ตอนที่ 1094
บทที่ 1196 แบบนี้ก็ได้หรือ
October 22, 2026
ความจริงการสอบสัมภาษณ์ที่เพิ่มเข้ามาใหม่นี้ ต่างจากการสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ไม่มากนัก!
ก็แค่ถามเกี่ยวกับการดูฟิล์ม การซักประวัติคนไข้ การวินิจฉัยและแผนการรักษา
แต่แน่นอนว่าความยากจะต้องเพิ่มจากตอนนั้นมาก
อีกอย่างปีนี้เป็นการทดลองสอบ เพราะฉะนั้นในทุกๆ ด้านจึงไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น
ครั้งนี้สถานที่สอบไม่ใช่คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ซินหัวอันห่างไกลนี้แล้ว
แน่นอนว่า หลักๆ คือเฉินชางกังวลว่าจะหารถยาก
เฉินชางกำลังคิดว่าวันนี้ภาพสเก็ตของตนจะไปโผล่ในกลุ่มวีแชทคนขับรถเหมือนพวกนักโทษหรือไม่
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หนังหัวชาวาบขึ้นมา
สนามสอบของเฉินชางอยู่ที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลตงหยาง
“มาแล้ว! มาแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉิน มาแล้ว!”
“ไหน? ว้าย มาจริงๆ ด้วย!”
การทดสอบดำเนินการโดยการจับฉลาก เฉินชางนั่งรอในห้องโถงอย่างสงบ เพราะข้างในมีฝ่ายกิจการแพทย์และผู้คุมสอบคนอื่นๆ อยู่ด้วย
ทุกคนต่างไม่กล้าคุยกัน
ทำได้เพียงย้อนคิดถึงเนื้อหาที่ตนทบทวนมาในใจ หวังว่าจะนำมาใช้ได้
สิ่งที่ยากที่สุดของหมอไม่ใช่งาน
แต่เป็นการสอบ!
ยังไม่พูดถึงตอนเรียนที่มีการทดสอบต่างๆ นาๆ อุตส่าห์กำลังจะจบระดับปริญญาตรีแล้ว ยินดีด้วย อีกเดี๋ยวก็จะสอบระดับปริญญาโทแล้ว!
พอเริ่มเรียนปริญญาโท จะต้องเตรียมสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ เตรียมความพร้อมสำหรับการฝึกอบรมและการประเมินประจำปี รวมถึงเตรียมความพร้อมสำหรับตอบคำถามพิจารณาวิทยานิพนธ์
ถ้าคุณบอกว่าคุณไม่อยากเข้าร่วมการสอบเข้าระดับปริญญาเอกก็ไม่เป็นไร เพราะหลังจากนี้คุณจะต้องสอบเพื่อเป็นแพทย์เจ้าของไข้!
นอกจากนี้ยังมีการทดสอบเกี่ยวกับยาต่างๆ อย่างเช่น การใช้ยาชา แม้ว่าโรงพยาบาลอนุญาตให้คุณเปิดหนังสือได้ก็ตาม…
และยังมีการทดสอบระดับมณฑลระดับประเทศต่างๆ
หลังจากนั้นเป็นการทดสอบตำแหน่งรองหัวหน้า หัวหน้าและผู้มีความสามารถยอดเยี่ยมระดับประเทศ…
อ้อ! ลืมไป ยังมีการทดลองแพทย์ที่จัดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
ถ้าคุณเลือกที่จะเป็นหมอ คุณก็อาจจะต้องเป็นผู้เข้าสอบไปทั้งชีวิต
แม้คุณอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว ถึงขั้นที่หกสิบกว่าปีถูกจ้างกลับมาใหม่ ถ้าจะเข้าร่วมการทำงาน ก็จะต้องเข้าร่วมการทดสอบอย่างสม่ำเสมอ
เหลืออดแบบนี้แหละ
แม้วันนี้เฉินชางไม่ได้มั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ก็มั่นใจประมาณแปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
ถึงอย่างไรในการทดสอบทักษะทางคลินิก เฉินชางคิดว่าตนมีความสามารถในระดับหนึ่ง
ระหว่างที่รอ เจ้าหน้าที่ถือกาแฟที่กลิ่นหอมตีหน้าเดินมาช้าๆ
“ศาสตราจารย์เฉิน เหนื่อยไหมครับ ดื่มกาแฟก่อนสิครับ”
เฉินชางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าหน้าที่
เอ๊ะ?
ทำไมคุ้นๆ!
นี่มันหมอโจวที่เป็นลูกมือให้ตนตอนผ่าตัดที่แผนกศัลยกรรมมือไม่ใช่หรือ
“หัวหน้าโจวนี่เอง ขอบคุณครับ!” เฉินชางรีบขอบคุณ
เห็นเฉินชางเกรงใจขนาดนี้ รองหัวหน้าโจวหน้าแดงขึ้นมา ตอนนี้เฉินชางเก่งมาก เรียกเขาว่าหัวหน้าแบบนี้เขารู้สึกแปลกๆ
“โธ่ ศาสตราจารย์เฉินเกรงใจเกินไปแล้ว เรียกผมว่าเสี่ยวโจวก็พอแล้ว ผมไม่รบกวนแล้วครับ คุณพักผ่อนนะครับ อ้อ…ถ้าหิว โซนผู้คุมสอบของเรามีของว่าง คุณให้…” หัวหน้าโจวมองไปร รอบๆ ก่อนจะโบกมือให้กับฝ่ายกิจการแพทย์
“เสี่ยวหยางคุณมานี่ นี่ศาสตราจารย์เฉิน คุณดูแลให้ดี มีเรื่องอะไรก็คอยช่วยด้วย”
ผู้คุมสอบคนนั้นได้ยินแล้วรีบพยักหน้า โค้งคำนับให้กับเฉินชาง “สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน เรียกผมว่าเสี่ยวหยางก็พอครับ”
ตอนนี้รอบข้างยังมีผู้เตรียมสอบคนอื่นๆ เห็นฉากนี้ ภายในใจมีความรู้สึกมากมายผสมปนเปอยู่!
อิจฉาหรือ
ไม่!
พวกเขาไม่อิจฉาเลยสักนิด แค่ไม่รู้ว่าทำไม มือขวากดมือซ้ายที่กำหมัดแน่นแทบไม่อยู่แล้ว
โหดร้ายเกินไปแล้ว!