ตอนที่ 1193
บทที่ 1296 ดูถูกเขาแล้ว!
October 22, 2026
อวี๋อวีเห็นเฉินชางลงมาก็รีบวิ่งเข้ามาหา
เขามองเฉินชางด้วยใบหน้าร้อนใจ “ศาสตราจารย์เฉิน…คุณ…คุณป่วนมากเกินไปแล้ว!”
เจี่ยงจิ้งอวี่ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกพูดว่า “ศาสตราจารย์เฉิน คุณนี่ เฮ้อ…”
พวกเขาสองคนไม่เข้าใจว่าเฉินชางบรรยายอะไรแม้แต่น้อย!
แต่ที่แน่ๆ พวกเขารู้ว่าเฉินชางไม่ได้อวดสรรพคุณของวัสดุขดลวดงวงช้างเลย
นี่มั่นใจได้!
ถึงขั้นว่ายังลดทอนคุณค่าของวัสดุนี้…
เฉินชางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “ไม่ต้องรีบร้อน พรุ่งนี้ก็น่าจะเห็นผลลัพธ์แล้วละ”
อวี๋อวีมองท่าทางของเฉินชาง ก็อดโมโหเดินมาข้างเฉินชางไม่ได้ เธอกระซิบบอก “ศาสตราจารย์เฉิน ผู้ช่วยส่งภาพกลับไปที่ประเทศแล้ว! ฉันเดาว่าตอนนี้หัวหน้าเสี้ยวกับรัฐมนตรีเฉาเห็นภ ภาพแล้วนะคะ!”
เฉินชางส่งเสียงโอ้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “งั้นก็ดีเลย!”
อวี๋อวีเบิกตาโต โกรธฮึดฮัด
“นี่คุณ…ทำไมถึงไม่เข้าใจนะ นี่ถ้าหัวหน้าเห็นขึ้นมา คุณจะไม่เสียเปรียบเหรอ!”
เฉินชางมองอวี๋อวีที่ร้อนใจ เขาอดไม่ได้หัวเราะขึ้นมา “ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะไม่ได้รางวัลล่ะ”
อวี๋อวีอดพูดไม่ได้ “คุณคิดว่าฉันโง่เหรอคะ เมื่อกี้คุณไม่ได้โม้สักประโยคเลยนะ แถม…คุณดูสายตาของคนที่ด้านล่าง แต่ละคนมองคุณแปลกๆ ทั้งนั้น!”
เฉินชางมองสายตาของทุกคน
อย่างที่คาด
สายตาของคนมากมายที่มองตัวเองเต็มไปด้วยความโมโห
เฉินชางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้!
ใช้ได้
ผลลัพธ์น่าจะใช้ได้แล้ว
ในช่วงเวลานี้ เฉินชางไม่ได้วางแผนจะประกาศมาตรฐานและรูปแบบจำแนกใหม่แล้ว
เขาต้องเก็บไปแสดงในงาน AATS2020 นี่นา
ส่วนความโกรธของพวกเขาเหรอ
โกรธเป็นเรื่องดีนี่!
นี่ช่วยให้หัวข้อนี้หมักบ่ม
การจำแนกรูปแบบใหม่ไม่มีการเติมเชื้อเพลิงจากวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ จำเป็นต้องมีการหมักบ่มและต้องดึงดูดความสนใจของคน อยากให้ผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นหารือกัน ก็จำเป็นต้องให้คนเหล่าน นี้ช่วยกระตุ้นขึ้นมา!
เฉินชางมองอวี๋อวีอดพูดขึ้นไม่ได้ “วางใจเถอะ หลังกลับไปครั้งนี้ ผมรับประกันว่าคุณจะจำได้ว่านี่เป็นการประสบความสำเร็จครั้งใหญ่!”
อวี๋อวีพลันกลอกตาให้เฉินชาง “เหอะ คุณป้าฉันยังบอกว่าให้มาเกาะความสำเร็จสักหน่อย ที่ไหนได้มาเกาะความพ่ายแพ้ไม่เป็นท่าซะงั้น!
ช่างเถอะ เห็นแก่งานเลี้ยงเมื่อคืน ฉันไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคุณแล้ว!”
เฉินชางหัวเราะ
“ก็แค่พี่เจี่ยงเสียดายแล้ว!” อวี๋อวีถอนหายใจ
เจี่ยงจิ้งอวี่ยิ้มขื่นส่ายหน้า “ช่างเถอะ ได้รู้จักคนแปลกอย่างศาสตราจารย์เฉิน ผมคิดว่าก็คุ้มค่าแล้ว แต่ว่ากลับไปคุณต้องเลี้ยงข้าวพวกเราหนึ่งมื้อนะ!”
ถึงอย่างไรพวกเขาสองคนก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ที่เฉินชางบรรยายเมื่อกี้ก็ไม่น่าพอใจจริงๆ!
เฉินชางมองคนเหล่านี้ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “พอแล้ว ทำไมพวกคุณมองผมแย่ขนาดนี้เนี่ย!
ถ้ามีปัญหาจริงๆ หัวหน้าเสี้ยวโทรหาผมไม่ได้หรือไง”
ทั้งสองคนครุ่นคิด ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
หัวหน้าไม่ได้โทรมา งั้นการประเมินก็ไม่มีปัญหา
อวี๋อวีอดพูดไม่ได้ “หัวหน้าต้องโกรธจนเขวี้ยงโทรศัพท์แล้วแหง เลยไม่ได้โทรหาคุณ!”
เฉินชางหลุดหัวเราะออกมา
แต่ในเวลาเดียวกัน
เสี้ยวรุ่นฟางก็ตกใจสักพักจึงจะรู้สึกตัว!
เฉาอวี๋อดทอดถอนใจไม่ได้ “เฉินชางคนนี้ เป็นคนที่แปลกจริงๆ!”
เสี้ยวรุ่นฟางถอนหายใจเบาๆ
เมื่อกี้เฉินชางเกือบทำเธอตกใจเตลิดแล้ว
ถึงอย่างไรเฉินชางขึ้นเวทีไปก็บอกว่าเทคโนโลยีขดลวดงวงช้างของตัวเองมีเพียงแค่นี้ ถึงขั้นประกาศก้องว่าจะให้สิทธิบัตรเป็นสาธารณะ
นี่ไม่น่าตกใจก็แปลกแล้ว!
แต่การบรรยายหลังจากนั้นของเฉินชาง กลับทำให้เสี้ยวรุ่นฟางตาสว่างขึ้นมาจริงๆ
“ผู้อำนวยการฉี คุณคิดว่ายังไง” เสี้ยวรุ่นฟางอดถามชายในเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสูทอายุหกสิบปีที่นั่งอยู่แถวเดียวกับพวกเขาไม่ได้