บทที่ 1388 เงินไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเด็ก!

บทที่ 1388 เงินไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเด็ก! ซาบรีน่าเห็นเฉินชางโทรมาก็ยินดีทันที “ศาสตราจารย์เฉิน!”

เฉินชางพยักหน้า ถามด้วยความสงสัย “ประธานซาบรีน่า ไม่ทราบว่า…มีเรื่องอะไรเหรอครับ”

ซาบรีน่าอธิบายง่ายๆ “มีเด็กคนหนึ่ง อายุหนึ่งขวบครึ่ง หัวใจพิการแต่กำเนิด จัดเป็นภาวะ TOF กรณีพิเศษ ตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างร้ายแรง พวกเราจำเป็นต้องช่วยเธอค่ะ!”

ทางฝั่งรีฟส์เคิร์ตก็รับโทรศัพท์มา พูดกับเฉินชางว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ผมคือพ่อของเด็กชื่อรีฟส์ครับ ผมหวังว่าคุณจะช่วยลูกผมได้ ถ้าคุณช่วยลูกของผมได้ ผมจ่ายได้ยี่สิบล้าน…”

สิ้นเสียงนี้ โอลด์เคิร์ตกับซาบรีน่ามองรีฟส์ รีฟส์พูดไม่ออกทันที จริงด้วย!

หมอเก่งกาจที่แม้แต่ประธานซาบรีน่าก็คิดว่าด้อยกว่าตัวเองพูดเรื่องเงินไปจะเป็นการดูถูกหรือเปล่า ดังนั้นรีฟส์จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “ถ้าคุณช่วยลูกผมได้ คุณก็คือสหายสนิทของตระกูลเคิร์ตผม!”

ส่วนเฉินชางตอนที่ได้ยินคำว่ายี่สิบล้าน ตัวเขาปลดเข็มขัดนิรภัยแล้ว! แต่…ได้ยินฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนคำพูด เฉินชางเกือบรัดเข็มขัดนิรภัยใหม่อีกครั้ง

ใครอยากเป็นสหายกับคุณ หา ผมอยากได้เงินต่างหาก… คุณเรียบเรียงคำพูดใหม่อีกที ผมถึงจะคิดลงจากเครื่อง!

รีฟส์ได้ยินเฉินชางเงียบไปก็คิดว่าตัวเองทำพลาดแล้ว “ศาสตราจารย์เฉิน ขอร้องล่ะ ได้โปรดช่วยลูกของผมด้วย ผมไม่ควรใช้เงินมาดูถูกคุณเลย!”

เฉินชางถอนหายใจ เด็กนี่…ทำไมไม่รู้จักยอมรับผิดแล้วปรับปรุงนะ แถมยังเพิ่มความผิดอีกกระทงอีก! พวกทุนนิยมอย่างพวกคุณก็นิยมใช้มิตรภาพมาหลอกลวงคนหรือ แต่เฉินชางถอนหายใจ

รีฟส์พูดต่อ “แน่นอน ผมรู้ว่าเวลาของคุณมีค่า ดังนั้นผมยินดีจ่ายยี่สิบล้านชดเชยความเสียหายให้คุณ!”

เฉินชางได้ยินดังนั้นก็พยายามกดหัวใจที่เต้นระรัว เขาพูดอย่างนิ่งเรียบ “เงินไม่เป็นไร ที่สำคัญคือเด็ก! ไม่มีปัญหาครับ”

ได้ยินน้ำเสียงสบายๆ ของศาสตราจารย์เฉิน รีฟส์ตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบพูดว่า “คุณรอเดี๋ยว อีกสามสิบนาทีเฮลิคอปเตอร์จะบินไปถึงสนามบิน ผมจะไปรับคุณ”

เฉินชางมองอีกสิบสองคนบนเครื่องบิน “ทางผมมีเพื่อนด้วย สิบสองคนครับ” รีฟส์รีบพยักหน้า “ผมจะส่งเฮลิคอปเตอร์ไปอีกลำครับ!” เฉินชาง “…”

จริงด้วย! นี่จึงจะเป็นวิถีคนรวยที่ถูกต้อง แต่…คุณมาพูดเรื่องมิตรภาพกับผมทำไม บอกมาเลยว่าเท่าไรไม่ได้เหรอ

หลังวางสาย พวกเฉินชางก็ออกจากเครื่องบินภายใต้การนำของเจ้าหน้าที่

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ ศาสตราจารย์เฉิน” ทุกคนถามด้วยความสงสัย “ทำไมจู่ๆ จะไปที่อื่นล่ะ”

เฉินชางถอนหายใจบอก “ออกมาครั้งนี้ ไม่ได้พาพวกคุณไปกินดีๆ ผมก็เสียใจ หลังขึ้นเครื่องบินผมคิดนานมาก คิดว่ามาทั้งทีไม่ง่าย เลยจะพาทุกคนใช้เงินหลวงกันสักหน่อย” ถ้าทุกคนเชื่อคำพูดเหลวไหลนี่ก็แปลกแล้ว!

“เชี่ย เชื่อก็บ้าแล้ว!”

“คุณแอบขนของผิดกฎหมายหรือเปล่า”

มีแค่หลิวฉวนที่จริงจังสุด “ศาสตราจารย์เฉิน คงไม่ใช่ว่าเมื่อคืนคุณสั่งบริการพิเศษแล้วไม่ได้จ่ายเงินหรอกนะ”

เฉินชางจ้องหลิวฉวนนิ่ง “ไอ้หนู คุณ…หมดอนาคตแล้ว” ทุกคนหัวเราะทันที

เฉินชางก็อธิบายเล็กน้อย “มีคนป่วยน่ะครับ จำเป็นต้องผ่าตัด เดี๋ยวอีกฝ่ายจะมารับผม”

รอไม่นานก็มีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งมาจอดตรงลานจอดด้านหน้า ชายคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา “ศาสตราจารย์เฉิน สวัสดีครับ ผมชื่อรีฟส์เคิร์ต ขอบคุณมากครับ!”

เฉินชางยิ้มบอก “หัวหน้าสวี หัวหน้าเหอ อาจารย์เมิ่ง หัวหน้าหลี่ พวกคุณไปกับผมก่อน”

ระหว่างที่พูด ก็มีหลายคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ หลังทุกคนเห็นเฮลิคอปเตอร์ก็พลันตาค้าง!

เชี่ย นี่คงเป็นมหาเศรษฐีสินะ! ถึงขั้นนั่งเฮลิคอปเตอร์มารับคน นี่มันวางมาดใหญ่โตเกินไปแล้วมั้ง