ตอนที่ 1169
บทที่ 1271 ขอโทษครับ ผมไม่อยาก!
October 22, 2026
เฉาอวี๋เป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งขรึม
นิสัยตรงไปตรงมา
ถ้าเฉินชางผิด เขาก็จะไม่เข้าข้างเฉินชาง
แม้อยู่ต่อหน้าคุณท่านถาน เขาก็ด่าถานเจิ้งหยางว่าไร้ความสามารถได้เช่นกัน!
แยกแยะอย่างชัดเจน
เฉาอวี๋ยิ้มเยาะ “วงการวิชาการ ใช่ที่ที่จะมาทำสงครามกันเหรอ ผมคิดมาตลอดว่าวงการวิชาการขาวสะอาดที่สุด เพราะคนอย่างพวกคุณ ทำให้ดูสกปรกจนไม่เหลือสภาพ คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่ าที่ผ่านมาคุณทำอะไรไว้บ้าง คุณคิดว่าเฉินชางไม่มีที่พึ่ง เป็นแค่คนที่มาจากชุมชนธรรมดาๆ ใช่ไหม”
เฉาอวี๋พูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มเยาะทีหนึ่ง “ผมจะบอกให้นะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมคือที่พึ่งของเฉินชาง!”
เฉาอวี๋โกรธมากจริงๆ!
เพราะเรื่องเล็กน้อยทำให้เกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้ จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร
“ผมพูดจาไม่น่าฟังใช่ไหม ไม่เข้าหูคุณใช่ไหม ถ้าคุณมีความสามารถจริง ก็ไปคว้ารางวัลกลับมาสักรางวัลสิ!”
ถานเจิ้งหยางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้!
เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะพักโครงการสำคัญระดับชาติไปสองโครงการเพื่อเล่นงานกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รวมถึงกระทรวงสาธารณสุข!
ทำตามอำเภอใจเกินไปหรือเปล่า
แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งยินดีทำเรื่องพวกนี้เพื่อเฉินชาง!
เฉาอวี๋ดูออกว่าถานเจิ้งหยางคิดอะไรอยู่ จึงอดเปิดโปงไม่ได้ “คุณกำลังคิดว่า เฉินชางเอาเรื่องนี้มาเล่นงานคุณใช่ไหมครับ”
ถานเจิ้งหยางเงียบ
เฉาอวี๋อดพูดไม่ได้ “คุณกำลังเอาความคิดที่ต่ำช้ามาประเมินผู้ส่งสูง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเฉินชางเลย เป็นความสมัครใจของทุกคนที่ทำโครงการกับเฉินชาง! คุณโง่เกินไปแล้ว คนที่คุณล ล่วงเกินไม่ใช่แค่เฉินชางคนเดียว คุณล่วงเกินบุคลากรทางวิชาการหลายร้อยคน และในบรรดาพวกเขาก็มีสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หลายคน”
คิดว่าถานเจิ้งหยางจะเชื่อไหม
เชื่อก็บ้าแล้ว!
ในสายตาของเขา บนโลกนี้ใครบ้างที่ไม่เห็นแก่ตัว
คิดว่าเขาจะเชื่อหรือว่าบนโลกนี้จะมีคนล่วงเกินกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อเฉินชาง
“คุณออกไปได้แล้ว” เสี้ยวรุ่นฟางมองถานเจิ้งหยางด้วยสีหน้ารังเกียจ ไม่อยากคุยกับเขาอีกแม้แต่ประโยคเดียว
หลังจากถานเจิ้งหยางจากไป เสี้ยวรุ่นฟางถอนหายใจ ก่อนจะพูดกับเลขาว่า “ขอเบอร์โทรศัพท์สำนักสิทธิบัตรด้วยค่ะ”
เฉาอวี๋รีบห้ามเอาไว้ “เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้าเสี้ยว”
เสี้ยวรุ่นฟางชะงัก “ทำไมเหรอคะ”
เฉาอวี๋สีหน้าเคร่งขรึม “นี่ไม่ใช่ความผิดของคนคนเดียว ถานเจิ้งหยางทำผิดก็จริง แต่ถ้าคุณให้สำนักสิทธิบัตรยื่นสิทธิบัตรให้เฉินชางตอนนี้ คนข้างล่างจะคิดอย่างไร สร้างเรื่องเพื่อเ เรียกร้องแล้วได้ตามความต้องการ เฉินชางเองก็ทำเกินไป เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เฉินชางปล่อยให้เกิดขึ้นโดยไม่สนใจแบบนี้เนี่ยนะ”
เสี้ยวรุ่นฟางยอมรับว่า เธอที่มากจากวงการการวิจัยมีความคิดหลายอย่างที่ต่างกับเฉาอวี๋
ทว่าที่เฉาอวี๋พูดก็มีเหตุผล
“แล้วสิทธิบัตรล่ะคะ”
เฉาอวี๋จึงพูดว่า “รอติดต่อเฉินชางได้ก่อน ผมจะไปพบเขาด้วยตัวเอง กล่าวโทษเขาสักหน่อย แล้วค่อยทำให้ คนหนุ่มสาวสมัยนี้หัวรั้นเกินไป มีพรสวรรค์ขนาดนั้น ถ้าไม่เตือนหน่อยจะเกิดปัญห หาได้ง่าย”
ปีนี้เฉาอวี๋อายุหกสิบสามปีแล้ว อยู่ในกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาทั้งชีวิต รู้เบื้องลึกเบื้องหลังภายในเป็นอย่างดี
แต่โทรหาเฉินชางไม่ติดเสียที
ทำให้เฉาอวี๋เดือดดาลมาก “เจ้าหมอนี่ คิดว่ามีความสามารถแล้วจะทำตามอำเภอใจได้เหรอ” เฉาอวี๋วางโทรศัพท์ลง พูดอย่างขึ้งโกรธ น้อยมากที่เขาจะโทรหาใครแล้วไม่มีคนรับสาย!
……
ตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเสี้ยวรุ่นฟางดังขึ้น
หลังจากเสี้ยวรุ่นฟางเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอก็อึ้งไปทันที
“สวัสดีค่ะ ท่านรัฐมนตรีอาวุโส!” เสี้ยวรุ่นฟางคิดไม่ถึงว่าคนที่โทรเข้ามากลับเป็นรัฐมนตรีคนเก่าของกระทรวงสาธารณสุข
“หัวหน้าเสี้ยว พวกคุณโชคดีมากนะ!” ปีนี้รัฐมนตรีอาวุโสอายุเจ็ดสิบเจ็ดปีแล้ว พูดกับเสี้ยวรุ่นฟางพร้อมรอยยิ้ม “ปีนี้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะจัดงานมหกรรม ในที่สุดเราก็จะได้รับรางวัล ลสักครั้งแล้ว”
เสี้ยวรุ่นฟางสีหน้างุนงงเต็มประดา “เกิดอะไรขึ้นคะ ท่านรัฐมนตรีอาวุโส คุณหมายความว่าอย่างไร”