ตอนที่ 1200
บทที่ 1304
October 22, 2026
บทที่ 1304 ท่านปฏิบัติกับผมเป็นนักวิชาการระดับชาติ ผมย่อมปฏิบัติกับท่านแบบเดียวกัน! ภายในห้องส่วนตัว
หนึ่งโต๊ะมีเพียงห้าคน
เฉินชาง เสี้ยวรุ่นฟาง เฉาอวี่ เลขานุการชายที่สวมแว่นตา ชายชราที่ดูกระปรี้กระเปร่า
อวี๋อีไม่ได้เข้ามา หลังมาถึงหน้าประตูก็ยิ้มให้เฉินชางแล้วลุกจากไป
“ศาสตราจารย์เฉิน สถานการณ์แบบนี้ฉันเข้าไปไม่ได้หรอกค่ะ!”
แต่หลังเฉินชางเห็นชายชราท่านนี้ บอกตามตรงเขาตกใจสะดุ้งโหยงแล้วจริงๆ
ท่านนี้คือแขกที่เห็นได้บ่อยในสถานีโทรทัศน์!
เฉินชางนึกไม่ได้ถึงว่าชายชราท่านนี้จะชวนตัวเองมากินข้าว
คิดได้ดังนี้ เฉินชางก็หวั่นใจเล็กน้อย กระทั่ง…รู้สึกเหมือนได้รับความโปรดปรานจากคนใหญ่คนโต!
ชายชราเหมือนกับในโทรทัศน์ สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงสูท จัดผมเรียบกริ๊บ ถึงแม้รอยย่นบนใบหน้าบ่งบอกถึงวัย แต่กลับมีกลิ่นอายเปี่ยมกำลังวังชา
ชายชรามองเฉินชาง ไม่ได้วางท่า ยิ้มพยักหน้าเบาๆ “เชิญนั่ง!”
เฉินชางรีบขอบคุณ
“ไม่ต้องเกร็ง วันนี้แค่มาต้อนรับคุณกลับจากการเดินทางเท่านั้น”
เฉินชางเกร็งเล็กน้อย ผ่อนคลายไม่ลงจริงๆ
เสี้ยวรุ่นฟางแนะนำให้เฉินชางหนึ่งรอบ “ท่านนี้คือบุคคลในสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ชื่อศาสตราจารย์ฉีเหลียนซาน หลังจากนี้พวกคุณจะได้ติดต่อกันบ่อยๆ”
เฉินชางลุกขึ้นจับมือ
เฉินชางสะท้อนใจอยู่บ้าง โต๊ะนี้สุดยอดจริงๆ!
ตัวเอง…ถูกปฏิบัติแบบเดียวกับข้าราชการคนหนึ่ง!
จะหามาตรฐานนี้ได้จากที่ไหนอีก
เมนูอาหารของมหาศาลาประชาชนเรียบง่ายมาก
เหล่าหม่าเคยส่งเมนูอาหารมาให้เขาดูแล้ว
แต่…
เฉินชางพบว่าอาหารมื้อนี้ของตัวเองไม่ค่อยเหมือนกับของเหล่าหม่าเท่าไร
ชายชราถามคำถามเฉินชางไม่น้อย
เฉินชางตอบทีละคำถาม
ล้วนเป็นเรื่องครอบครัว ชีวิตและการงานมากหน่อย
ทำให้เฉินชางรู้สึกเหมือนได้อาบลมฤดูใบไม้ผลิ
ความรู้สึกห่างเหินหายไปแล้ว
ตอนแรกยังนึกว่าบุคคลยิ่งใหญ่แบบนี้น่าเกรงขาม ดูใจเย็นแต่ดุดัน นึกไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าจะเหมือนร่วมโต๊ะอาหารกับคนชราใจดี
ช่วงหนึ่งยังพูดถึงผู้อาวุโสฉิน
ชายชราพลันยิ้มบอก “ผมได้ยินว่าการวินิจฉัยของคุณเก่งมาก อาศัยสองมือก็วินิจฉัยโรคออกมาได้ บางทีผมต้องไปให้คุณตรวจร่างกายหน่อย!
คนน่ะ อายุมากแล้ว ร่างกายก็ไม่ค่อยดี”
พูดถึงอาชีพ เฉินชางก็ผ่อนคลายแล้ว
เขาพยักหน้ายิ้มบอก “ผู้อาวุโส ตอนที่คุณต้องการก็โทรหาผมได้ทุกเมื่อครับ”
เสี้ยวรุ่นฟางยิ้มบอก “ท่านคะ ตอนนี้ศาสตราจารย์เฉินเป็นคณะกรรมการสุขภาพศูนย์กลาง ฉันให้เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ปรึกษาสุขภาพของคุณได้นะคะ”
ชายชรายิ้มบอก “รอถึงเมืองหลวงค่อยว่ากัน!”
หลังพูดจบชายชราก็มองเฉินชาง “ตงหยางก็ไม่เลว ในฐานะเมืองศูนย์กลาง เป็นศูนย์กลางการสัญจร
คนหนุ่มต้องกล้าบุกกล้าทุ่ม ตงหยางก็มีโอกาสมากมาย!
ตั้งใจทำงาน ไว้ผมจะไปดูที่ตงหยางบ้าง หวังว่าจะนำพาการรักษาที่ไม่เหมือนเดิมมาสู่ตงหยาง”
เฉินชางพยักหน้า
อาหารมื้อนี้สำราญใจมาก
ไม่มีการทดสอบ ไม่ต้องระวังตัวแจ สบายใจยิ่ง
ตอนสุดท้าย ชายชราพลันถามเฉินชาง “ครั้งนี้น่ะ คุณทำได้ดีมาก นำเกียรติยศมาให้ประเทศ มาตุภูมิจะเอาเปรียบคุณไม่ได้
คุณอยากได้อะไรเป็นรางวัล”
เฉินชางหน้าแดง เขาส่ายหน้า
รางวัล?
เขาไม่อยากได้จริงๆ
แต่การต้อนรับอย่างสมเกียรติในวันนี้ของชายชราทำให้เฉินชางมีความทะเยอทะยานสูงส่งในอก
ชั่วขณะ ประโยคหนึ่งหลุดออกมาจากปากของเฉินชาง
“ท่านปฏิบัติกับผมเป็นนักวิชาการระดับชาติ ผมย่อมปฏิบัติกับท่านแบบเดียวกันครับ!”
ทันทีที่เฉินชางพูดประโยคนี้ออกมา ทุกคนบนโต๊ะอาหารก็เงียบลง
ทุกคนจ้องเฉินชาง ชั่วขณะนั้นต่างตกตะลึงแล้ว
หลังชายชราได้ยินดังนั้นก็พลันมีสีหน้ายินดี
“เปิดเหล้า!”
ชายที่อยู่ด้านหลังชายชราได้ยินดังนั้นรีบพูดขึ้น “ท่านครับ ตอนนี้ท่าน…”