บทที่ 1509 ความต่างราวฟ้ากับดิน

ความสัมพันธ์ในที่ทำงานที่คุณทุ่มเทความพยายามจนนึกว่าดุจท่อนเหล็ก กลับอ่อนแออย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่แข็งแกร่งกว่า!

ดังนั้นแทนที่จะสร้างวิมานในอากาศ มิสู้พยายามยกระดับของตัวเอง!

จิ้งจอกเฒ่าในที่ทำงานเหล่านั้นอยู่ในตำแหน่งของตัวเองดุจปลาได้น้ำ แต่หากอยากยกระดับสูงขึ้นก็มีแต่ต้องมีความสามารถเหนือคนอื่น!

แน่นอนว่าความสามารถเหนือคนอื่นก็ครอบคลุมหลายสิ่งอย่าง เดิ้งอวี่ถูกส่งไปห้องสังเกตอาการ ตอนนี้เดิ้งเกาหย่วนกับภรรยาก็ไม่ทำอะไรแล้ว รอเดิ้งอวี่ฟื้นขึ้นมาโดยเฉพาะ!

พวกเขาสองคนเตรียมคำพูดเป็นพะเนินอยากพูดกับลูกชาย

ส่วนตอนนี้หูฉวนปังก็เตรียมคำพูดเป็นภูเขาเลากาอยากพูดกับเฉินชาง เยวเลี่ยงก็มีเหมือนกัน!

รอจนเฉินชางออกมาจากห้องสังเกตอาการแล้ว หูฉวนปังก็รีบเดินไปข้างหน้า เยวเลี่ยงตามติดอยู่ข้างหลัง เขาตัดสินใจรอหูฉวนปังพูดจบก็จะขอโทษ หนังหน้าหนาหน่อยขอโทษสักครั้ง อวี่หย่งกังก็ไม่ทำเกินไปแล้ว!

มาถึงในห้องทำงานแผนกฉุกเฉิน อวี่หย่งกังเห็นหูฉวนปังกับเยวเลี่ยงก็พยักหน้า “หัวหน้าหู เชิญนั่ง”หูฉวนปังยิ้มบอก “ไม่นั่ง ไม่นั่งแล้ว! วันนี้ผมมาเพราะอยากปรึกษากับหัวหน้าอวี่แล้วก็ศาสตราจารย์เฉินสักหน่อยครับ”อวี่หย่งกังอืมหนึ่งเสียง “หัวหน้าหูเกรงใจแล้ว มีเรื่องอะไรก็พูดออกมาเลย”หูฉวนปังมองเฉินชาง พูดอย่างกระดากอายเล็กน้อย “คืออย่างนี้ ผมก็เพิ่งรู้ว่าศาสตราจารย์เฉินมีความเชี่ยวชาญลึกซึ้งในขอบเขตศัลยกรรมประสาท! การผ่าตัดในวันนี้เปิดหูเปิดตาผมจริงๆ ผมคิดแล้ว ให้พวกเราแผนกศัลยกรรมประสาทส่งคนมาแผนกฉุกเฉินที่หก ติดตามเรียนรู้จากทีมศัลยกรรมประสาทฉุกเฉินของศาสตราจารย์เฉิน!”

“ผมตั้งใจจะส่งหมอแผนกศัลยกรรมที่โดดเด่นที่สุดสองคนมา ให้พวกเขาได้เรียนรู้ดีๆ ไม่ต้องสนใจด้านการปฏิบัติดูแล แผนกศัลยกรรมประสาทของพวกเรารับผิดชอบเอง พวกคุณก็ใช้งานให้เหมือนแรงงานฟรีได้เลย ถึงอย่างไรหัวหน้าเยวก็ไปที่แผนกประสาทของพวกเราแล้ว ทางพวกเราก็ไม่ขาดคน”

ประโยคนี้ของหูฉวนปังพลันทำให้เยวเลี่ยงตาค้าง!

เชี่ย… นี่ฉันมาทำบ้าอะไรเนี่ย!

คำพูดนี้ของหูฉวนปังทำให้เขาไปไม่ถูก ตอนนี้อยากกลับแผนกฉุกเฉินโดยพื้นฐานนั้นไม่ได้แล้ว เขารู้สึกว่าตัวเอง… โง่ชะมัดยาด! เป็นก้าวที่โง่ที่สุดในชีวิตแล้ว ตัวเองอยู่ในแผนกศัลยกรรมประสาทได้โบนัสไม่เท่าไร เป็นแรงงานฟรีนะ… จะทำยังไงกับแรงกดดันของหนี้บ้านดี เพิ่งซื้อบ้านใหม่ไปเองนะ ตัวเยวเลี่ยงใกล้จะร้องไห้แล้ว ตอนนี้หวังแค่ว่าตอนเฉินชางฝึกงานจากไป เฒ่าอวี่จะหาทางรอดให้ตัวเอง

อวี่หย่งกังเห็นเฉินชางก็ยิ้มบอก“เฉินชางคือหัวหน้าทีม คุณตัดสินใจแล้วกันนะ”เฉินชางรับอืมหนึ่งคำ“ผมยินดีต้อนรับอยู่แล้วครับ แต่… หัวหน้าหูผมขอพูดหยาบคายนะครับ คนที่มาไม่มีความสามารถไม่เป็นไร แต่ต้องเชื่อฟังคำสั่ง ถ้าหัวแข็งผมดูแลไม่ได้ ถึงอย่างไรคนเขาก็อาวุโสกว่าผม”หูฉวนปังตบมือพูดด้วยความตื่นเต้น“ได้! คุณพูดแบบนี้ผมก็วางใจแล้ว ผมจะไปหาคนเดี๋ยวนี้!”

เขาก็ลุกขึ้นเดินไปข้างนอก ทิ้งเยวเลี่ยงที่จะไปก็ไม่ใช่ จะอยู่ก็ไม่เชิง แสนจะประดักประเดิด!

วันถัดมาหูฉวนปังพาแพทย์ชายอายุราวสามสิบห้าสองคนมาด้วยตัวเอง มาแล้วก็พูดต่อหน้าเฉินชางว่า“พวกคุณจำไว้ว่า คำพูดของศาสตราจารย์เฉินก็คือคำพูดของผม ถ้าผมรู้ว่าพวกคุณไม่ตั้งใจเรียน ไม่เชื่อฟังคำสั่ง…”ยังพูดไม่ทันจบ ชายคนหนึ่งก็บอก“พอแล้วหัวหน้า คุณพูดแบบนี้มาสิบรอบแล้ว พูดอีกก็ไม่มีความหมายแล้ว ตำแหน่งของศาสตราจารย์เฉินในใจพวกเรายังสูงกว่าคุณซะอีก พวกเราจะไม่กล้าฟังคำสั่งได้ยังไง!”ประโยคนี้ทำหูฉวนปังเจ็บปอด ชี้หวังตานที่อยู่ข้างหน้าพูดด้วยความโมโห“เจ้าเด็กนี่… เกลือเป็นหนอน!”

อวี่หย่งกังกับพวกเฉินชางหัวเราะแล้ว บรรยากาศนับว่าชื่นมื่นกลมเกลียว ส่วนใหญ่แผนกศัลยกรรมประสาทฉุกเฉินของแผนกฉุกเฉินคือการบาดเจ็บภายนอก บางครั้งยังมีคนไข้เลือดออกจำนวนหนึ่ง ความยากในการผ่าตัดไม่สูงมาก แต่อย่างไรเสียก็เป็นการรักษาที่เสถียรและรวดเร็วมีประสิทธิภาพ