บทที่ 1449 ประธานาธิบดีคือเพื่อนของผม!

ตอนที่ 1449 ประธานาธิบดีคือเพื่อนของผม! ได้ผลแล้วจริงๆ งั้นหรือ? ทุกคนมองห้องถ่ายภาพรังสีที่วุ่นวายขึ้นมา พลันมีเสียงระเบิดหัวเราะด้วยความตื่นเต้นดีใจ พวกเขาตกตะลึงแล้วจริงๆ! การกระทำครั้งนี้ของเฉินชางทำให้พวกเขาเหลือเชื่อเกินบรรยาย! การปลุกผู้ป่วยสภาพผักเป็นปัญหายากของวงการแพทย์มาตลอดและเป็นจุดที่ยากและซับซ้อนของโรคในสาขาประสาทวิทยา! ถึงขั้นเป็นปัญหาที่พวกเขาจนปัญญา! ก็เหมือนอย่างที่วิล รองประธาน ของสหพันธ์ประสาทศัลยแพทย์โลกว่า หลายครั้งที่โรคแบบนี้ไร้ความหวัง ได้แต่รักษาแบบประคับประคอง อยากให้ฟื้นขึ้นมาได้แต่ต้องพึ่งโชคชะตา!แต่…วันนี้เฉินชางกลับจัดการกับโรคนี้ลงได้! มิหนำซ้ำ ยังผ่านการตรวจเป็นชุด ที่ซับซ้อนขนาดนี้ แล้วก็ได้ความคืบหน้าออกมาจริงๆ ถึงแม้แค่หาต้นตอของโรคเจอจะยังห่างจากการวินิจฉัยที่ชัดเจนแท้จริง การปลุกคนไข้ยังเป็นหนทางอีกยาวไกล แต่ยังคงเรียกความตื่นเต้นจากทุกคนได้!เพราะอย่างน้อยพวกเขาก็ก้าวหน้าหนึ่งขั้นแล้ว! ซึ่งคนมากมายหาแม้แต่ขั้นนี้ไม่เจอ นี่ไม่ว่าสำหรับการช่วยคุณซีดิส หรือสำหรับการวินิจฉัยโรคที่ยากรักษา อย่างการปลุกผู้ป่วยสภาพผักก็ล้วนเป็นก้าวใหญ่ที่มีความหมายมาก ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นในโรงพยาบาลของพวกเขา จะต้องเป็นความภาคภูมิใจเป็นแน่หลังรักษาหายจะต้องได้เป็นบทความหนึ่งของวารสาร ‘เดอะแลนเซ็ต’ อย่างไม่ต้องสงสัย! เมืองหลวงของปากีสถานมีโรงพยาบาลมากมาย แต่ยังไม่มีคนที่ตีพิมพ์บทความ ในวารสาร ‘เดอะแลนเซ็ต’ ได้อย่างแท้จริง! ดังนั้นทุกคนจึงให้ความสำคัญมาก แม้แต่ประธานาธิบดีอัลวินก็นึกไม่ถึงว่าเฉินชางจะทำสำเร็จ เขาก็ตื่นเต้นดีใจมากเขาเรียกซีบราไป “ร่วมมือกับศาสตราจารย์เฉินเต็มที่ ทำการผ่าตัดให้สำเร็จ!”การปรากฏตัวของอัลวินสร้างความโกลาหลภายในโรงพยาบาล!ในฐานะของประธานาธิบดีของปากีสถาน อัลวินได้รับความนิยมสูงมากก่อนหน้านี้หลังจากอัลวินมา อาบาเต้ไม่ได้บอกทุกคน แค่ให้ซีบราจัดห้องที่ด้านข้างให้ทุกคนเห็นประธานาธิบดีอัลวินมาก็รีบร้อนลุกขึ้น มองผู้นำท่านนี้ด้วยความเคารพส่วนอัลวินก็พูดทักทายทุกคน “ทุกคนลำบากแล้ว!”จากนั้นเขาก็เดินตรงไปหาเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉินชาง สวัสดีครับ”“ขอบคุณที่คุณยื่นมือเข้าช่วยเหลือ!” อัลวินจับมือกับเฉินชางพลางบอกเฉินชางก็ค่อนข้างอึ้ง บอกตามตรง นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาจับมือกับผู้นำสูงสุดของประเทศแถมฝ่ายตรงข้ามยังเคารพตัวเองเช่นนี้ ความรู้สึกนี้น่ามหัศจรรย์จริงๆต้องพึงรู้ว่า ปากีสถานไม่ใช่ประเทศเล็ก มีประชากรสองร้อยล้านคนเป็นประเทศใหญ่ที่มีประชากรมากเป็นสิบอันดับแรกของโลก!ผู้นำสูงสุดของประเทศแบบนี้ออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเองถึงแม้ไม่ถึงขั้นเรียกว่ายกย่องชมเชย แต่ก็ออกหน้าออกตาอยู่บ้างเพราะฝ่ายตรงข้ามให้หน้าเขาเพียงพอแล้ว นี่เป็นการต้อนรับในมาตรฐานที่สูงที่สุดแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินชางก็เคารพนับถือวีรบุรุษแห่งชาติอย่างอัลวินมากมองฝ่ายตรงข้ามเป็นฝ่ายยื่นมือมา เฉินชางรีบทักทายกลับอย่างตื่นเต้นเขาจับมือของชายชราอายุหกสิบกว่าผู้นี้ด้วยสองมือ รีบร้อนพูดว่า“ท่านประธานาธิบดีเกรงใจแล้ว ผู้นำพวกผมก็ให้ความสำคัญกับมิตรภาพมาก”“พวกผมจะทำสุดความสามารถในการช่วยคุณซีดิสครับ”ปีนี้อัลวินอายุหกสิบเจ็ดปี เขาเป็นวีรบุรุษแห่งชาติของปากีสถาน เป็นไอดอลของประชาชนเขายื่นมือซ้ายมาตบหลังมือของเฉินชางเบาๆ “ในอนาคตปากีสถานจะเป็นพวกพ้อง”“ที่พึ่งพาได้ที่สุดของพวกคุณ! ศาสตราจารย์เฉิน ผมไหว้วานคุณแล้ว!”