ตอนที่ 1413
บทที่ 1520 คนในหมู่บ้านบอกว่าฉันถูกสาปแล้ว!
October 22, 2026
เฉินชางและเหล่าหม่ายิ่งมองฉากนี้อย่างตกตะลึงตาค้าง เนื่องจากหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นหญิงสาวคนนั้นที่พวกเขาเห็นในสวนสาธารณะเมื่อวานนี้ชัดๆ!
เวลานี้พอได้เห็นใกล้ๆ รูปลักษณ์ของหญิงสาวดูเฉิดฉันยิ่งกว่าเดิม ถึงแม้เธอจะแต่งตัวธรรมดามากถึงขั้นที่ค่อนข้างเชยแต่สะอาดสะอ้านมาก หน้าตาสะสวยมากจริงๆ! ปากจิ้มลิ้มระเรื่อ คิ้วโก่งตาเรียวรี ถ้าแต่งเนื้อแต่งตัวสักหน่อยต้องสวยกว่าดาราแน่นอน ถึงอย่างนั้นเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ให้ความรู้สึกเหมือนพญาหงส์ที่ตกลงไปในเหวจริงๆ
เดิมทีเหล่าหม่าอยู่ตรงหน้าประตู พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบลุกขึ้นแล้วก้มตัวพยุงหญิงสาวขึ้นมา
“สาวน้อยอย่าทำแบบนี้ มีอะไรก็ลุกขึ้นแล้วค่อยๆ คุยเถอะ”
หญิงสาวอ่อนปวกเปียกตอนที่ลุกขึ้นมา ค่อนข้างเลี่ยงที่จะสบตากับทุกคนที่มองมา
“ฉัน… ขอบคุณพวกคุณมากค่ะ แต่พวกคุณได้โปรดอย่ามาสนใจฉันเลยค่ะ ฉันเป็นตัวซวย…”
หญิงสาวพูดด้วยภาษาถิ่นที่ไม่ทราบว่ามาจากแถบไหน เธอพยายามใช้ภาษากลางแต่ว่า… พูดได้ช้ามากอีกทั้งสำเนียงไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน เอาที่ไหนมาพูด ทุกคนมุ่นคิ้วนิดๆ เหล่าหม่าก็ขมวดคิ้วเอ่ยถามว่า
“ตัวซวยอย่างไร นั่นเป็นคำพูดงมงายทั้งเพอย่าไปเชื่อเลย”
หญิงสาวเห็นทุกคนล้วนจ้องมองตน เธอกลัวมากเพราะไม่เคยถูกคนมองแบบนี้มาก่อน ตอนอยู่ในหมู่บ้านเธอไม่กล้าออกไปไหนเพราะกลัวจะถูกคนชี้ไม้มือชี้มือนินทา
ชั่วขณะนั้นหญิงสาวประหม่าขึ้นมา หันหลังคิดจะเดินออกไป ในเวลานี้เองทุกคนเพิ่งจะสังเกตเห็นตอนที่หญิงสาวเดิน ขาจะถ่างออกจากกัน ท่าเดิน… แปลกพิกลถึงขั้นที่ค่อนข้างประหลาด เธอก้มหน้าตลอด ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่เดินไม่คล่อง!
ชั่วพริบตานั้นฉากนี้ทำให้ทุกคนตาค้างกันหมด เหล่าอวี่รีบส่งสายตาให้เหล่าหม่า เหล่าหม่ารีบตามออกไป พาหญิงสาวไปส่งที่ห้องพักผู้ป่วย
เหล่าอวี่มองหวงปืนไหเอ่ยถามประโยคหนึ่ง
“สถานการณ์ทั้งหมดเป็นอย่างไร”
หวงปืนไหส่ายหน้า
“เมื่อคืนนี้ทางเราได้ติดต่อไปหาตำรวจนครบาลให้สืบค้นประวัติตัวตนของผู้ป่วยผ่านระบบความมั่นคงสาธารณะ เธอมาจากหมู่บ้านบนหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางตะวันตกของมณฑลตงหยาง ชื่อหมู่บ้านซาหนานครับ เธอมาถึงหนานหยางเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน จากนั้นก็ร่อนเร่มาจนถึงเมืองหลวง”
เหล่าอวี่ตอบรับคำหนึ่งถามต่อว่า “ติดต่อพ่อแม่ได้ไหม”
“ติดต่อไปแล้วครับ พออีกฝ่ายได้ยินข่าวของหนิวเชี่ยนก็ตัดสายไปเลย”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ทุกคนขมวดคิ้วทันที ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกหรือ อวี่หย่งกังมุ่นคิ้วเล็กน้อย ปีนี้ผู้ป่วยอายุยี่สิบเอ็ดปี พ้นสถานะทางกฎหมายที่ต้องอยู่ในการดูแลของบิดามารดาจนถึงอายุสิบแปดปีแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ไยดีก็ไม่นับว่าผิดต่อข้อกฎหมายเช่นกัน นี่คือปัญหาด้านศีลธรรมอย่างหนึ่ง เหล่าอวี่พยักหน้ารับค่อนข้างหดหู่ใจ
พูดกันตามตรงบางครั้งโรงพยาบาลก็จะพบปัญหายุ่งยาก ซึ่งดูเหมือนปัญหาประเภทนี้จะยากที่สุด ส่วนการกู้ชีพรักษาเหล่านี้กลับเป็นเรื่องความสามารถล้วนๆ
“มาดูอาการผู้ป่วยก่อนเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ผ่านไปสักพักใหญ่ อวี่หย่งกังขมวดคิ้วแล้วเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ทุกคนถึงได้เห็นว่าผ้านวมในห้องถูกหญิงสาวพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกครั้งวางไว้บนเตียง ผ้าปูบนเตียงก็เรียบตึงเช่นกัน หญิงสาวยืนอยู่ด้านข้าง ชั่วขณะนั้นทุกคนค่อนข้างเห็นใจหญิงสาวขึ้นมา
เธอรู้ความมากจริงๆ ตอนที่เตรียมจะจากไปครั้งแรกเธอถอดเครื่องประดับไว้ในห้อง ทิ้งเงินกับกำไลไว้ทั้งหมด ครั้งที่สองตัวเธอที่ไม่มีอะไรเลยได้โขกศีรษะขอบคุณทุกคน
เดิมทีเหล่าอวี่อยากพูดบางอย่าง แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่เฉินชาง
“ยกให้นายแล้วกัน จัดการให้ดีละ”
เฉินชางผงะไปเล็กน้อยพยักหน้ารับ “ครับ!”
เหล่าอวี่เดินออกไป สำหรับเฉินชางแล้วนี่อาจจะการฝึกฝนอย่างหนึ่งละมั้ง
เฉินชางเอ่ยกับหญิงสาวว่า
“หนิวเชี่ยน เธอไม่ต้องกังวลนะ พวกเราเข้าใจสถานการณ์ของเธอแล้ว ฉันมีคำถามสองสามข้ออยากจะถามเธอสักหน่อยได้ไหม”
เด็กสาวมองเฉินชางแล้วส่ายหน้าให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเหล่าหม่าแทน ฉากนี้ทำให้พวกหวงปืนไหค่อนข้างตะลึง! กลัวเฉินชางแต่ไม่กลัวเหล่าหม่างั้นหรือ แม้แต่เฉินชางก็ตะลึงกับฉากนี้เช่นกัน กลับเป็นเหล่าหม่าที่ชะงักค้างไปเลย ความรู้สึกที่ได้รับความไว้วางใจแบบนี้… ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!