บทที่ 1454 ฉันไม่กล้าแพ้หรอกนะ!

บทที่ 1454 ฉันไม่กล้าแพ้หรอกนะ! พอได้ยินคำพูดของเฉินชาง สีหน้าเหล่าหม่าแปรเปลี่ยน เฉินชางรู้สึกชิงชังท่าทางคับข้องหมองใจของเขา เฮอะ…จอมดัดจริต! ถูกต้อง เฉินชางพบว่าเหล่าหม่าชัดจะดัดจริตขึ้นเรื่อยๆ แล้ว “เอาละ คุณหยุดเล่นละครเถอะ!” เฉินชางเอ่ยยิ้มๆ “ผมกังวลว่าถ้าให้คุณเป็นพิธีกร งานแต่งผมจะดำเนินไปอย่างราบรื่นไหมน่ะสิ!”เหล่าหม่าได้ยินก็โกรธจนตัวสั่น! ทุกคนรอบข้างที่มาร่วมทีมช่วยเหลือด้วยกันก็พากันหัวเราะขึ้นมา หยางหมิงก็นับว่าเพิ่งได้รู้จักเฉินชางเป็นครั้งแรก เขายิ้มแล้วเอ่ยหยอกล้อว่า “ศาสตราจารย์เฉิน เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานแบบนี้ก็ไม่บอกให้พวกเรารู้เลยนะ ไม่เห็นพวกเราเป็นเพื่อนหรือไงกัน”ผู้อำนวยการคนอื่นๆ ก็พากันพยักหน้าคล้อยตาม “ใช่แล้ว ศาสตราจารย์เฉิน ทุกคนก็นับว่าเคยทำภารกิจร่วมกันแล้ว ถือว่าก่อมิตรภาพขึ้นแล้ว แบบนี้ยังไม่เชิญพวกเราไปร่วมงานอีกเหรอ เดี๋ยวกลับไปแล้วฉันจะฟ้องร้องกับทางต้นสังกัดนะ!” ชั่วพริบตานั้นทุกคนอดหัวเราะไม่ได้ ภารกิจช่วยเหลือเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนต่างอารมณ์ดี

เฉินชางรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับครับ ถ้าผู้อำนวยการทุกท่านมาร่วมงานได้ ผมจะดีใจอย่างยิ่ง เพียงแต่…งานแต่งผมจัดขึ้นที่บ้านเกิดในชนบท หนทางห่างไกล อีกทั้งรับรองได้ไม่ทั่วถึง แถมช่วงสุดสัปดาห์ผู้อำนวยการทุกท่านก็ค่อนข้างยุ่งกันทั้งนั้น ดังนั้นผมเลยวางแผนไว้ว่ารอผมกลับเมืองหลวงแล้วจะจัดเลี้ยงทุกคนอีกครั้งครับ”

เฉินชางพูดความจริง หมู่บ้านหนานซานไม่ใช่ใกล้ๆ เลย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลตงหยาง จากเมืองหลวงไปยังหมู่บ้านหนานซาน ขับรถอย่างต่ำเจ็ดชั่วโมง ซึ่งนี่คือกรณีที่ขึ้นทางด่วน อีกอย่าง ประเด็นสำคัญคือในหมู่บ้านไม่มีโรงแรมและสถานที่พักเลย คงจะให้ทุกคนออกเดินทางในวันงานเลยไม่ได้มั้งดังนั้น หนทางห่างไกล เดินทางลำบาก พูดกันตามตรง เฉินชางไม่อยากให้ทุกคนลำบากกันเกินไปเมื่อทุกคนได้ยินก็เอ่ยกันอย่างร่าเริงในทันที “นี่ใช่ปัญหาที่ไหนกัน พวกเราอายุปูนนี้แล้ว แต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว เพื่อนเก่าก็แต่งงานกันหมดแล้ว ครั้งนี้ทุกคนก็นับซะว่าเป็นงานแต่งของเพื่อนคนหนึ่ง จะต้องไปร่วมเฉลิมฉลองกันหน่อยสิ!”“ใช่แล้ว พอถึงเวลาพวกเราจัดคณะออกเดินทางไปพร้อมกันไหม” “เป็นความคิดที่ดี ฉันได้ยินว่าอาหารของทางเจียงหยางไม่เลวเลย ไปแล้วต้องกลับมากินอีก!”“ศาสตราจารย์เฉิน ผมว่าคุณไม่จำเป็นต้องเช่าขบวนรถสูขอเลย ให้ทุกคนขับรถยี่ห้อดีๆ ในบ้านมากันแล้วให้ศาสตราจารย์เฉินเอาไปรับตัวเจ้าสาวเถอะ!”“เรื่องนี้ยังต้องพูดอีกเหรอ ต้องเอาไปรับเอาสิริมงคลอยู่แล้ว!”พอเหล่าหม่าได้ยินประโยคนี้ก็เอ่ยขัดทุกคนทันที “เดี๋ยวๆๆ… ผู้อำนวยการทุกท่าน ผมมีบางอย่างจะพูด!”ทุกคนชะงักไป มองไปที่เหล่าหม่า “หัวหน้าหม่า มีอะไรเหรอ”

เหล่าหม่ายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เรื่องนี้… ที่บ้านผมมีรถหรูอยู่เจ็ดแปดคัน ถ้าทุกท่านมีรถราคาต่ำกว่าหนึ่งล้านหยวนก็ไม่ต้องขับไปหรอก เอารถผมไปเถอะ ไม่อย่างนั้นผมคนเดียวก็ขับไปไม่หมด! ซางเออร์ ให้ฉันเช่ารถไปให้คุณใช้เป็นรถสูขอไหมละ จริงสิ ฉันรู้จักเอเยนต์ในเมืองหลวงครึ่งหนึ่งเลยนะ!”

เฮ้อ! เหล่าหม่ามักจะเผลออวดรวยโดยไม่ตั้งใจอยู่เสมอสินะ แต่น่าเสียดาย… ครั้งนี้เหล่าหม่าถูกลิขิตให้ต้องชอกช้ำพอได้ยินคำพูดของเหล่าหม่า ทุกคนพากันหัวเราะหยันทันที สมาชิกที่เข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือ ใครบ้างล่ะที่ไม่ใช่ชั้นแนวหน้าในวงการคนระดับพวกเขาจะขาดเงินงั้นหรือ “ผู้อำนวยการหม่า คุณเก็บไว้ขับเองเถอะ!”อย่างไรก็ตาม พวกสวีอ้ายฉิงและหลีเยว่ล้วนมาจากศูนย์ฉุกเฉิน ย่อมไม่ได้อู้ฟู่เท่าพวกบอสใหญ่ในที่แห่งนี้“หัวหน้าหม่า พวกเราขอเลือกรถเองได้ไหม” เหล่าหม่าถอนหายใจ “ไม่มีปัญหา!”คืนนั้นหลังจากกลับมา เฉินชางกลัดกลุ้มมาก เขารีบโทรกลับไปหาทางบ้านหลังจากฉินเยว่รับสาย พอทราบข่าวว่าเฉินชางจะกลับมาพรุ่งนี้ก็ดีใจขึ้นมาทันที