ตอนที่ 1239
บทที่ 1345 เฉินชางจะจบการศึกษาก่อนกำหนด!
October 22, 2026
ล้มแล้วก็ต้องรู้จักลุกขึ้น!
หลี่เป่าซานมองทิศทางการวิจัยในมือ ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้ง
นี่คือทิศทางการวิจัยตลอดเวลาที่ผ่านมาของเขา!
คิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะเดาออก
ตอนนี้มีประสบการณ์จากการผ่าตัดภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดหนึ่งร้อยเคส หลี่เป่าซานจะต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน
เฉินชางรู้ว่า หลี่เป่าซานขาดแค่โอกาสและเวที!
แต่ตอนนี้เฉินชางได้ให้เวทีที่ยิ่งใหญ่และโอกาสที่หายากกับหลี่เป่าซาน!
หลี่เป่าซานมองกระดาษในมือ เลือดร้อนในอกพลุ่งพล่าน ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว…
ยี่สิบกว่าปีแล้ว!
เดิมทีคิดว่าตนจะหนีไปทั้งชีวิต
ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
แต่ตอนนี้ พนักงานชั่วคราวที่ตนรับเข้ามาโดยบังเอิญอย่างเฉินชางได้ให้โอกาสกับเขา!
เฉินชางยิ้มพร้อมส่งสายตาให้กำลังใจและเชื่อมั่นให้กับหัวหน้าหลี่
สายตานี้กลับทำให้หลี่เป่าซานที่อายุห้าสิบแปดปีและประสบการณ์โชกโชนกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป!
จึงหันหน้าหนี!
หัวหน้าหลี่คือคนที่ให้โอกาสตนเอง เฉินชางเก็บความรู้สึกขอบคุณนี้ไว้ในใจเสมอ
เห็นทุกคนต่างได้รับหน้าที่ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์เดี่ยวในด้านต่างๆ สวีอ้ายชิงเองก็คาดหวังเล็กน้อย
แต่สิ่งที่เอาไปสุนทรพจน์ได้…ได้ถูกแบ่งให้คนอื่นหมดแล้ว
สวีอ้ายชิงผิดหวังเล็กน้อย
แต่…
เธอรู้สึกพอใจมากแล้ว
เฉินชางผ่าตัดให้ลูกชายของเธอด้วยตัวเอง ช่วยชีวิตลูกชายเธอไว้
สวีอ้ายชิงรู้สึกว่าได้รับสิ่งที่สำคัญที่สุดไปแล้ว ยังจะมีอะไรสำคัญกว่าลูกชาย
ตอนนี้เอง เฉินชางมองสวีอ้ายชิงพร้อมรอยยิ้ม “พี่สวี ถึงตอนนั้นผมต้องการผู้ช่วยคนหนึ่ง เพื่อดำเนินการสุนทรพจน์สำคัญ ต้องรบกวนคุณช่วยหน่อยนะครับ”
สวีอ้ายชิงได้ยินแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “ได้ค่ะ! ขอบคุณนะคะ ศาสตราจารย์เฉิน!”
ตอนนี้ทุกคนต่างได้รับมอบหมายงานแล้ว
มีเพียงเมิ่งซีที่ว่างอยู่!
ทุกคนต่างดีใจจนลืมเรื่องนี้ไป
เฉินชางพูดกับทุกคนว่า “ทุกคนกลับไปเตรียมตัวให้ดีนะครับ วันศุกร์ส่งโครงร่างให้ผมตรวจ!”
“ได้ครับ!”
“ขอบคุณศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางพยักหน้า “แยกย้ายกันได้เลยครับ”
เมิ่งซีอึ้งไปทันที!
เธอเห็นทุกคนต่างจากไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
จู่ๆ เธอที่จิตใจแข็งแกร่งมาโดยตลอดก็รู้สึกเสียใจมาก
แต่ยังคงยิ้มแย้มกับทุกคน
ถึงอย่างไรเธอก็พอใจแล้วจริงๆ!
สมัยโบราณมีคำพูดนี้กล่าวไว้ว่า แม่มีค่าเพราะลูก!
และเมิ่งซีก็รู้ว่า ที่ตนมีวันนี้ได้ หนีไม่พ้นความช่วยเหลือของเฉินชาง
ลูกศิษย์ของตนเก่งขนาดนี้ ตนรู้สึกพอใจมากแล้ว
ได้ฐานะอาจารย์เห็นลูกศิษย์ของตนได้ดี เธอภูมิใจมากจริงๆ
เธอจะสร้างปัญหาให้ลูกศิษย์ของตนไม่ได้!
เพราะฉะนั้นเธอจึงยิ้มมาโดยตลอด พูดคุยกับทุกคนอย่างมีความสุข
เมิ่งซีไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก
แม่หล่อหลอมให้เธอเป็นคนใจกว้าง
กับเฉินชาง เมิ่งซีเป็นทั้งอาจารย์เป็นทั้งเพื่อน มีการล้อเล่นกันแบบเพื่อน มีความเป็นห่วงเป็นใยในแบบของอาจารย์ เพราะฉะนั้น เฉินชางไม่ได้มอบหมายงานให้เธอ เธอก็ไม่โกรธ ก็เหมือน นกับลูกไม่ซื้อของขวัญให้แม่ คนเป็นแม่จะโกรธไหม
แน่นอนว่าไม่!
เฉินชางเดินตามทุกคนไปที่ห้องทำงานนอกห้องผ่าตัด ตอนที่เตรียมจะเข้าห้องเปลี่ยนชุดนั่นเอง
เฉินชางรีบเรียกเมิ่งซีไว้ “เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์เมิ่ง ผมมีบางอย่างอยากให้คุณช่วยดูให้ผมหน่อย!”
ปกติเฉินชางก็ถือว่าเคารพอาจารย์เมิ่งมาก
หลังจากเมิ่งซีได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที “ได้ค่ะ!”
จู่ๆ ทุกคนก็ชะงักฝีเท้า!