บทที่ 1356: หนึ่งเทพนำพาสาวกสิบสองคน!

ตอนที่ 1356: หนึ่งเทพนำพาสาวกสิบสองคน! อาจารย์ของหลิวฉวนพูดไปพูดมาก็พูดต่อไปไม่ออกแล้ว เขามองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน สวัสดีครับๆ ตั้งตารอเจอคุณมานาน ผมมาจากโรงพยาบาลฟู่วาย ชื่อว่า

หลิวจื้อโจวครับ เฮ้อ! อยากเจอคุณมาโดยตลอด วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอแล้ว!” คนรอบข้างพลันตาลุกวาวทันที! ทั้งๆ ที่มีทางลัด แล้วจะพยายามเพื่อ?

พวกเขาจะไม่รู้เชียวหรือว่าคนกลุ่มนี้อาศัยอะไรถึงเข้าร่วมงานได้ ก็ไม่ใช่ขาอ่อนที่อยู่ตรงหน้าท่านนี้หรือไง ขาอ่อนนี่ใหญ่เกินไปแล้ว! หนึ่งเทพนำพาสาวกสิบสองคน!

แถมยังเดินได้อย่างสง่าผ่าเผย! “ศาสตราจารย์เฉิน สวัสดีครับ ผมจ้าวเต๋อชิงจากโรงพยาบาลจีนตะวันตก! ยินดีที่ได้รู้จักๆ”

“ศาสตราจารย์เฉินสวัสดีๆ ผมเฉินเฮอจากโรงพยาบาลฟูตันในเครือโรงพยาบาลจงซาน! จะว่าไปพวกเราก็คนบ้านเดียวกัน! มีเวลาว่างก็มาทางใต้ได้! ผมจัดการให้เอง!”

หลิวฉวนเห็นอาจารย์ของตัวเองเปลี่ยนข้างก่อนสงครามเริ่ม หักหน้าตัวเองเร็วกว่าพลิกหน้าหนังสือซะอีก ก็ดูแคลนแล้ว! เขาพบว่าตัวเองยังไม่เคยเรียนรู้เนื้อแท้ของอาจารย์!

ก็จริง! หลิวจื้อโจวก็รู้สึกว่าหลิวฉวนยังห่างไกลจากตัวเองเยอะ! เขาไม่ถือสาวัยวุฒิของตัวเองแม้แต่น้อย แล้วก็ไม่รังเกียจความเยาว์วัยของตัวเอง

เขารู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถกว่าหลิวฉวน เหมาะเข้าร่วมใต้อาณัติของเฉินชางมากกว่า! ถึงอย่างไรติดตามเฉินชางก็มีเนื้อให้กิน!

เวลานี้สูตรนี้ถูกสร้างขึ้นมา มองคนหนุ่มสาวที่โชคดีกลุ่มนี้เหยียบไหล่ของคนยักษ์โอ้อวดแสนยานุภาพ ในใจของคนชราที่อยู่ใต้ต้นเลมอนกลุ่มนี้ทุกข์ระทมเหลือแสน

เฮ้อ! พวกคลื่นลูกเก่านี่ หน้าไม่อายเกินไปแล้ว บอกว่าพวกเขาไม่ดีใจ นักเรียนตัวเองกลายเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของ AATS ตั้งแต่ยังเยาว์ นี่เป็นเรื่องน่ายินดี

เล่าออกไปยังหน้าชื่นตาบาน! แต่ถ้าบอกว่าดีใจ พวกเขาก็รู้สึกตัวเองสู้นักเรียนของตัวเองไม่ได้ มันแปลกพิกล! เฮ้อ… ทุกคนพากันถอนใจ อดสะท้อนใจไม่ได้

โอกาสกับโชคชะตา! ฉินเยว่หมิงดีใจมาก เห็นเฉินชางมีหน้ามีตา คนเป็นลุงย่อมต้องดีใจ แต่ในใจของฉินเยว่หมิงกลับปั่นป่วนสะท้านสะเทือนหาใดเปรียบ

เฉินชางใช้เวลาไม่เท่าไรก้าวข้ามตัวเองได้แล้ว เฉินชางอธิบายสบายๆ แถมยังพาคนสิบกว่าคนมา แล้วก็ยังได้เป็นแขกกิตติมศักดิ์ น้ำหนักนี้มากขนาดไหน สมาชิก AATS

เก่าแก่อย่างพวกเขาเข้าใจดี ดังนั้นพวกสมาชิกเก่าเหล่านี้จึงยิ้มพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ วัยรุ่นยุคนี้ ดุเดือดจริงๆ!

ฉินเยว่หมิงยิ้มบอก “ไปกันเถอะๆ อุตส่าห์ได้เจอคุณทั้งที ทุกคนต้องให้คลื่นลูกใหม่นี้เลี้ยงข้าวคลื่นลูกเก่าอย่างพวกเราแล้ว!”

ทุกคนพากันพยักหน้ายิ้มบอก “ถูกต้อง!” “ดีไม่ดีไม่สำคัญ ที่สำคัญคือต้องแพง! ไม่งั้นใจฉันจะเจ็บใจ!” “เห็นด้วย วันนี้กินให้ล้มละลายกันไปข้าง!”

เฉินชางได้ยินดังนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที “เดี๋ยวก่อนครับ! ผมแนะนำว่าพวกเราค่อยกลับไปกินดีไหมครับ มื้อนี้พวกเรากินเคเอฟซีแก้ขัดไปก่อนเป็นไง”

ฉินเยว่หมิงสงสัยขึ้นมา “ทําไมล่ะ” เฉินชางถอนหายใจบอก “พวกเราจะสร้าง GDP ให้คนอเมริกันไม่ได้นะครับ นี่จะสร้างแรงกดดันให้ประเทศเรานา!”

ทุกคนพลันหัวเราะร่าขึ้นมาทันที มุกของเฉินชางลดระยะห่างระหว่างพวกเขาในพริบตา ทุกคนก็รู้สึกดีต่อเฉินชางเพิ่มขึ้นหลายเท่า

บอกตามตรง ในฐานะรุ่นพี่อาวุโส มองคนหนุ่มสาวมีอนาคตได้เข้าร่วม AATS มากมายขนาดนี้ พวกเขามีความสุขจากใจ! ทำไมนะเหรอ เพราะพวกเขาละอาย!

พวกเขาไม่ได้นำพาเกียรติยศของมาตุภูมิมาแผ่แสงเจิดจรัสในงานประชุม ถึงขั้นว่า…การอุทิศตนในสาขาศัลยกรรมทรวงอกระดับโลกของพวกเขาก็ยังมีขีดจำกัด

เห็นการปรากฏอย่างฉับพลันของคนหนุ่มสาว คนรุ่นหลังก็อดประทับใจไม่ได้ “ไปเถอะ ไปร้านอาหารจีนที่พวกคุณว่ากัน!” ทุกคนพยักหน้า