปดสิบกว่าปีคนหนึ่งขาไม่ดี ถือไม้เท้าก็เป็นเรื่องธรรมดา
หญิงชราพูดต่อว่า “ฉันเสียขาข้างนี้ไปเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ตอนอายุสี่สิบ! เมื่อก่อนฉันเป็นนักเต้น ขามีความสำคัญเท่าชีวิตของฉัน ช่วงนั้นเป็นเวลาสิบปีที่มืดมนที่สุดในชีวิต ฉัน ฉันเคยคิดจะฆ่าตัวตายอยู่หลายครั้ง ฉันคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเขา เขาเป็นคนที่มีความสามารถมาก แต่ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา เขาบอกฉันว่า หลังจากนั้นจนชั่วชีวิต เขาจะเป็นขา ขวาให้ฉัน ฉันอยากไปที่ไหน เขาก็จะตามฉันไป จนตอนนี้ก็สี่สิบปีแล้ว เขาพาฉันเดินมาสี่สิบปีแล้ว!”
พูดถึงตรงนี้ หญิงชรากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตรงมุมปากเผยรอยยิ้มแห่งความสุข
“ต่อมาเขาเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบ ทรงตัวไม่ได้ กลัวว่าจะดูแลฉันไม่ได้ บ่นตัวเองทั้งวัน ฉันบอกเขาตั้งแต่วันนั้นแล้วว่า หนทางที่เหลือ ฉันจะพาเขาเดินเอง ในชีวิตไม่ได้มีแต่ ความหวือหวาและความสวยงามเสมอ เพียงแค่คนสองคนที่ประคับประคองกันเดินไปข้างหน้าก็เท่านั้น”
หลังจากหญิงชราพูดจบ ทุกคนก็เงียบไป
หญิงชราเสียขาไปข้างหนึ่ง ชายชราเป็นขาขวาให้เธอมาสี่สิบปี
ชายชราเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบมาเจ็ดแปดปีแล้ว หญิงชราคอยอยู่เคียงข้างเขา ไม่ไปไหน
ถ้าถามพวกเขาว่าความรักคืออะไร พวกเขาจะยิ้มพูดว่ารักแท้ไม่มีจริง
ความจริง พวกเขานี่แหละที่เป็นรักแท้!
อยู่ด้วยกันได้ ทำไมถึงตายพร้อมกันไม่ได้
เป็นตายจากลา
สัญญาร่วมกัน
จับจูงมือเจ้า
แก่ไปด้วยกัน!
ตอนนี้เอง จู่ๆ โทรศัพท์ของศูนย์ฉุกเฉินก็ดังขึ้น
คิดไม่ถึงว่าจะมีภารกิจกลางดึกแบบนี้
เฉินชางรีบลุกขึ้น พยาบาลตรงเคาน์เตอร์พยาบาลรีบรับสาย
“มีคนเป็นลมที่เขตเฉาหยาง ต้องการกำลังเสริมด่วน…คนไข้อายุยี่สิบสี่ปี เพศหญิง…สันนิษฐานว่าเป็นโรคหลอดเลือดในสมอง!”
โรคหลอดเลือดในสมองในวัยยี่สิบสี่งั้นหรือ
เจอได้น้อยมาก!
หลังจากวางสาย เฉินชางก็รีบลุกไปเตรียมตัว
ในห้องทำงานแผนกฉุกเฉินยังมีหมอคนอื่นๆ อยู่ ตอนแรกเฉินชางวางแผนจะไปคนเดียว แต่จู่ๆ จ้าวตันเยี่ยนก็พูดว่า“ศาสตราจารย์เฉินคะ ฉันไปด้วยค่ะ”
เฉินชางคิดๆ แล้วก็คิดว่าได้
ถึงอย่างไรจ้าวตันเยี่ยนก็เป็นผู้เชี่ยวชาญแผนกประสาทวิทยา ถ้าคนไข้เป็นโรคหลอดเลือดในสมองจริงๆ จ้าวตันเยี่ยนจะต้องช่วยได้มากอย่างแน่นอน
สวีจื้อหมิงรีบเอ่ย “ผมก็จะไปด้วย!”
เฉินชางยังไม่ทันได้พูดอะไร จ้าวตันเยี่ยนก็ปฏิเสธทันที “คุณจะไปทำไม อ้วนขนาดนี้ เปลืองน้ำมันรถพยาบาล!”
เฉินชางอดยิ้มไม่ได้
จ้าวตันเยี่ยนพึมพำต่อว่า “อีกอย่าง เทคนิคด้านการศัลยกรรมทางเดินอาหารของคุณก็สู้ศาสตราจารย์เฉินไม่ได้ คุณคอยดูแลทางนี้เถอะ ไม่อย่างนั้นก็ไปนอน!”
พูดจบ เฉินชาง จ้าวตันเยี่ยน พาพยาบาลหยางเจี๋ยรีบออกเดินทาง
ทิ้งสวีจื่อหมิงให้ยิ้มแหยๆ อยู่ตรงนั้น
……
รถพยาบาลขับไปด้วยความเร็วสูง