บทที่ 1414 สถานการณ์ยังไม่สู้ดี

ตอนที่ 1414 สถานการณ์ยังไม่สู้ดี มองสภาพของเฉินเสี่ยวลี่ เฉินชางก็ร้อนใจอยู่บ้าง พูดโดยทั่วไป ยาเบื่อหนูไดเฟนาไดโอนจะแสดงอาการภายในระยะเวลาสั้นๆ ถึงสามวัน แต่จากคำบรรยายของเสี่ยวโหรว เธอน่าจะกินยาเมื่อหลังเที่ยง แต่สองสามชั่วโมงก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว ไอ้คนขายยานี้จริงใจเสียไม่มี! ถึงอย่างไรความเข้มข้นของไดเฟนาไดโอนก็มีแค่หนึ่งถึงสองเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้เฉินชางก็ไม่แน่ใจว่าเฉินเสี่ยวลี่ดื่มไปเท่าไร

“ศาสตราจารย์เฉิน บนผิวหนังมีจ้ำเลือดค่ะ!” เฉินชางพลันหน้าเปลี่ยนสี ปกติในระยะต้น หากไม่ร้ายแรงก็มีเลือดกำเดาไหล เหงือกมีเลือดออก ใต้ผิวของคนไข้ตอนนี้ก็เริ่มมีเลือดออกแล้ว ถึงขั้นไอเป็นเลือด และอาเจียนเป็นเลือด! นี่มันอาการหนักแล้ว!

ที่แตกต่างจากยาพิษอื่นคือ ผู้ที่กินยาเบื่อหนูไดเฟนาไดโอน จะตายเพราะมีเลือดออกในสมองและในหัวใจ นี่เป็นเรื่องที่ทรมานจริงๆ… เพราะหลังไดเฟนาไดโอนเข้าสู่ร่างกาย หลักๆ มันจะลดการทำงานของวิตามิน K ผ่านตัวยับยั้งแบบแก่งแย่ง ป้องกันตับไม่ให้สังเคราะห์โปรทรอมบินและปัจจัยการแข็งตัวของเลือด ใช้ต่อต้านการแข็งตัวของเลือด… ดังนั้นจึงเกิดปรากฏการณ์ที่อวัยวะต่างๆ มีเลือดออก สารพิษสามารถทำลายผนังหลอดเลือดฝอย เกิดการอักเสบแบบไม่ติดเชื้อ เพิ่มการซึมผ่านและความเปราะบางของผนังหลอดเลือด และเพิ่มแนวโน้มที่จะมีเลือดไหล เดิมทีร่างกายคนก็อ่อนแออยู่แล้ว ยังต้องมาทรมานแบบนี้อีก มันช่าง…

“เพิ่มวิตามิน K1 อีก 10 mg! จากนั้นใช้กลูโคคอร์ติคอยด์” ตอนนี้สถานการณ์ยุ่งเหยิงอยู่บ้าง มองสภาพของเฉินเสี่ยวลี่ย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆ นี่คืออาการของการเสียเลือด เก็บเลือดไปตรวจแล็บแล้ว แผนกธนาคารเลือดก็กำลังรีบเตรียมตัวอยู่

บอกตามตรง เฉินชางมีอคติกับคนที่ฆ่าตัวตายตลอด เขาไม่ชอบ ต้องเสียทรัพยากรการรักษาจำนวนมากเพื่อช่วยพวกเขา กระทั่ง… ยังไม่แน่ว่าจะช่วยได้ ถ้าเอาทรัพยากรการรักษาเหล่านี้ไปช่วยคนอย่างผู้เฒ่าจู้จะไม่ดีกว่าหรือ เวลาไหลผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เฉินชางเห็นเลือดยังออก ดูเหมือนยังไม่ได้ผลก็ยุ่งยากใจแล้ว“ฉีด PCC โดส 40 ยูนิต/กก.!”

PCC เป็นองค์ประกอบในการแข็งตัวของเลือดประกอบไปด้วยปัจจัยในการแข็งตัวของเลือดสี่ชนิดได้แก่ factor II VII IX X ซึ่งค่อนข้างเห็นผลทันที แต่ตอนแรกเฉินชางไม่ค่อยอยากใช้ เทียบกับเลือดออก ความจริงการแข็งตัวของเลือดก็น่ากลัวมาก โดส 40 ยูนิต/กิโลกรัม เฉินเสี่ยวลี่สูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร ซึ่งค่อนข้างสูง หนักราวๆ ห้าสิบกิโลกรัม

ความจริงเฉินเสี่ยวลี่สวยมาก สืบทอดหน้าตาและส่วนสูงมาจากเฉินจื้อฟู่ผู้เป็นพ่อของเธอ แม่ของเฉินเสี่ยวลี่เป็นหญิงสาววัยกลางคนอ้วนท้วม ร่างเล็กเตี้ย ยิ้มดูง่ายๆ สบายๆ และใจดี เป็นมิตรมาก เฉินจื้อฟู่หล่อเหลามาก แต่จะทำอย่างไรได้เพราะบ้านจน ในสมัยที่กินข้าวไม่อิ่มท้อง หล่อจะมีประโยชน์อะไร ดังนั้นเฉินจื้อฟู่รักทะนุถนอมหญิงที่ ‘ตัวเล็กเตี้ย’ คนนี้มาก ทุกปีตอนที่ภรรยายุ่งกับไร่นา เขาจะกลับมาจากไซต์ก่อสร้างเพื่อเก็บกวาดบ้าน เก็บกวาดเสร็จแล้วก็ไปทำงานอีก

แต่หลังเฉินเสี่ยวลี่ขึ้นมหาวิทยาลัย มาเมืองหลวงเห็นสังคมยุควัตถุนิยม เห็นแสงสียานบันเทิง… มุมมองทั้งสามที่โดยพื้นฐานก็ไม่มั่นคงอยู่แล้วจึงผิดเพี้ยนไป จิตใจที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำทำให้เธอหลีกเลี่ยงครอบครัวในอดีตของตัวเอง ไม่กลับบ้านแม้แต่ช่วงปิดเทอม กระทั่งว่าพ่อเฉินจื้อฟู่มาส่งเงินให้ เธอยังรู้สึกเสียหน้า คิดว่าพ่อแม่ของคนอื่นเป็นประธานเป็นหัวหน้า อย่างแย่ที่สุดก็มีอาชีพการงานที่มั่นคง… เธอจึงกลัวว่าพ่อจะแต่งตัวบ้านนอกมาหาเธอที่โรงเรียน เฉินชางรู้เรื่องพวกนี้หมด