บทที่ 1493 อย่าได้ลืมเลือนแผลสิบเดือนคอยเตือนใจ

รุ่งเช้า แสงแดดสายหนึ่งส่องลอดหน้าต่างเข้ามา แดดแสนอบอุ่นภายในห้องพักผู้ป่วยสีขาว ทำให้โลกสีขาวใบนี้มีความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน ความเย็นชาเลือนลงไม่น้อย

ที่นี่คือห้องสังเกตอาการของแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีในชั้นที่สิบสี่

บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงแสงแดดที่ส่องกระทบ หรืออาจเป็นเพราะรับรู้ถึงโลกอันอบอุ่นได้ ข้อนิ้วของซุนเจี้ยนขยับเล็กน้อย จากนั้น… สติสัมปชัญญะของเขาที่ล่องลอยอยู่ค่อยๆ กลับมารวมอยู่ที่สมองเขาเฝ้ารออย่างเงียบๆ รอจนกระทั่งควบคุมกล้ามเนื้อได้ รอจนลืมตาขึ้นมาเห็นโลกใบนี้ได้ชัดเจนเพื่อช่วงเวลานี้ เขาพยายามอยู่นานมาก เขาตกอยู่ในความฝัน ความฝันยาวนานมากและห่างไกลเหลือเกิน เขาอยากจะตื่น เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เขาจะตายไม่ได้… ลูกของเขา ภรรยาของเขา พ่อแม่ของเขาล้วนรอเขาอยู่…

ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นมา

ฉากแรกที่ปรากฏในครรลองสายตาคือแสงแดด ฉากที่สองคือเทวดา ถูกต้อง เขารู้ดีว่าตัวเองได้รับความช่วยเหลือแล้ว เป็นความช่วยเหลือจากเทวดาในชุดขาวเหล่านี้สีสันภายในห้องคือสีขาว เสียงข้างหูคือเสียงดังติ๊ดๆๆ กลิ่นในจมูกคือกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาล สัมผัสที่ปลายนิ้วคือเครื่องวัดค่าความอิ่มตัวของออกซิเจน

ดีจริงๆ ที่ยังมีการชีวิตอยู่! ตนยังมีชีวิตอยู่…

พอคิดมาถึงตรงนี้ ซุนเจี้ยนอดโล่งใจไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้เลยว่าตนจะยืนหยัดได้อีกนานแค่ไหนหาแหล่งตับได้หรือยังนะในเวลานี้ ซุนเจี้ยนไม่ทราบเลยว่าผู้เป็นแม่ได้บริจาคตับให้ตนแล้วแต่ตอนนี้เอง พยาบาลคนหนึ่งสังเกตเห็นความผิดปกติของเขาจึงรีบเดินเข้ามาหาเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจ“คุณฟื้นแล้วเหรอคะ”ซุนเจี้ยนอ้าปาก ตอบครับคำหนึ่ง เสียงที่เปล่งออกมาค่อนข้างแหบพร่า“ผม…”เขาอยากพูดบางอย่าง แต่พยาบาลสาวเอ่ยอย่างดีใจว่า“คุณรอสักครู่นะคะ ตอนนี้พวกผู้อำนวยการไปราวน์วอร์ดอยู่ ฉันจะไปตามผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”ซุนเจี้ยนรอดแล้ว เหล่าพยาบาลล้วนดีใจมาก!หลายวันมานี้การผ่าตัดและการพยากรณ์อาการของซุนเจี้ยนกลายเป็นเคสที่ได้รับความสำคัญอย่างยิ่งของห้องสังเกตอาการทุกคนล้วนคาดหวังให้ชายหนุ่มคนนี้ฟื้นขึ้นมาอย่างยิ่ง เพื่อไม่ให้ความรักของผู้เป็นแม่ต้องสูญเปล่า

ซุนเจี้ยนพยักหน้ารับ “ผม…ไอหยา…”

ซุนเจี้ยนขยับเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาจากช่องท้องขวาล่างเขาจับสัมผัสดูเล็กน้อย พลันตระหนักเรื่องหนึ่งได้ในทันใด“ผม…ผมผ่าตัดแล้วเหรอ”พยาบาลได้ยินก็พยักหน้า“ใช่ค่ะ คุณเข้ารับการผ่าตัดเมื่อสองวันก่อน วันนี้..ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว”พอพูดมาถึงตรงนี้ พยาบาลสาวอดถอนหายใจไม่ได้ มองไปที่เตียงผู้ป่วยถัดไป อึกอักแล้วเงียบไปซุนเจี้ยนดีใจขึ้นมาในทันที “ผม…ผมได้แหล่งตับแล้วเหรอครับ”ในเวลานี้เอง จู่ๆ ซุนเจี้ยนก็มองตามสายตาของพยาบาลไปยังเตียงถัดไปสิ่งที่เห็นทำให้เขาตะลึงงันเขามองเห็นเสี่ยวหน้าที่คุ้นเคยนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้านี้ มุมหน้าด้านข้างนี่…เขามองมายี่สิบเก้าปีแล้ว จะไม่รู้เชียวเหรอว่าเป็นใครวินาทีนี้เอง! ซุนเจี้ยนพลันรู้สึกราวกับมีฟ้าผ่าลงที่หัวเปรี้ยงหนึ่ง! ทำให้เขาตะลึงตาค้างอ้าปากหวอ!เวลานี้เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นเขามองไปที่ผู้เป็นแม่ ฝืนข่มความหวั่นวิตกและหวาดกลัวในใจไว้ เอ่ยถาม“คุณครับ…นี่…นี่คือแม่ผมใช่ไหม หรือว่า…”พยาบาลสาวเห็นแล้วอดถอนหายใจไม่ได้! ดูเหมือนซุนเจี้ยนจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นชั่วขณะนั้น พยาบาลสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่งว่ากันตามจริง อยู่ในโรงพยาบาลมานานขนาดนี้ สำหรับสถานการณ์เสียสละตัวเองเพื่อช่วยลูกแบบนี้ก็เคยพบเห็นมาบ้าง