ตอนที่ 142
บทที่ 142 การเจาะสวนหลอดเลือดดำ!
October 22, 2026
บทที่ 142 การเจาะสวนหลอดเลือดดำ!
เมื่อได้ยินคำพูดของต้วนปัวแล้ว ทุกคนจะยังมีอารมณ์กินข้าวที่ไหนกัน?
ต่างพากันชักเท้าวิ่งไปแล้ว!
ยังดีที่อยู่ห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกล ทุกคนใช้ความเร็วระดับวิ่งแข่งร้อยเมตร ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็มาถึงโรงพยาบาล
เพิ่งเข้ามาที่แผนกฉุกเฉิน ก็เห็นหมอเวรในแผนกฉุกเฉินมีเหงื่อเต็มหน้า ยืนกอดอุปกรณ์สวนหลอดเลือดอยู่ตรงนั้น มองดูผู้ป่วยอย่างทำอะไรไม่ถูก และจางเผิงหมอแผนกศัลยกรรมทั่วไปก็กำลังร้อนใจที่ใส่สายสวนให้ยาไม่เข้า
รถพยาบาลห้าคันจอดรออยู่นอกแผนกฉุกเฉิน เป็นดังยมทูตที่คอยกระตุ้นผู้คน แสงสว่างอันริบหรี่คล้ายการนับถอยหลังในใจคน
จางเผิงมีเหงื่อเต็มหน้า “หมอหวัง ทางคุณเป็นยังไงบ้าง?”
หวังเคอแผนกฉุกเฉินก็เริ่มร้อนรน “ไม่ได้ ผมเจาะไม่ได้ เนื้อเยื่อส่วนใหญ่ของผู้ป่วยเสียหายหนัก หาเส้นเลือดไม่เจอ! โธ่เว้ย…อยู่ที่ไหน ให้ตายเถอะ!”
หวังเคอร้อนใจจนเริ่มสบถคำหยาบออกมา สถานการณ์เช่นนี้ไม่อาจยืดเยื้อต่อไปได้แล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านไปนับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ ผู้ป่วยที่ช็อกจากแผลไฟไหม้รุนแรงเช่นนี้อยู่ในสภาวะอันตรายมาก
หมอประจำรถฉุกเฉิน 120 หลายคนก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ พวกเขากำลังหาเส้นเลือดของผู้ป่วยเพื่อแทงเจาะสายสวนเข้าไป แต่พวกเขาที่เจาะเส้นเลือดมาไม่น้อย ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้!
ครั้งแรก!
ล้มเหลว!
ครั้งที่สอง!
ยังคงล้มเหลว!
ครั้งที่สาม…
พวกเขาไม่กล้าลองอีกแล้ว ในตอนที่ล้มเหลว จะเจาะเข้าไปได้หรือไม่ยังไม่ต้องพูดถึง แต่ขั้นตอนในการเจาะอาจทำลายเส้นเลือดใต้กระดูกไหปลาร้าจนทำให้เกิดปัญหา!
เดิมทีผู้ป่วยก็อยู่ในสภาวะช็อคอยู่แล้ว ความดันโลหิตต่ำจนอันตราย ตอนนี้หากเสียเลือดอีก ผลลัพธ์คงเลวร้ายจนไม่กล้าจินตนาการ!
ทันใดนั้นหมอประจำรถฉุกเฉินหลายคนก็เริ่มมือสั่น!
จะทำอย่างไรดี?
หวังเคอทนไม่ไหวอีกต่อไป “จางเผิง ให้ตายสิ! คุณบอกว่าหัวหน้าแผนกของพวกคุณกำลังจะมาแล้วไม่ใช่หรือ? ใกล้หรือยัง? ทำไมยังไม่มาอีก! ถ้าเขายังไม่มาอีก ผู้ป่วยคงไปไม่ถึงเมืองอันหยางแน่!”
จางเผิงจะไม่ร้อนใจหรือไร?
เห็นผู้ป่วยลมหายใจรวยระรินอยู่ตรงหน้า เขาร้อนใจราวถูกไฟแผดเผานานแล้ว เมื่อได้ยินหวังเคอพูดเช่นนี้ก็ตอบไปอย่างขุ่นเคือง “แล้วหัวหน้าแผนกของพวกคุณล่ะ? หัวหน้าแผนกของพวกเรายังรู้จักมา หัวหน้าแผนกของพวกคุณก็เหมือนกับพวกปัญญาอ่อน โทรศัพท์ก็ไม่รู้จักรับ หัวหน้าแผนกฉุกเฉินควรทำเรื่องแบบนี้หรือ?”
ทั้งสองระเบิดอารมณ์ใส่กัน เดิมทีสถานการณ์เช่นนี้ก็สร้างความร้อนใจอยู่แล้ว แต่ทั้งสองคนไร้ความสามารถจะรับมือ ทั้งยังไม่รู้จะทำอย่างไร จึงทำได้เพียงโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ
ตอนนี้ต้วนปัววิ่งมาด้วยท่าทีกระหืดกระหอบ “มัวแต่ทะเลาะอะไรกันอยู่!”
เมื่อเห็นพวกต้วนปัวเข้ามาแล้ว หมอเวรของแผนกฉุกเฉินก็ราวกับเห็นพระผู้ช่วย “หัวหน้าแผนกต้วน สวัสดีครับ!”
หวังเคอไม่ด่าคนแล้ว รีบลุกขึ้นยืน “หัวหน้าต้วน!”
ต้วนปัวไม่พูดอะไรมาก รีบตรวจสอบสภาพของผู้ป่วยทันที หลังจากเข้าใจคร่าวๆ แล้วก็ขมวดคิ้ว “แบบนี้ต้องใช้หลอดเลือดใต้ไหปลาร้าแล้ว!”
ตอนนี้ผู้ป่วยอยู่ในอาการช็อก ต้วนปัวเจาะรูสำหรับสวนอุปกรณ์ใหม่อีกรุ่นหนึ่ง เขาใช้กระบอกฉีดยาทดสอบเจาะเข้าไปก่อน โดยรักษาเข็มให้อยู่ในระดับขนานกับผิวหนังสามสิบองศา ทั้งขยับและดึงเล็กน้อย แต่ว่า…
เข็มเข้าไปได้ประมาณสี่เซ็นติเมตรก็ยังดูดเลือดออกมาไม่ได้!
คราวนี้ต้วนปัวตื่นตะลึงไปแล้ว!
ตอนนี้ไม่อาจแทงลึกไปมากกว่านี้แล้ว มิฉะนั้นจะทำลายเส้นเลือดใต้กระดูกไหปลาร้า
ต้วนปัวรีบดึงเข็มกลับ ขณะที่ดึงเข็มกลับมาก็ยังไม่มีเลือดออก!
ตอนนี้ต้วนปัวก็เริ่มกังวลขึ้นมาแล้ว เขารีบดึงเข็มออกจนมาถึงชั้นใต้ผิวหนัง เปลี่ยนทิศทางในการแทงเข็มไปอีกครั้ง สัมผัสหาจุดในการเจาะเบื้องต้นต่อไป!
แค่การเจาะเบื้องต้นยังทำได้ไม่ดี แล้วจะพูดถึงการเจาะสวนหลอดเลือดได้อย่างไร?
ตอนนี้พยาบาลพูดขึ้นว่า “หัวหน้าต้วน ผู้ป่วยความดันโลหิตต่ำลงอีกแล้วค่ะ!”
เฉินชางมีสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน!