ตอนที่ 1186
บทที่ 1289 อวดเก่งจากความสามารถของคนอื่น
October 22, 2026
โจวเจิ้งตกใจ!
บทสนทนาของเฉินชางกับหมอที่อยู่ข้างๆ ทำให้เขาตกใจ
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็มองโจวเจิ้งพร้อมพูดว่า “คุณไม่ได้เป็นเนื้องอกครับ”
ตอนนี้โจวเจิ้งไม่กล้าผ่อนคลาย
ความรู้สึกที่เดี๋ยวมีหวังเดี๋ยวสิ้นหวังทรมานมากจริงๆ เขาจึงรอให้เฉินชางพูดให้จบก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
เฉินชางพลันพูดว่า “แต่ตัดความเป็นไปได้ที่จะเป็นเนื้องอกในอนาคตไม่ได้”
โจวเจิ้งแทบจะร้องไห้แล้ว พูดให้จบทีเดียวได้ไหม!
เฉินชางเดินเข้ามา จับมือของโจวเจิ้งขึ้นมาพร้อมพูดว่า “นี่คือโรคที่หายาก! เรียกว่ากลุ่มอาการ P-J หรือเรียกอีกอย่างว่าพิวทซเจคเกอร์ซินโดรม[1]”
หลังจากเฉินชางพูดชื่อนี้ออกมา ทุกคนต่างงุนงง
พิวทซเจคเกอร์ซินโดรมคืออะไร
ไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ!
เหล่าหม่ารู้สึกว่าเฉินชางแต่งชื่อขึ้นมาหลอกกัน!
เฉินชางเห็นสายตาของเหล่าหม่าแล้วอยากตบคนจริงๆ
“โรคแบบนี้หายากมาก พวกคุณได้เจอถือว่าโชคดีมาก”
หลังจากเฉินชางพูดจบก็เข็นคนไข้เข้าห้องส่องกล้อง
ทุกคนสบตากันแล้วต่างตามไป
ถึงอย่างไรโรคที่หายากแบบนี้ ถือว่ามีแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ถูกสำหรับหมอ
คุณลองคิดดูว่า เจอคนไข้ที่เป็นโรคหายากแบบนี้ ตอนที่คนอื่นยังไม่รู้ จู่ๆ คุณพูดชื่อออกมาได้
ความรู้สึกแบบนี้เหมือนศาสตราจารย์เฉินตอนนี้
ได้หน้ามาก!
ทุกคนเห็นแล้วต่างเคารพนับถือ
หมอห้องส่องกล้องรอมานานมากแล้ว
หลังจากทุกคนเห็นสถานการณ์ภายใต้กล้องก็อึ้งไป!
“น่า…น่ารังเกียจเกินไปแล้ว”
“น่ากลัวมาก!”
“ดูเหมือนพวงองุ่นเลย…”
ไม่ว่าอย่างไร ภายใต้กล้องส่องในตอนนี้ ทุกคนต่างเห็นติ่งเนื้องอกอันหนาแน่นในลำไส้เล็กได้อย่างชัดเจน!
ติ่งเนื้องอกไม่ใหญ่มาก ขนาดอาจมีเพียงหนึ่งหรือสองมิลลิเมตร แต่…จำนวนเยอะมาก!
คนที่เป็นโรคกลัวรูมาเห็นเข้าจะต้องสะอิดสะเอียนจนอยากอาเจียนแน่!
ติ่งเนื้องอกเล็กๆ ในลำไส้เล็กเหล่านี้ให้ความรู้สึกเหมือนขนที่บางและเล็ก
ทุกคนเห็นฉากนี้จู่ๆ ก็ปล่อยวาง!
“โชคดีที่วันนี้มีอาการลำไส้กลืนกัน ถ้าไม่สังเกต ต่อไปจะต้องกลายเป็นมะเร็งแน่! ติ่งเนื้องอกมากมายขนาดนี้ ไม่ถึงสี่สิบปีก็คงเป็นมะเร็งแล้ว”
ที่พูดมาเป็นความจริง
บางทีการที่คนไข้ป่วยก็พูดไม่ได้เสียทีเดียวว่าเป็นความโชคดีหรือโชคร้าย
ชั่วขณะนี้ หลังจากเห็นฉากนี้ เหล่าหม่าอดถอนหายใจไม่ได้!
เขาเหมือนเข้าใจความหมายของเฉินชางแล้ว
ถ้าต้องแบกค่ารักษาพยาบาลจริงๆ ก็ต้องแบ่งความรับผิดชอบกัน ถ้าเป็นแบบนั้น อีกฝ่ายจะเสียเงินไม่น้อยเลย แต่คนไข้ก็ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นด้วย
ทว่า…
ตอนนี้อีกฝ่ายให้มาเพียงสามหมื่น ช่วยประหยัดเงินได้มากเมื่อเทียบกับการตรวจและการผ่าตัดแบบไร้จุดหมาย
และโจวเจิ้งก็ใช้เงินส่วนนี้รักษาตัวได้
ติ่งเนื้องอกเยอะขนาดนี้ เวลาจัดการดูเหมือนเม็ดองุ่น ต้องจัดการทีละอัน ถือเป็นงานที่ลำบากมาก
ทำไม่ได้ภายในเวลาอันสั้น
ทำเรื่องแอดมิทน่าจะเหมาะกว่า
เหล่าหม่ามองเฉินชางแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่เฉินชางทำเหมือนไม่เห็น
และตอนนี้เอง หมอห้องส่องกล้องส่องกล้องเสร็จแล้ว รู้สึกหนังหัวชาวาบจริงๆ ไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร “ศาสตราจารย์เฉิน…นี่โรคอะไรครับ”
เฉินชางกำลังจะพูด
จู่ๆ เหล่าหม่าก็ชิงตอบ ทำท่าทางลึกลับพร้อมอวดความรู้ “เรียกว่ากลุ่มอาการ P-J ครับ”
อีกฝ่ายอึ้งไปทันที “มันคืออะไรครับ”