บทที่ 127 เฉินชางคือใคร?

ทว่าในตอนที่รูปภาพในหน้าต่างนำเสนอแต่ละรูปปรากฏ จางโหย่วฝูก็ต้องมองจนตาค้าง!

ที่ประชุมจมลงสู่ความเงียบ เนื่องจากรูปภาพด้านบนทำให้ทุกคนตื่นตะลึงจริงๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น…ยังเป็นภาพที่ดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไร แต่พอคิดอย่างละเอียดกลับน่าหวาดกลัว!

ทุกคนต่างก็เป็นผู้เชี่ยวชาญ เพียงมองก็รู้ถึงความไม่ธรรมดาของมันแล้ว แต่ว่าของเหล่านี้ ยิ่งคุณรู้ดี ความตื่นตะลึงที่ได้รับก็ยิ่งน่าตกใจ

ดวงตาทั้งสองของจางโหย่วฝูจับจ้องอยู่บนรูปภาพโดยไม่ละสายตา นั่นคือภาพการเปรียบเทียบระหว่างสองภาพ เขียนหัวข้อไว้ว่าการเปรียบเทียบหลังผ่าตัด

นี่มันเป็นไปไม่ได้น่า?!

จางโหย่วฝูพูดพึมพำ ภาพแรกเป็นภาพการเย็บหลังจากการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบธรรมดา นี่เป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยดี ส่วนภาพที่สองเป็นภาพเปรียบเทียบของสิ่งที่เรียกว่าการผ่าตัดแบบบาดเจ็บน้อยผ่านการส่องกล้องสไตล์คุณเฉิน

เมื่อเปรียบเทียบกันเช่นนี้ จางโหย่วฝูยังรู้สึกอึ้ง

ทำได้อย่างไร!

เนื่องจากในภาพที่สองคล้ายกับไม่เห็นแผลการเจาะรูที่ต้องใช้ในการส่องกล้องเลย ถ้าหากไม่มีความรู้เกี่ยวกับช่องท้องเป็นอย่างดี เขาคงคิดไม่ถึงว่าท้องนี้เคยผ่านการเย็บมาก่อน

แต่ว่า…ปมอยู่ที่ไหน?

จางโหย่วฝูผ่าตัดด้วยการส่องกล้องมาครึ่งชีวิต อย่างอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่เรื่องเช่นนี้เขาเชี่ยวชาญจนไม่รู้จะเชี่ยวชาญอย่างไรแล้ว และเป็นเพราะเชี่ยวชาญดี ในตอนที่เห็นความแตกต่างระหว่างภาพทั้งสองจึงคิดหาสาเหตุไปตามสัญชาตญาณ

แต่ว่า…ในขณะที่เขากำลังวิเคราะห์อยู่นั้นเอง จู่ๆ หลี่เป่าซานก็กดเปลี่ยนไปภาพนำเสนอที่สอง!

นี่ทำให้จางโหย่วฝูรู้สึกหงุดหงิด

ไอ้หลี่หน้าดำ ไอ้หลี่หัวล้าน ตอนให้คุณทำอะไรรวดเร็ว คุณกลับชักช้า พอมาถึงตอนที่ควรช้าคุณกลับเร็วซะได้!

แต่คราวนี้จางโหย่วฝูเรียนรู้แล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปแล้วค่อยดูอย่างละเอียด! ครั้งนี้เขาเห็นชัดเจน!

รูปเปรียบเทียบนี้เป็นสภาพหลังการเย็บไปแล้วหนึ่งสัปดาห์ การเปรียบเทียบนี้ทำให้เห็นความแตกต่างชัดเจน!

การเย็บแบบธรรมดามีจุดสีคล้ำที่ปรากฏชัดอยู่หนึ่งจุด คงเป็นรอยแผลเป็นหลังการผ่าตัด เพียงมองก็เห็น

ส่วนภาพเปรียบเทียบอีกภาพหนึ่งซึ่งก็คือการผ่าตัดแบบบาดเจ็บน้อยสไตล์คุณเฉิน กลับไม่เห็นแผลเป็นจากการเย็บเลย

ให้ตายสิ! ยอดเยี่ยมชะมัด!

การผ่าตัดด้วยการส่องกล้องทำแบบนี้ได้หรือ?

เป็นคนมีพรสวรรค์จริงๆ…ตกลงทำได้อย่างไรกันแน่?

ตอนนี้เขาอยากเห็นภาพการเจาะรูที่ช่องท้องครั้งแรกแล้ว บางทีอาจทำให้รู้ก็เป็นได้

หลี่เป่าซานเปิดงานนำเสนอเสร็จแล้ว ใช้เวลาไปสิบนาที ในสิบนาทีนี้ทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปดังแชะๆๆ โดยเฉพาะเหล่าศัลยแพทย์ทั้งหลาย

หลี่เป่าซานปิดงานนำเสนอ หันไปมองทุกคนแล้วพูดขึ้นว่า “ทุกท่านเห็นแล้วนะครับ นี่คือเนื้อหาหลักของหัวข้อการศึกษา”

“แกนหลักของการผ่าตัดแบบแผลเล็กผ่านการส่องกล้องสไตล์คุณเฉินก็คือ ทำอย่างไรจึงจะทำให้จุดเด่นของการส่องกล้อง ซึ่งก็คือการบาดเจ็บน้อย มีผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมขึ้นได้ หรืออาจไปถึงผลลัพธ์ที่แทบจะไม่มีแผลเลย!”

“นี่ไม่ใช่แค่แนวคิด แต่เป็นหัวข้อการวิจัยที่ทำได้จริง แผนกฉุกเฉินของพวกผมนำหัวข้อการวิจัยนี้มาดำเนินการแล้ว ส่วนใหญ่มีผลลัพธ์ที่ก้าวหน้า!”

เมื่อหลี่เป่าซานพูดจบก็ไม่มีใครพูดอะไรเลย

ทุกคนต่างกำลังใคร่ครวญ ตอนนี้มีไม่กี่คนที่วิจัยหัวข้อที่ทำให้การผ่าตัดด้วยการส่องกล้องมีการบาดเจ็บน้อยลงไปอีก เนื่องจากเดิมทีการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องก็มีข้อดีมากพอแล้ว นั่นก็คือการบาดเจ็บค่อนข้างน้อยจนทุกคนคิดว่าไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีก ทำให้กลายเป็นข้อจำกัดไปโดยไม่รู้ตัว

ความคิดนี้ดีมาก! ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความเหมาะสมในการใช้งาน

การผ่าตัดแบบบาดเจ็บน้อยด้วยการส่องกล้องนี้เรียกว่ามีความหมายมหาศาลสำหรับโรงพยาบาลชั้นนำทั้งสามแห่งจริงๆ เพราะภายใต้สถานการณ์การแข่งขันเช่นนี้ หากคุณคิดจะพัฒนาให้ก้าวหน้า ก็จำเป็นต้องโดดเด่น!

โรงพยาบาลอันดับสองไม่นับเป็นโรงพยาบาลใหญ่อะไร เป็นเพียงโรงพยาบาลชั้นนำสามแห่งของมณฑลธรรมดาทั่วไปเท่านั้น แม้แต่แพทย์แผนกศัลยกรรมทั่วไปของที่นี่ก็ยังต้องแย่งผู้ป่วยกับแผนกฉุกเฉิน

แบบนี้จะนับเป็นโรงพยาบาลใหญ่อะไรได้?

ก่อนหน้าที่จางโหย่วฝูจะมา แผนกศัลยกรรมทั่วไปเป็นแผนกที่ต้องวิ่งเต้นไปทั่วเพราะมีผู้ป่วยไม่พอ แต่ตอนนี้ยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้ว เป็นแผนกใหญ่ที่มีรายได้หลายสิบล้านต่อปี

แต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนี้ก็ไม่นับว่าติดอันดับในมณฑล ไม่เพียงแค่แผนกศัลยกรรมทั่วไปเท่านั้น แม้แต่แผนกศัลยกรรมทรวงอก แผนกเต้านม แผนกสูตินรีเวช…ต่างก็เป็นเช่นนี้

การผ่าตัดแบบแผลเล็กด้วยการส่องกล้องนี้ปรากฏตัวได้อย่างเหมาะสมจริงๆ เป็นไปได้ว่าจะนำนวัตกรรมใหม่ๆ และความสามารถในการแข่งขันมาสู่โรงพยาบาลอันดับสอง!

หลี่เจี้ยนเหว่ยเป็นรองผู้อำนวยการคณะกรรมการการจัดการของโรงพยาบาล และยังเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมกระดูกด้วย เป็นผู้นำที่มีอำนาจอย่างแท้จริงของโรงพยาบาล!

หลังจากเขาเห็นงานนำเสนอแล้ว หลี่เจี้ยนเหว่ยก็พูดขึ้นมาว่า “เป่าซาน หัวข้อการศึกษานี้เป็นความจริงทั้งหมดหรือครับ?”