บทที่ 1489 นี่ใช้มือเหรอ

ทุกคนมองเฉินซางที่เปี่ยมความมั่นใจอย่างค่อนข้างตะลึง!

เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือกงั้นเหรอ ผู้ใหญ่ต้องเหมาหมดแน่นอนอยู่แล้ว… เทียบกับพวกเราแล้ว นายต่างหากที่เป็นเด็กน้อย!

คนสูงวัยกลุ่มหนึ่งมองหน้ากันเหลอหลา เห็นได้ชัดว่าทุกคนค่อนข้างงงที่จู่ๆ เฉินซางก็ทำวางท่าขึ้นมา ถ้าเหล่าหมาอยู่ที่นี่จะต้องรับมือได้เป็นอย่างดีแน่ ถึงขั้นที่คิดๆ ไปแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา แถมจะเรียนรู้เป็นแบบอย่างด้วย! แต่น่าเสียดายที่กลุ่มคนในตอนนี้ไม่ค่อยเข้าใจสไตล์ของเฉินซางเท่าไร

พวกเขาได้แต่สบตากัน อดเมาท์กันนิดหน่อยไม่ได้

“ฉันก็อยากเหมาหมดเหมือนกัน แต่ว่า…จะเป็นไปได้เหรอ”

“นั่นสิ แบ่งตับหนึ่งอันมาใช้กับผู้ใหญ่สองคน แม้แต่เหล่าอู๋ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้เลย!”

“ใช่ ง่ายขนาดนั้นซะที่ไหน”

โจวหงกวงอดเอ่ยไม่ได้

“ลองดูเถอะ ถ้าเกิด…ถ้าเกิดว่าเป็นไปได้ล่ะ”

ถูกต้องแล้ว โจวหงกวงเชื่อมั่นในตัวเฉินซางอย่างเต็มที่ เทียบกับเหล่าหม่าแล้ว เขาขาดไปแค่กระบวนการคิดอันซับซ้อนเท่านั้น พอทุกคนได้ยินคำพูดของโจวหงกวงก็พยักหน้ารับ อันที่จริง ในวันนี้โจวหงกวงต่างหากที่เป็นหลักยึดเหนี่ยวยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกคน แต่มองจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว เฮ้อ… ว่ากันไปตามขั้นตอนเถอะ!

ซุนเจี้ยนยังอยู่ในสภาวะหมดสติไร้ความมั่นคง ถึงอย่างไรสถานการณ์ก็ยังไม่คงที่ ถึงแม้ลีโวโดปา [1] จะช่วยฟื้นฟูการทำงานของระบบประสาทได้ แต่ก็ยังต้องผ่านกระบวนการอย่างหนึ่งอยู่ดี!

การผ่าตัดแยกกันดำเนินการในสองห้องผ่าตัด ขั้นแรกเริ่มจากทำการผ่าตัดผู้บริจาคอย่างฟ่านซิงหัวก่อน เวลานี้ฟ่านซิงหัวหลับตา สำหรับเธอแล้ว ช่วงเวลาครึ่งชั่วโมงอันแสนสั้นนี้หนักหนามาก ฉากเหตุการณ์นับไม่ถ้วนฉายผ่านเข้ามาในหัวเธอ

นับตั้งแต่ซุนเจี้ยนคลอดจนกระทั่งเรียกแม่เป็น ตั้งแต่พลิกตัวจนเดินเหินได้ กินข้าวเองไปถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเองได้ … จนกระทั่งเขาแต่งงานมีลูก ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ฟ่านซิงหัวรู้สึกเสมอว่าคุ้มค่าแล้ว!

พอเห็นเฉินซางเดินเข้ามา ฟ่านซิงหัวยิ้มอย่างดีใจมาก ทำให้ทุกคนค่อนข้างตะลึง เฉินซางอดถามไม่ได้

“คุณน้า คุณไม่กลัวเหรอครับ”

ฟ่านซิงหัวยิ้มให้

“ฉันรู้จักคุณค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน! คุณเป็นคนดัง ได้คุณมาเป็นหัวหน้าทีมรักษาแบบนี้ เป็นรองหัวหน้ากลุ่มผู้เชี่ยวชาญ ประชาชนทั่วไปอย่างฉันได้รับการรักษาจากคุณ ฉันดีใจมากค่ะ! ศาสตราจารย์เฉินคะ สุดท้ายนี้…ฉันอยากจะขอร้องเรื่องหนึ่ง!”

เฉินซางพยักหน้ารับ

“ครับ คุณว่ามาเลย”

ฟ่านซิงหัวน้ำตารื้นเอ่ยไปว่า

“ต้องช่วยลูกชายของฉันให้ได้นะคะ ฉันจะรอดหรือไม่…ไม่สำคัญเลย! ถ้าเขารอด ครอบครัวนี้ก็ยังอยู่ แต่ถ้าเขาไม่อยู่แล้ว ครอบครัวนี้ก็ไม่เหลือ…”

เฉินซางยิ้มให้ จ้องมองฟ่านซิงหัวพลางเอ่ยยิ้มๆ

“จะรอดกันทุกคนครับ!”

หลังพูดจบ เขามองไปที่วิสัญญีแพทย์

“เตรียมรมยาครับ น้าฟ่าน หลับสักตื่นเดียวก็เสร็จแล้ว!”

การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้น! เฉินซางกรีดเปิดชั้นผิวอย่างชำนาญ เปิดหน้าท้องไปทีละชั้นๆ

“ยกเลิกการถ่ายเลือดไหลเวียนในตัวคนไข้เองและไม่ต้องให้เลือด ไม่ต้องใช้เทคนิคบายพาส!”

ในเวลานี้ จู่ๆ เฉินซางก็เอ่ยสั่งขึ้นมา ทำให้กลุ่มคนที่เตรียมจะทำบายพาสตะลึงงันทันที! พวกโจวหงกวงเงยหน้ามองเฉินซาง

“แบบนี้…เวลาจะเพียงพอเหรอ”

ในขั้นตอนนี้ ตอนที่ทำการผ่าตัดปลูกถ่ายตับแบบปกติ การนำตับออกมาจากร่างผู้บริจาคโดยไม่ใช่เทคนิคบายพาสเป็นเรื่องดีแน่นอน! เนื่องจากทำแบบนี้จะช่วยประหยัดเวลาให้การผ่าตัดให้สั้นลงมาก! แต่ว่านั่นก็เป็นเพราะไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงสถานการณ์อยู่รอดของผู้บริจาคร่างกาย

ถ้าต้องการดำเนินการตัดเอาตับออกมาจากผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ดำเนินการภายใต้เทคนิคบายพาสจะดีที่สุด เนื่องจากทำแบบนี้แล้วจะมีเวลาเพียงพอแน่นอน!