ตอนที่ 1098
บทที่ 1200 คนบางคน ไม่มีใครแทนที่ได้!
October 22, 2026
แม้แต่เฉินชางยังคิดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะซับซ้อนขนาดนี้
ตอนแรกเป็นเพียงแค่การทดสอบหนึ่ง เฉินชางคิดว่าง่ายมาก แต่…ยิ่งวิเคราะห์ ข้อมูลที่ได้รับยิ่งมาก เฉินชางยิ่งรู้สึกประหม่า
จนมาถึงตอนนี้!
ตอนที่ผู้ป่วยถูกส่งตัวไปห้องสังเกตอาการ สีหน้ายังมึนงงอยู่เลย
ตั้งแต่ต้นจบเขาก็ยังไม่ทันตอบสนองเลยว่าวันนี้มาทำอะไร!
จากนั้นเขาก็ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคคาวาซากิที่น่ากลัวซับซ้อนและทำให้หัวหน้าพวกนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป
และในสนามสอบตอนนี้ การทดสอบของเฉินชางจำต้องหยุดชะงักไปก่อน!
ถึงอย่างไรความรู้สึกที่ระดับของคุณเหนือกว่าผู้คุมสอบ และคำตอบของคุณกลับกลายเป็นคำตอบที่ถูกต้องเป็นอย่างไร
ตอนนี้เฉินชางได้รู้แล้ว
แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ไม่ได้เจอบ่อย
ในการสอบระดับปริญญาโท ปริญญาเอก และการสอบตำแหน่งวิชาชีพในทุกๆ ปีมักจะมีโจทย์ผิดหลายข้อ
เหมือนกับว่าถ้าไม่มีโจทย์ผิด ก็จะพิสูจน์ไม่ได้ว่าการแพทย์มีการพัฒนา
แน่นอนว่าตอนนี้การสอบของเฉินชางดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว
วันนี้ผู้ป่วยอาจจะต้องทำการตรวจที่เกี่ยวข้องให้แล้วเสร็จสมบูรณ์ และเริ่มผ่าตัดโดยเร็วที่สุด!
ส่วนคนที่ผ่าตัดได้กลับอยู่ในห้องสอบ
แต่ก็โชคดีที่เฉินชางอยู่ที่นี่
ไม่อย่างนั้นถ้าอาการของผู้ป่วยมีการเปลี่ยนแปลง คงหาหมอที่ผ่าตัดเคสแบบนี้ได้ไม่ทันแน่
การผ่าตัดบางอย่างยังเลือกเวลาได้
แต่การผ่าตัดบางอย่างจะต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุด
ชั่วขณะนี้ ใครที่ลนลานกับเรื่องนี้ที่สุด
แน่นอนว่าคือหลี่ฮุย!
ข้อสอบผิด!
ผิดแน่ๆ!
นอกจากนี้ ไม่ใช่แค่โจทย์การทดสอบระดับกลางผิดเท่านั้น แม้แต่การวินิจฉัยของผู้ป่วยก็ผิดด้วย!
ผู้ป่วยไม่ได้เป็นแค่ความดันโลหิต อาการเจ็บหน้าอกทั่วไป แต่เป็นโรคคาวาซากิและมีสัญญาณภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดที่อันตรายถึงชีวิต!
โชคดีที่ผู้ป่วยไม่ได้เป็นอะไร…
ลองคิดว่าถ้าผู้ป่วยอาการกำเริบกะทันหัน…เสียชีวิตในห้องสอบ...
ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หลี่ฮุยยากจะหลุดพ้นจากความผิดแน่!
แม้ว่าการวินิจฉัยไม่สมบูรณ์เพราะผู้ป่วยปกปิดอาการก็ตาม
ทว่า ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แน่นอนว่าเป็นเรื่องใหญ่
ทุกครั้งที่คิดถึงตรงนี้ หลี่ฮุยก็อดใจสั่นไม่ได้
ไม่นานผู้ป่วยก็เข้าห้องสังเกตอาการ
ส่วนหลี่ฮุยตอนนี้มีเหงื่อเต็มหน้าผาก สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง พูดกับจางเผยอี้และโหวเลี่ยงว่า “จะต้องช่วยชีวิตผู้ป่วยอย่างสุดความสามารถ! ผู้ป่วย…จะเป็นอะไรไม่ได้เด็ดขาด! ติดต่อหมอโรงพยาบาลอื่นให้รีบหาผู้เชี่ยวชาญมาผ่าตัด”
จางเผยอี้และโหวเลี่ยงสบตากัน อดถอนหายใจไม่ได้
บังคับให้พวกเขาทำในสิ่งที่ทำไม่ได้แท้ๆ!
“ผู้อำนวยการหลี่ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากรักษา แต่…เราไม่มีความสามารถขนาดนั้น ถึงขั้นที่…คุณก็เห็นแล้วว่าแม้แต่วินิจฉัย เราก็จะวินิจฉัยได้ไม่ชัดเจนเลย”
พูดถึงตรงนี้ ทั้งสองเผยสีหน้าละอายใจเล็กน้อย
พวกเขารู้สึกผิดมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“สถานการณ์ของผู้ป่วยค่อนข้างพิเศษ ผมเป็นหมอมาสามสิบปี ไม่เคยเจอผู้ป่วยแบบนี้มาก่อน เราอธิบายอาการทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ถึงขั้นหลังจากใช้แผนการรักษาของเราก็ได้ผลมากอีกด้วย! ผลการตรวจโดยทั่วไปปกติ! เราจะวินิจฉัยว่าผู้ป่วยมีการตอบสนองแบบนี้ได้อย่างไร”
คำพูดของจางเผยอี้ปะปนความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งท่ามกลางความจนปัญญา!
เขากำลังรู้สึกผิดว่าทำไมเขาถึงวินิจฉัยออกมาไม่ได้!
เขาโทษตัวเองที่เกือบทำให้ผู้ป่วยต้องเสียชีวิตเพราะความสามารถของตนไม่เพียงพอ!
เขากำลังจนปัญญาว่าทำไมความสามารถของตนถึงไม่พอ
การรักษาพยาบาลเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก