บทที่ 1464 บันทึกงานแต่ง-อย่าลืมมาสู่ขอฉันนะ!

วันที่สิบเจ็ดเดือนสิงหาคม! วันสุดท้ายก่อนงานแต่ง

ครอบครัวของฉินเสี้ยวยวนเดินทางมาถึงแล้ว หลังจากทั้งสองฝ่ายจัดแจงเรื่องต่างๆ เสร็จ ก็พาฉินเยว่ขึ้นรถไปที่โรงแรมจิ้นหยาง หลังจากขึ้นรถ ฉินเยว่โผล่ศีรษะออกนอกหน้าต่างรถอย่างดีใจ มองเฉินซางพร้อมตะโกนว่า

“เจ้าหมา พรุ่งนี้อย่าลืมมาสู่ขอฉันนะ!”

ฉินเสี้ยวยวนได้ยินแล้วโกรธจนกระทืบเท้า “พอแล้วๆ น่าอายจริงๆ เลย คนอื่นคงคิดว่าลูกสาวพ่อขายไม่ออก!”ฉินเยว่แลบลิ้นทะเล้น “หนูกลัวเขาลืม!”จี้หรูอวิ่นหัวเราะฮ่าๆ ดึงเธอมา “ยัยเด็กโง่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะลืมได้อย่างไร”ตอนนี้จู่ๆ ฉินเยว่ก็ประหม่าขึ้นมา ยิ่งใกล้ถึงวันจริงก็ยิ่งตื่นเต้น “หนูแค่…ตื่นเต้นมากนะคะแม่ พรุ่งนี้หนูก็จะเป็นภรรยาของคนอื่นแล้ว พ่อคะ แม่คะ ความรู้สึกข้างในใจหนู…ซับซ้อนมากเลยค่ะ”

ฉินเสี้ยวยวนและจี้หรูอวิ่นได้ยินคำพูดของฉินเยว่ก็อดถอนหายใจไม่ได้ จี้หรูอวิ่นกอดลูกสาว รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา

ฉินเสี้ยวยวนยิ่งโพล่ศีรษะออกนอกหน้าต่างมองท้องฟ้า ลืมตาโตไม่ให้น้ำตาไหลออกมา ลูกสาวของตนกำลังจะแต่งงานแล้ว มันช่างทรมานเหมือนกรีดเนื้อบนตัวเขา แม้ทุกคนรู้ว่าเป็นเรื่องดี ทว่า…ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็จะไม่ใช่คนของตระกูลฉินอีกต่อไปแล้ว เธอจะเป็นภรรยา เป็นแม่คนแล้ว

ฉินเยว่รับรู้ได้ว่าอาการของพ่อแม่ดูแปลกๆ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “พ่อคะ แม่คะ ดูเวทีข้างหลังสิคะ หนูเป็นคนออกแบบนะ สวยไหม”

ทั้งสองหันไป ก็เห็นเวทีงานแต่งพอดี หมู่บ้านหนานซานวิวดีจริงๆ เลย คนที่จีเซี่ยงเจิ้งพามาก็เก่งมาก อุปกรณ์ครบครัน งานแต่งจัดขึ้นในพื้นที่ว่างที่อยู่ห่างจากบ้านเฉินซางไม่ไกลนัก หลังจากจัดเวทีงานแต่ง เมื่อมองจากด้านหน้าไปด้านหลัง ฉากหลังเป็นภูเขาหลงติงพอดี รวมกับท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว โทนสีทั้งหมดทำให้รู้สึกเป็นธรรมชาติ!

คนในหมู่บ้านมองฉินเยว่ ได้ยินเสียงตะโกนของเธอก็หัวเราะทันที ความจริง หลังจากได้อยู่ด้วยกันในสองสามวันนี้ ทุกคนก็ชอบผู้หญิงที่มีมารยาท มีความรู้กว้างขวาง รู้กาลเทศะและมนุษยสัมพันธ์ดีคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ใครได้แต่งงานกับเธอ ถือว่าโชคดีจริงๆ!

วันนี้มีแขกมากมายเข้าพักที่โรงแรมจิ้นหยาง ผู้จัดการโรงแรมเห็นชาวต่างชาติพวกนี้ก็ค่อนข้างตกใจ จิ้นหยางเป็นเมืองที่ไม่ไดย้อยู่ติดกับชายแดน มีการแลกเปลี่ยนกับต่างประเทศน้อยมาก ตลอดทั้งปีในเมืองมีชาวต่างชาติให้เห็นไม่กี่คน วันนี้มีชาวต่างชาติหลายสิบคนทยอยเข้ามา ทำให้ผู้จัดการงุนงงเล็กน้อย

ประเด็นคือคนพวกนี้มาจากประเทศที่แตกต่างกัน มีทั้งอังกฤษ สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส รัสเซียและอื่นๆ ที่สำคัญที่สุดคือ ทุกคนพูดจาดีและสุภาพ และสวมนาฬิการาคาหลายแสน! จะไม่ให้ความสำคัญได้อย่างไร

พนักงานต้อนรับกระซิบ“พวกเขาหน้าจะมาร่วมงานแต่งของหูเจี๋ย ฉันได้ยินว่าหูเจี๋ยจบจากมหาลัยฮาร์วาร์ด เก่งจริงๆ เลย!”

“จริงด้วย ความโชคดีของจิ้นหยางไปอยู่กับตระกูลหูหมดเลย!”

ตอนนี้เอง พนักงานต้อนรับคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ตะโกนพร้อมสีหน้าตะลึง“พวกคุณรีบไปดู! ยิ่งใหญ่มาก!”หญิงสาวเอามือปิดปากกระซิบกับทุกคนอย่างตื่นตะลึงผู้จัดการอดจ้องเขม็งไม่ได้“พอเถอะ เราเป็นถึงโรงแรมระดับสี่ดาว อย่าทำเหมือนไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน”หลังจากพูดจบก็ถามอย่างประหลาดใจ“เกิดอะไรขึ้นเหรอเสี่ยวซี”หญิงสาวที่ชื่อว่าเสี่ยวซีอดพูดไม่ได้“พวกคุณลองออกไปดูสิคะ มีรถโรลส์-รอยซ์ป้ายทะเบียนปักกิ่งจอดเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ที่ลานจอดรถด้านนอก! นอกจากนี้ยังมีเบนท์ลีย์และเมอร์เซเดส-เบนซ์อีกหลายคัน รถพวกนี้ราคารวมกันจะเท่าไรนะ!”

ทุกคนได้ยินคำพูดของเสี่ยวซีก็อึ้งไป ถึงอย่างไร…ทั้งเมืองจิ้นหยางอาจจะไม่มีโรลส์-รอยซ์ด้วยซ้ำ ตอนนี้จู่ๆ มีมาเยอะขนาดนี้ จะไม่ตกใจได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเมอร์เซเดส-เบนซ์ ถือว่าเป็นของหายากในจิ้นหยาง ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวซีมีความรู้เรื่องรถ คงบอกชื่อรถไม่ได้จริงๆ