บทที่ 1518 เฉินชางกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ ละ!

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ตาม แผนกนรีเวชยังคงเป็นหน่วยที่สำคัญมากของศูนย์ฉุกเฉิน!

หลังเลิกงานเฉินชางออกไปวิ่งออกกำลังเหมือนที่ทำประจำ เพียงแต่วันนี้เหล่าหม่าค่อนข้างอ่อนไหวมาก เขาเอ่ยกับเฉินชางว่า

“เมื่อวานฉันเลิกงานค่อนข้างช้า ประมาณเที่ยงคืนละมั้ง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินวนเวียนอยู่ในสวนสาธารณะด้วยท่าทางฟั่นเฟือน”

พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ เหล่าหม่าถอนหายใจ

“แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นอายุยังน้อย เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น หน้าตาก็ดีมากด้วย”

เฉินชางอดหัวเราะไม่ได้

“คุณเห็นว่าคนเขาเป็นสาวสวยแบบนี้ใช่ไหมประเด็นหลัก”

เหล่าหม่ากลอกตาที่หนึ่ง

“ไม่ใช่ ฉันคิดว่านั่นอาจจะเป็นอาการทางจิตอย่างหนึ่ง ถ้าเกิดเป็นอาการทางจิตจริงๆ อาจจะเป็นถุงน้ำในสมองอะไรสักอย่างก็ได้ ชางเอ๋อร์นายผ่าตัดได้นี่ แบบนี้ก็ถือว่าทำประโยชน์ต่อสังคมไม่ใช่หรือ”

เฉินชางแทบจะกระอักเลือดออกมาแล้ว!

“คุณคิดว่าอาการทางจิตมาจากถุงน้ำในสมองเท่านั้นหรือไง”

หลังจากเฉินชางวิ่งออกกำลังครบหนึ่งรอบก็นั่งลงบนม้านั่งยาวละแวกริมทะเลสาบ

ต้องกล่าวว่าหลังจากความร้อนอบอ้าวของอากาศวันนี้ลดลง บรรยากาศเย็นฉ่ำของฤดูใบไม้ร่วงก็ปรากฏขึ้น โดยเฉพาะตอนนั่งบนม้านั่งตัวนี้ มองทิวทัศน์ทะเลสาบ ลมอ่อนพัดโชย เขารู้สึกว่าอากาศวันนี้ไม่เลวเลยจริงๆ ออกมาเดินเล่นหลังกินมื้อเที่ยงเสร็จช่วยย่อยอาหารได้ดี

แต่ในขณะที่ทั้งสองเตรียมตัวกลับกันแล้ว เหล่าหม่าก็ออกแรงดึงเฉินชางไว้

“เร็วเข้า รีบดูสิ! ผู้หญิงคนนั้นไง!”

เฉินชางผินหน้ามองออกไปพินิจดูอย่างละเอียด พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนหอชมวิวมองทะเลสาบอย่างเลื่อนลอยไม่พูดจา

ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย เครื่องหน้าของผู้หญิงคนนี้สมส่วนมาก หน้ารูปไข่ได้มาตรฐานแต่ค่อนข้างซูบเซียว ส่วนเสื้อผ้าที่สวมกลับค่อนข้างเชย ท่าทางเหมือนเพิ่งมาจากหมู่บ้านบนเขา อาจจะเป็นแรงงานต่างด้าว ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้ก็ถือปกติของสวนสาธารณะ

ทางนี้หลังจากคนต่างด้าวบางส่วนมาถึงก็หักใจเช่าโรงแรมไม่ลง อีกทั้งไม่มีที่ไปจึงมาอาศัยพักในศาลาของสวนสาธารณะ แต่ว่าเฉินชางมองสีหน้าและท่าทีของหญิงสาวแล้วก็ค่อนข้างหวั่นใจเช่นกัน

“นี่… คงไม่ใช่ว่าจะฆ่าตัวตายใช่ไหม” เหล่าหม่าอดถามไม่ได้

เฉินชางกลืนน้ำลาย หญิงสาวที่ดูเหมือนจะอายุยี่สิบต้นๆ อายุแค่นี้ก็คิดฆ่าตัวตายแล้วคุ้มกันแล้วหรือ หลังจากเห็นฉากนี้ทั้งสองชะงักค้างไปทันที ควรทำอย่างไรดี

เหล่าหม่ามีภูมิคุ้มกันต่อสิ่งมีชีวิตหน้าตาดีค่อนข้างต่ำเสมอมา เขาบอกเฉินชางว่าสมัยที่ตนเรียนมัธยมปลายเคยซื้อห้องชุดห้องหนึ่งในเมืองหลวงเพื่อช่วยเด็กสาวที่หลงเดินทางผิด

สำหรับเรื่องนี้เดิมทีเฉินชางคิดจะบอกว่าอีกฝ่ายมีใจกุศลแต่พอได้เห็นภาพของเหล่าเด็กสาวแล้ว เฉินชางเหยียดหยามดูแคลนแทน โชคดีที่สุดท้ายพ่อของเหล่าหม่าทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเตะส่งเหล่าหม่าที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จเข้ากองทัพไป เพราะถึงอย่างไรคนแบบนี้จะเข้ามหาลัยได้หรือ

ใครจะรู้ว่าหลังจากเหล่าหม่าเข้ากองทัพแล้ว เริ่มได้ใกล้ชิดกับกายวิภาคของมนุษย์ก็เตลิดจากจุดนี้จนกู้ไม่กลับ! เหล่าหม่าเพิ่งตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาตนไม่ได้พบสิ่งที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้เลย!

สิ่งที่ตนลุ่มหลงไม่ใช่สาวๆ ใจแตกแน่นอน ยิ่งไม่สนเรือนร่างของพวกหล่อนด้วย ตนแค่อยากจะศึกษาปาฏิหาริย์ของเทพผู้สร้างเท่านั้น เพื่อค้นหาบางสิ่งที่เรียกว่าความงาม ศาสตร์โครงสร้างร่างกายมนุษย์!