บทที่ 1412 ผู้หญิง ลำบาก ผู้หญิง!

บทที่ 1412 ผู้หญิง ลำบาก ผู้หญิง! อากาศเดือนเจ็ดร้อนขึ้นทุกที แต่แผนกฉุกเฉินเหมือนมีแต่อุณหภูมินี้ตลอดกาล ฤดูหนาวก็ใช่ ฤดูร้อนก็เช่นกัน ต่อให้เป็นฤดูร้อนที่ร้อนแผดเผา แผนกฉุกเฉินก็เป็นเช่นนี้ กระทั่งในบางครั้งกลางคืนยังค่อนข้างอึมครึม ในอากาศราวยี่สิบห้าองศาเซลเซียส เหมือนเป็นสภาพแวดล้อมที่ร่างกายคนสบายที่สุด ไม่จำเป็นต้องระบายความร้อนมาก แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มความร้อนอะไร

หลายวันนี้เฉินชางอยู่สบายและพอใจมาก ทุกวันมีคนส่งข้าวให้กิน งานก็ไม่เหนื่อยจนเกินไป พวกนางพยาบาลสาวก็ดูแลเฉินชางดีมาก อุตส่าห์ได้โอกาสที่มือศาสตราจารย์เฉินชางบาดเจ็บ ก็ต้องแสดงออกดีๆ หน่อยไม่ใช่หรือ เมื่อเป็นแบบนี้ มือของเฉินชางจึงฟื้นฟูไวมาก

สถานที่ที่อยู่ใกล้ศูนย์ฉุกเฉินที่สุดมีโรงเรียนศิลปะอยู่แห่งหนึ่ง หลังมือเฉินชางบาดเจ็บ เหล่าหม่าก็บอกเฉินชาง “การดูสาวงามช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้” เฉินชางไม่เห็นด้วย เขารู้ว่าเหล่าหม่ากำลังวางกับดักตัวเอง ถึงแม้ไม่รู้ว่ามองสาวงามช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้หรือไม่ แต่เขารู้ว่าถ้าฉินเยว่รู้เข้า ตัวเองได้ถูกหักกระดูกแน่นอน

แต่ว่า… เฉินชางยังคงไปดู ไม่ใช่ว่าวิวฤดูร้อนค่อนข้างดี แล้วก็ไม่ใช่เพราะบรรดาพี่สาวตัวน้อยค่อนข้างแต่งตัวทันสมัยในฤดูร้อน แต่เขามาดูเฉินเสี่ยวลี่เพราะคำสั่งของพ่อแม่ เฉินเสี่ยวลี่กับเฉินชางมาจากหมู่บ้านเดียวกัน พ่อของเขาเฉินต๋าไห่กับเฉินจื้อฟู่เติบโตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ไม่เลว จัดเป็นหนึ่งในเพื่อนอวดของเฉินต๋าไห่

ตอนเช้าวันนี้ เฉินต๋าไห่โทรมาหาเฉินชางบอกว่า “เฉินชาง วันนี้ถ้าลูกว่าง ช่วยไปดูเฉินเสี่ยวลี่ลูกสาวบ้านเฉินจื้อฟู่หน่อยสิ” เฉินชางมึนงง “เธอ… ทำไมอีกแล้วครับ”เฉินต๋าไห่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เมื่อคืนภรรยาของจื้อฟู่มาที่บ้านของพ่อ บอกว่าจื้อฟู่ทะเลาะกับลูกสาว ครึ่งเดือนนี้เธอไม่ได้โทรมาเลย เลยเป็นห่วงลูกสาวคนนี้มาก ลูกสาวคนนี้สร้างปัญหาเก่งจริงๆ ภรรยาของเขาให้เงินพ่อมาหนึ่งหมื่น ลูกช่วยเอาให้ลูกสาวเธอ แล้วก็ดูหน่อยว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง”เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ตะลึงทันที “สองเดือนก่อนก็เพิ่งให้ไปหนึ่งหมื่นไม่ใช่เหรอครับ”เฉินต๋าไห่ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เอาเถอะน่า แกก็อย่าไปสนใจเลย ให้เงินไปก็พอแล้ว”เฉินชางถอนหายใจ พยักหน้าตอบรับ เด็กสาวคนนี้ช่างใช้เงินจริงๆ!“จริงสิ คุณลุงจื้อฟู่ทำงานอยู่ที่เมืองหลวงไม่ใช่เหรอครับ เขา…”เฉินต๋าไห่ส่ายหน้า “เขาไปทางใต้แล้ว ไปซ่อมรถไฟใต้ดินที่อวิ่นหนาน”เฉินชางได้ฟังก็ค่อนข้างแปลกใจ “ทำทางนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงไปอวิ่นหนานละ”

เฉินจื้อฟู่เป็นชายกำยำสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ความจริงหน้าตาดีแต่บ้านยากจน ยังไม่ได้แต่งงาน พ่อแม่ก็จากไปก่อนแล้ว ต่อมาเขาอดออมเงิน หาภรรยาในหมู่บ้าน แต่กลับต้องแต่งเข้าบ้านภรรยา เฉินจื้อฟู่ทำงานนอกบ้านตลอดทั้งปี กลับบ้านน้อยมาก แล้วก็ไม่ค่อยใช้อาลีเพย์วีแชท มือถือยังใช้มือถือคนแก่อย่างโนเกีย ทุกครั้งเวลาให้เงินเฉินเสี่ยวลี่จะฝากญาติๆ โอนให้ แต่เฉินเสี่ยวลี่ค่อนข้างดื้อรั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็บล็อกญาติเหล่านั้น ดังนั้นพวกญาติก็ลำบากใจ เลยไม่เพิ่มเพื่อนเสียเลย