ตอนที่ 1156
บทที่ 1258 ผม เฉินชาง จะยื่นสิทธิบัตร!
October 22, 2026
ได้ยินคำพูดของเฉินชาง ทุกคนอึ้งกิมกี่
ผู้หญิงชอบของเหม็นๆ …
กับชอบผู้ชายกลิ่นเหม็น…
นี่มัน…
เฉินชางคิดว่านี่ควรเป็นปัญหาที่ควรค่าแก่การวิจัย!
ถึงแม้ไม่ใช่หัวข้อวิจัยที่ดี แต่ก็เป็นมุกเชยๆ ที่ไม่เลวละมั้ง
แต่ว่า!
เฉินชางมองทุกคนที่อึ้งค้างเหล่านั้น พลันงุนงงขึ้นมา
ทำไมไม่มีใครหัวเราะล่ะ
นี่ไม่ขำเหรอ
“ไม่ขำเหรอครับ” เฉินชางงุนงง
ทันใดนั้น สวีจื่อหมิงหัวเราะก๊ากขึ้นมา
เหอจื้อเชียนก็เข้าใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เริ่มแสร้งหัวเราะอย่างเป็นมืออาชีพ
หลิวฉวนมองสองคนนี้ เขาพลันงงขึ้นมา “มันตลกเหรอ”
เมิ่งซีก็กลอกตา “ไม่ตลกสักนิด”
สวีอ้ายชิงหัวเราะ
สวีจื่อหมิงก็ส่งสายตาให้หลิวฉวน“มุกตลกของศาสตราจารย์เฉิน คุณกล้าไม่หัวเราะเหรอ”
หลิวฉวนพลันนิ่ง ก่อนรู้ตัวขึ้นมาทันที
ไม่นานทุกคนโดยรอบก็ถูกแพร่เชื้อพากันหัวเราะปลอมๆ ขึ้นมา
เห็นคนกลุ่มนี้เป็นแบบนี้ ตัวเฉินชางก็ฉิวจนขำ
คนกลุ่มนี้นี่ หน้าไม่อายจริงๆ!
เขาพูดอย่างขึงขัง “ไม่ขำงั้นสินะ! ไม่ขำก็ต้องขำ ไม่งั้นสอบพรุ่งนี้ทุกคนไม่ต้องผ่าน!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พลันพูดไม่ออก!
“ใช้งานหลวงแก้แค้นเรื่องส่วนตัวเหรอ” เมิ่งซีพูดอย่างดุร้าย
เฉินชางพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ถูกต้อง อาจารย์เมิ่งคัดค้านเหรอครับ”
เมิ่งซีโกรธจนเส้นเลือดปูด หากไม่ใช่เพื่อเรียนเทคนิค แม่เตะเอ็งปลิวไปแล้ว!
นึกถึงตรงนี้ เมิ่งซีก็รู้สึกว่าตัวเอง…คล้ายจะเป็นโลหิตจาง!
ก้าวไปข้างหน้าก็เป็นเนื้องอกในมดลูก ก้าวถอยหลังก็เป็นยอดอกเจริญผิดปกติร่วมกับเนื้องอก
ช่างมันๆ!
เป็นอาจารย์ต้องใส่ใจในการปกป้องนักเรียน
นึกถึงตรงนี้ เมิ่งซีกลอกตา “ทุกคนตั้งใจกินข้าว ให้เขาหิวตายไปเลย!”
ทุกคนรีบพยักหน้า!
เริ่มขัดขืนอย่างไร้เสียง
เฉินชางหัวเราะเยาะ พวกปุถุชนไม่รู้ความ
ในเวลานี้เอง นางพยาบาลยกข้าวกล่องหรูหราเข้ามา
“ศาสตราจารย์เฉิน อาหารของคุณมาแล้วค่ะ”
เฉินชางรับข้าวกล่องมา เปิดข้าวกล่องหรูหราสี่ชั้นนี้ หยิบอาหารจานเล็กๆ ออกมาหลายจาน
มีทั้งหมดสี่ห้าจาน
‘ฟัวกราส์สเต๊กฝรั่งเศส’ ‘หอยเชลล์ผัดซอส’ ‘ซุปปลาบุยยาเบส’ ‘ล็อบสเตอร์ปารีส’ …
มองเขาหยิบอาหารออกมาทีละจาน ทุกคนมองจนตาโตอ้าปากค้าง
เฉินชางทอดถอนใจ “ไวน์ขาวก่อนอาหารของผมล่ะ”
เวลานี้มีโทรศัพท์โทรเข้ามาพอดี “คุณเฉิน พิจารณาถึงเรื่องที่ว่าตอนบ่ายคุณต้องผ่าตัด เลยไม่ได้ส่งไวน์มาด้วยครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ขอบคุณครับ!”
“พรุ่งนี้คุณอยากกินอะไร”
เฉินชางคิดเล็กน้อย “เอาเป็นง่ายๆ พระกระโดดกำแพงก็ได้ครับ”
เมื่อวางสาย เฉินชางก็ถอนหายใจเบาๆ
แล้วก็เริ่มมื้ออาหารอันโดดเดี่ยวคนเดียว
“อืม สเต๊กฟัวกราส์นี่ไม่เลว! แต่สุกไปหน่อย!”
ทุกคนมองฉากนี้ก็ตาค้างทันที
นี่แม่งสั่งมาจากข้างนอกเหรอ
มองกล่องข้าวหรูหรากับอาหารฝรั่งเศสที่อยู่ข้างนอก แต่ละคนพลันรู้สึกว่าอาหารของตัวเองไม่อร่อยเลยสักนิด!
มองล็อบสเตอร์ปารีสของคนเขา มองอกไก่ในชามของตัวเอง ความอยากอาหารหมดสิ้น
เฉินชางรู้สึกว่าใช้มีดกับส้อมไม่คล่องเท่าไร จึงใช้มีดกับตะเกียบเสียเลย
ใช้ดีกว่าส้อมมากจริงๆ!
เมิ่งซีจ้องเฉินชางเขม็ง พูดเสียงดุร้าย “คนบ้านนอก!”
เฉินชางตอบรับอย่างอ่อนโยน “อาจารย์เมิ่ง หลัวซือเฝิ่นอร่อยไหม ทางผมมีหอยทากอบซอสไวน์ขาวฝรั่งเศส คุณอยากลองชิมไหม