ตอนที่ 1173
บทที่ 1275 ผ่าตัดต่อ!
October 22, 2026
ตอนที่เฉินชางผ่าตัด
เรื่องราวก็จบลงอย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว
และถานเจิ้งหยางในเวลานี้ก็กลับมาถึงในบ้าน นั่งลงบนโซฟา สีหน้าวูบไหว
การถูกปลดกะทันหันทำให้เขาตอบสนองไม่ทันแม้แต่น้อย!
ถ้าเฉินชางไม่ถูกแต่งตั้งเป็น ‘หัวหน้าบรรณาธิการกิตติมศักดิ์’ อย่างทันท่วงทีละก็ ตอนนี้ในหัวเขาก็คงเต็มไปด้วยหมอกแล้ว
แต่…
เขาไม่เข้าใจอยู่บ้าง ทำไมเฉินชางถึงมีความสามารถมากมายขนาดนี้กัน
ถานเจิ้งหยางโกรธส่วนโกรธ แต่เขาไม่โง่
เฉินชางร้ายกาจ เป็นสุดยอดคนในบรรดาเด็กรุ่นใหม่
แต่เฉินชางเทียบกับพ่อของเขาได้เหรอ
ถึงขั้นที่เทียบกับตัวเขาเองได้เหรอ
ไม่ว่าถานเจิ้งหยางจะไร้ความสามารถยังไง แต่เขาก็มีคุณงามความดีและทำงานหนักนะ!
เขาอยู่ในระบบมานานขนาดนี้ แต่ถูกไล่ออกตรงๆ อย่างนี้น่ะหรือ
คิดๆ แล้วเขาก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย
เสี้ยวรุ่นฟางไม่เห็นแก่หน้าพ่อของเขาสักนิดเลยหรือ
ถึงแม้เขาจะรู้ว่าหลังถูกปลดออกจากตำแหน่งยังมีโอกาสอื่น แต่…ความผิดพลาดที่เบื้องบนตำหนิคุณโดยเฉพาะ จากนั้นปลดออกจากตำแหน่งแบบนี้ทำให้เขาไม่ค่อยเข้าใจ
เสี้ยวรุ่นฟางกล้าลงมือจริงๆ เหรอ
แต่ในเวลานี้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาเห็นพ่อกับผู้ช่วยในชีวิตประจำวันมาหา
เมื่อเห็นพ่อ ถานเจิ้งหยางก็ตาลุกวาวโดยสัญชาตญาณ
“พ่อ พ่อมาทำไมเหรอ”
ปีนี้ถานจี้ซานอายุแปดสิบห้าปีแล้ว หัวล้านเลี่ยนนานแล้ว ปกติเขามักชอบสวมหมวก
ถานจี้ซานก็ไม่เปล่งเสียง เดินเข้ามาในบ้านเงียบๆ
เขานั่งอยู่บนโซฟาไม่พูดไม่จา แต่จ้องถานเจิ้งหยางเขม็ง
มองจนถานเจิ้งหยางร้อนตัวเหลือแสน!
“พ่อ…ผม…”
สุดท้ายถานจี้ซานถอนหายใจยาวแล้วบอก “ลูกไปขอโทษเฉินชางเถอะ”
ถานเจิ้งหยางหน้าเปลี่ยนสีทันที!
เขาเคยคิดว่าพ่อจะตำหนิเขา ถึงขั้นว่าโทษตัวเองที่ไม่สั่งสอนเขา
แต่…
สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยนึกมาก่อนคือพ่อจะให้เขาไปขอโทษ
ขอโทษเฉินชางเนี่ยนะ
ไม่มีทาง!
มีสิทธิ์อะไร
ยังไม่รู้ว่าใครต้องขอโทษใครกันแน่เลย
ฉันทำอะไร
สุดท้ายก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ความสำเร็จที่สั่งสมมาสามปีกลายเป็นความสำเร็จของเฉินชาง ฉันจะพูดเหตุผลกับใครได้บ้าง!
ชั่วขณะนั้น ถานเจิ้งหยางเบิกตาโตด้วยความโมโห
“มีสิทธิ์อะไรกัน ทำไมล่ะครับ!
พ่อ ลูกชายพ่อ ผมถูกปลดออกจากตำแหน่งนะ ผมเป็นผู้ถูกกระทำ ทำไมผมต้องขอโทษล่ะ”
ถานจี้ซานมองถานเจิ้งหยาง พูดชัดถ้อยชัดคำ “เพราะลูกสู้เขาไม่ได้ เลยเป็นความผิดของลูก เพราะลูกผิด เลยต้องไปขอโทษ”
ถานเจิ้งหยางมึนงงกับประโยคนี้ของพ่อแล้ว
เขาหายใจกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
เขาอายุห้าสิบกว่าปี ไม่มีทางไม่เข้าใจเรื่องนี้
พ่อพูดถูก เขาผิด ไม่ใช่เพราะว่าเขาทำเรื่องผิดพลาดใหญ่โตมากมาย แต่เพราะเฉินชางแข็งแกร่งกว่าเขามาก ความผิดของเขาเลยยิ่งใหญ่โต
แต่…
ฉันสู้เขาไม่ได้งั้นเหรอ
ประโยคนี้ทำให้ถานเจิ้งหยางที่อายุห้าสิบกว่าปีรู้สึกอับอายเป็นครั้งแรก
ชายอายุห้าสิบกว่าปีสู้หมอฝึกงานไม่ได้!
นี่ทำให้เขาพูดไม่ออก!
หลังถานจี้ซานพูดจบก็เสริมอีกประโยค “ถ้าลูกไม่กล้าไป พ่อจะไปเป็นเพื่อน หรือให้พ่อไปแทนลูกก็ได้ทั้งนั้น”
ถานเจิ้งหยางได้ยินดังนั้นก็หน้าแดง ลุกพรวดพูดขึ้นว่า “ไม่ได้!”
ถึงผมสู้เขาไม่ได้ แต่เขายังห่างไกลจากพ่อโขไม่ใช่เหรอ!