ตอนที่ 1125
บทที่ 1227 อาจารย์มหาวิทยาลัยของคุณมองปัญหานี้อย่างไร
October 22, 2026
ถ้าอย่างนั้น ปัญหาก็เกิดขึ้นแล้ว!
สองร้อยหยวนจ่ายค่าขลิบได้ไหม
ได้!
ได้อย่างแน่นอน!
ไปโรงพยาบาลเอกชนเสียเงินสามถึงห้าพันเป็นเรื่องปกติมาก ถึงอย่างไรที่โรงพยาบาลเอกชนก็มีพี่สาวคนสวยเตรียมการขลิบให้คุณ คุณจะไม่ให้เงินเดือนพวกเขาสักหน่อยหรือ แล้วยังมีห้องผ่าตัด ด รวมถึงหมอที่ดูมืออาชีพและยาที่ให้มาด้วยความห่วงใยซึ่งจะไม่กินก็ไม่ส่งผลกระทบอะไร…
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเงิน!
แต่สำหรับโรงพยาบาลรัฐบาล แค่หาเพื่อนแผนกระบบทางเดินปัสสาวะหรือแผนกศัลยกรรมทั่วไปสักคน โดยพื้นฐานก็ทำได้โดยไม่เสียเงินแล้ว
ถ้าไม่ได้สนิทกันมาก ให้สักสองสามร้อย พวกเขาก็ยินดีจะผ่าตัดส่วนตัวให้กับคุณในช่วงเช้าวันเสาร์ที่อากาศแจ่มใส
ถึงอย่างไรการขลิบก็เป็นหนึ่งในการผ่าตัดที่ง่ายที่สุดของการศัลยกรรม ใช้เวลาไม่นาน ความเสียหายเดียวคือช่วงเที่ยงของวันนั้นต้องล้างมือให้สะอาดหน่อย
ถ้ายังไม่ได้จริงๆ คุณก็แค่ไปหารูมเมทนักศึกษาปริญญาโท แม้ไม่ให้เงิน พวกเขาก็ยินดีทำให้อย่างแน่นอน!
เฉินชางจำเรื่องราวที่มีรุ่นพี่หลายคนหยิบลิโดเคน มีดผ่าตัด ผ้าก๊อซ และสิ่งของอื่นๆ ออกจากแผนกในคืนที่ฟ้ามืดมน เพื่อดำเนินการขลิบให้รูมเมทได้แม่น
การผ่าตัดประสบความสำเร็จมาก!
และเรื่องราวของพวกเขาก็โด่งดังในโรงพยาบาล มหาวิทยาลัย รวมถึงมหาวิทยาลัยใกล้เคียง
ไม่ใช่เพราะเทคนิคการผ่าตัดของพวกเขาดีแค่ไหน แต่เพราะรูมเมทหลายคนเพิ่งเคยผ่าตัดเป็นครั้งแรก ด้วยความตื่นเต้นจึงถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกและโพสต์ลงในโมเม้นท์วีแชท หลังจากนั้น ก็โด่งดังขึ้นมา
สุดท้ายผลเป็นอย่างไร เฉินชางอยากรู้มาโดยตลอด แต่ก็ยังไม่รู้
รู้เพียงว่าหลังจากนั้นรุ่นพี่ที่ได้รับการผ่าตัดและโดนถ่ายรูปมีแฟนเยอะมาก
จนตอนนี้เฉินชางก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เหมือนว่าจะได้แฟนเป็นชาวต่างชาติด้วย
……
ย้อนอดีตไปไกลแล้ว!
หลังจากเฉินชางออกจากห้องผ่าตัด กำลังจะไปล้างมือ
พยาบาลสาวโรงพยาบาลรุ่ยจินที่อยู่ข้างๆ รีบถอดเสื้อ หมวกและถุงมือให้เฉินชาง…
การบริการที่เอาใจใส่ให้ความรู้สึกเฉินชางเหมือนอยู่บ้าน
เพิ่งออกจากห้องมาจะล้างมือ ก็มีคนยื่นเจลล้างมือราคาแพงมาให้เฉินชาง
“ศาสตราจารย์เฉิน นี่เป็นเจลล้างมือนำเข้า ไม่ทำลายผิว คุณลองดูนะครับ!” หัวหน้าคนหนึ่งบีบเจลล้างมือให้เฉินชางด้วยตัวเอง
เฉินชางล้างมือเสร็จก็มีคนส่งผ้าขนหนูให้ “ศาสตราจารย์เฉิน นี่ผ้าขนหนูที่ฉันเพิ่งซื้อ สะอาดแน่นอนค่ะ!”
“ศาสตราจารย์เฉิน ฉันมีครีมทามือ คุณผ่าตัดบ่อย ทาสักหน่อยจะดีต่อมือ!” หมอสาวอีกคนวิ่งเข้ามาพูดพร้อมรอยยิ้ม
……
ฉากนี้ทำให้เฉินชางอดหันกลับไปมองลูกศิษย์สิบสองคนที่ตนพามาไม่ได้
ดูไว้!
เป็นตัวอย่าง!
พวกคุณเป็นถึงสมาชิกในทีมของผมนะ!
ดูท่าทีที่พวกเขามีต่อผม แล้วดูพวกคุณ
เฉินชางอดถอดหายใจใส่พวกสวีจื่อหมิงไม่ได้
ระหว่างที่นั่งพักพูดคุยกัน ยังมีหมอที่ชำนาญการนวดแบบทุยหน่า[1]คนหนึ่งเข้ามานวดให้ “ศาสตราจารย์เฉิน ผมเพิ่งเรียนนวดคอมา ผมนวดให้นะครับ!”
“ศาสตราจารย์เฉินหิวหรือยังครับ ที่นี่มีช็อกโกแลตสนิกเกอร์ คุณกินรองท้องก่อนนะครับ”
……
เสี้ยวเจ๋อไห่มองอย่างโง่งม
นี่…
พวกสวีจื่อหมิงเห็นแบบนี้ก็มึนงงเช่นกัน
ทุกคนที่เมื่อครู่นี้ท่าทางแข็งกระด้าง ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นคนขี้ประจบไปได้
ศักดิ์ศรีของพวกคุณล่ะ
ตอนที่พวกเขาออกจากโรงพยาบาลรุ่ยจินก็บ่ายสองกว่าแล้ว
ทุกคนขึ้นเครื่องตอนหกโมงเย็น จึงไม่ได้เร่งรีบอะไร
เสี้ยวเจ๋อไห่พาทุกคนไปทานข้าวร้านอาหารใกล้ๆ โรงพยาบาล
พวกหมอต่างคีบอาหารให้เฉินชาง
ทำให้เสี้ยวเจ๋อไห่ยิ่งดูยิ่งโมโห คนขี้ประจบพวกนี้ ไม่เห็นตนในสายตาเลย!
เฉินชางอดยิ้มพูดกับเสี้ยวเจ๋อไห่ไม่ได้ “เพื่อนๆ โรงพยาบาลรุ่ยจินมีน้ำใจมากเลยนะครับ!”
เสี้ยวเจ๋อไห่ยิ้มเยาะ
มีน้ำใจงั้นหรือ ไม่เห็นสีหน้าพวกเขาตอนคุณเพิ่งมาถึงหรือไง!?
ตอนที่พวกนี้เห็นคุณพาทีมมาสิบสองคนแทบจะฆ่าคุณ!
พวกไม่มีจุดยืน!