บทที่ 1398 ให้เกียรติศาสตราจารย์เฉินหน่อยละ

ตอนที่ 1398 ให้เกียรติศาสตราจารย์เฉินหน่อยละ

ด้วยเหตุนี้เฉินชางจึงเช็ดตัวซ้ำไปซ้ำมา เวลาผ่านไปพักหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน หลังจากเห็นสภาพรถ สีหน้าก็มืดมนลง “ใครทุบรถฉัน!” หญิงสาวอายุไม่มาก ราวยี่สิบกว่าปีเท่านั้น แต่งตัวตามสมัยนิยมมาก ด้านหลังของหญิงสาวมีชายหนุ่มคนหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางตามมา ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน หลังจากเห็นสภาพรถต่างค่อนข้างตกใจ แถมยังมีตำรวจอยู่ข้างๆ ด้วย

“คุณตำรวจคะ เกิดอะไรขึ้น รถฉันถูกคนทุบได้ยังไง!” หญิงสาวโมโหมาก มองไปที่ตำรวจ เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีเด็กคนหนึ่งอยู่บนพื้นด้วย เธอหน้าถอดสีทันที! “พวกคุณเป็นใคร แล้วลูกฉันเป็นอะไรไป”

เมิ่งซีเห็นสถานการณ์ก็รีบอธิบายว่า “สวัสดีค่ะ คุณเป็นเจ้าของรถใช่ไหม” หญิงสาวพยักหน้ารับเสียงแข็ง ฝ่ายชายที่อยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามาแล้ว ตำรวจเอ่ยว่า “คุณจอดรถไว้ที่นี่แล้วทิ้งเด็กไว้ในรถ คุณหมอท่านนี้บอกว่าเด็กอาจจะเป็นลมแดด จำเป็นต้องได้รับการปฐมพยาบาลเลยทุบกระจกรถแตกครับ! หมอกลุ่มนี้คือระดับผู้อำนวยการจากศูนย์ฉุกเฉินทั้งสิ้น พวกเขาเป็นมืออาชีพ!” ตำรวจชี้แจงกับพวกเขาดีๆ ด้วยเกรงว่าหญิงสาวเจ้าของรถจะไม่ยอมฟังเหตุผล พอถึงเวลาจะเรียกค่าเสียหายจากอีกฝ่ายขึ้นมา

พอหญิงสาวเจ้าของรถได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที ค่อนข้างวิตกและหวาดกลัวขึ้นมา “พูดเหลวไหลอะไร ฉันไปแค่ไม่กี่สิบนาที แค่ไปรับคนคนเดียวเท่านั้น อีกอย่างฉันก็แง้มช่องซันรูฟเอาไว้แล้วด้วย”

แต่ฝ่ายชายกลับโยนกระเป๋าเดินทางลงพื้นแล้ววิ่งเข้ามาหยุดที่สนามหญ้าด้านข้าง เอ่ยถามด้วยสีหน้าเปี่ยมความกังวล “หมอครับ ลูกผมเป็นยังไงบ้าง”เฉินชางมุ่นคิ้วเล็กน้อย “สถานการณ์ไม่สู้ดี ตอนนี้อุณหภูมิร่างกายยังไม่ลดลง คุณรีฟส์ครับ รถมาหรือยัง”รีฟส์รีบตอบว่า “เข้ามาแล้ว เข้ามาแล้วครับ ปรับแอร์ไว้เรียบร้อยแล้วด้วย”เฉินชางพยักหน้ารับทันที เขาเงยหน้ามองชายหนุ่ม “คุณเป็น… พ่อเด็กใช่ไหม”ชายหนุ่มรีบพยักหน้า “ใช่ครับ! ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ!” ชายหนุ่มมีไหวพริบมาก พอมองเห็นสองมือของเฉินชางก็ผงะไปเล็กน้อยก่อน นึกเชื่อมโยงถึงเสียงวิจารณ์ของกลุ่มจีนมุงเมื่อครู่นี้พลันเข้าใจได้ทันที! หลังจากเห็นฉากนี้ ชายหนุ่มซาบซึ้งอย่างยิ่ง!“เฮ้อ ขอบคุณคุณมากจริงๆ ครับ!” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอีกครั้งเฉินชางส่ายหน้า “โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดคือโรงพยาบาลไหน”“โรงพยาบาลสนามบินนานาชาติเมืองหลวง!” ผู้ชำนาญท้องที่อย่างเหอจื้อเชียนเอ่ยโพลงขึ้นมาเฉินชางพยักหน้ารับ เอ่ยกับชายหนุ่มว่า “ไปเถอะครับ ไปโรงพยาบาลกันก่อน สรุปแล้วจะรอดหรือไม่รอด ตอนนี้ยังบอกไม่ได้!”

เฉินชางไม่ได้พูดขู่ขวัญ ทุกอย่างที่เขาพูดล้วนเป็นความจริงตามสถานการณ์จริง! อัตราการเสียชีวิตจากอาการฮีทสโตรกสูงมาก อยู่ระหว่างยี่สิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ สำหรับผู้ป่วยที่อายุมากกว่าห้าสิบปีขึ้นไปและต่ำกว่าแปดปีลงไปยิ่งมีอัตราเสียชีวิตสูงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์! “ถ้าหากอุณหภูมิร่างกายไม่กลับสู่สภาพปกติ ระบบประสาทส่วนสมองจะได้รับความเสียหายอย่างถาวรแน่นอน! ตอนนี้… เฮ้อ ยังสรุปไม่ได้ ต้องไปรอดูกันอีกที!”

หลังจากชายหนุ่มได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ใจเสียไปครึ่งหนึ่งแล้ว! ฝ่ายหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังยิ่งหวั่นกลัวมากขึ้นกว่าเดิม! ดูเหมือนเธอจะช็อกไปแล้ว อดเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือไม่ได้ “นี่… เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ฉัน… เปิดซันรูฟไว้แล้วชัดๆ อีกอย่าง… ฉันก็ไปไม่นาน… ฉัน…”