บทที่ 1523 ฉัน... ฉันกลัวว่าฉันจะไม่รอด!

เทอราโตมาพบได้น้อยมาก! ยิ่งไปกว่านั้นเคสนี้คือการผ่าตัดในโพรงสมองที่สี่ การปรากฏตัวของผู้ป่วยรายนี้ดึงดูดความสนใจของผู้อำนวยการมากมายของศูนย์ฉุกเฉินได้ในชั่วพริบตา

“ศาสตราจารย์เฉิน ตอนผ่าตัดเรียกผมได้นะครับ!” หูฉวนปังกระตือรือร้นมากเป็นฝ่ายเสนอตัวก่อน ส่วนผู้อำนวยการแผนกนรีเวช ซึ่งก็คือหวงชิวอิ่ง ยิ่งตรงมาหาเฉินชางที่ห้องทำงานอย่างเร่งร้อน สำหรับผู้อำนวยการเหล่านี้ การได้พบอาการป่วยหาได้ยากแบบนี้ มีประโยชน์มหาศาลจริงๆ การศึกษาเปรียบเทียบประเภทนี้เป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในวงการแพทย์ อีกอย่าง… กับโรคบางอย่างอาจจะได้พบเห็นเพียงครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น

เฉินชางตกปากรับคำแล้วว่าทุกคนมาสังเกตการผ่าตัดได้ แต่ให้เข้าร่วมการผ่าตัดไม่ได้! เนื่องจากการผ่าตัดในวันนี้มีผู้ช่วยห้าคน! นั่นก็คือสมาชิกห้าคนจากทีมศัลยกรรมฉุกเฉิน

การผ่าตัดกำจัดเนื้องอกเทอราโตมาในโพรงสมองที่สี่ คือการผ่าตัดที่ท้าทายความสามารถที่สุดในด้านการผ่าตัดเนื้องอกระบบประสาท! ประการแรกเนื่องจากระบบประสาทมีความซับซ้อน หากไม่ระวังจะก่อความเสียหายต่อก้านสมองส่วนท้าย รวมถึงเส้นประสาทตาได้ ประการที่สองคือการมีอยู่ของเส้นเลือดแดงและหลอดเลือด ยกตัวอย่างเช่น แขนงหลักของหลอดเลือดแดงสมองใหญ่ด้านหลัง หากไม่ระวังทำให้หลอดเลือดอาร์เทอรีเสียหายเข้า แบบนี้ก็จบเห่แล้วจริงๆ! อีกทั้งห้ามทำให้ก้านสมองเสียหายโดยเด็ดขาด เพราะจุดนี้มีระบบหายใจระบบไหลเวียนโลหิตอยู่ หากเกิดการอุดตันใดๆ ขึ้น จะทำให้เสียชีวิตระหว่างการผ่าตัดได้ง่ายมาก

หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพ เฉินชางก็แบ่งหน้าที่ให้แก่ทุกคนคนละอย่าง จากนั้นเฉินชางก็ไปพบคนไข้เพื่ออธิบายสถานการณ์ หลังจากหนิวเชี่ยนทราบว่าตัวเองแค่มีเนื้องอกเทอราโตม่าเท่านั้น ปฏิกิริยาแรกคือแจ้งข่าวนี้ให้ผู้เป็นแม่ทราบด้วยความตื่นเต้น แต่ทว่า! ความเป็นจริงกลับโหดร้ายเหลือเกิน เพิ่งจะต่อสายติด หลังจากหนิวเชี่ยนแจ้งข่าวอาการป่วยของตัวเองกับผู้เป็นแม่ อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ไม่ดีใจเท่านั้น ยังเอ่ยอย่างเฉยชาว่า

“ยัยหนู แกจะให้แม่ได้ใช้ชีวิตดีๆ หลายวันหน่อยไม่ได้เหรอ แกดูสิว่าครอบครัวนี้ยังเหมือนครอบครัวอยู่ไหม ฉันขอร้องแกละ แกให้ฉันได้อยู่สุขบ้างเถอะ!”

หลังจากได้ยินเสียงในสายแล้ว เฉินชางไม่รู้ว่าตอนนี้หนิวเชี่ยนรู้สึกอย่างไร ยิ่งไม่เข้าใจด้วยว่าแม่ของหนิวเชี่ยนที่อยู่ห่างไกลออกไปแสนไกลรู้สึกอย่างไร ที่แม่หนิวเชี่ยนพูดมาถูกหรือไม่ ที่พูดมาก็ถูก! หล่อนมีครอบครัวใหม่แล้ว มีสามีและลูกใหม่ จะให้หล่อนใช้ชีวิตท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของคนในหมู่บ้านได้อย่างไร หลายปีมานี้หล่อนต้องทนแบกรับไว้มากแค่ไหนกัน

ยุคนี้แล้วในประเทศกลับยังมีหมู่บ้านห่างไกลล้าหลังแบบนี้อยู่ ความรู้ทางการแพทย์ยังเข้าไม่ถึง พวกเขายังมีความคิดจำพวกผีสิงร่าง ท้องลูกผีอยู่ ถึงไปตรวจมาแล้วก็ยังมีพวกเทพเซียนลวงโลกบางส่วนที่หลอกลวงปั้นเรื่องอยู่ รูปการณ์ประเภทนี้ถึงขั้นที่พบเจอได้ในเมืองใหญ่ๆ เช่นกัน! สถานการณ์แบบนี้จะว่าอย่างไรดีล่ะ ถึงแม้เฉินชางจะไม่เข้าใจสิบสามศาสตร์จโหยว [1] แต่เขาเคยได้ยินมาบ้างไม่มากก็น้อย แต่ว่าไม่ใช่แบบที่หนิวเชี่ยนเล่ามาแน่นอน

ความรู้การแพทย์! ช่างเป็นภารกิจที่หนักหน่วงยาวไกลนัก ถ้าอยากทำให้ดีต้องอาศัยความเพียรพยายามจากรุ่นสู่รุ่น หนิวเชี่ยนอาจจะเป็นเพียงกรณีหนึ่ง ทั่วประเทศยังมีคนที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกับหนิวเชี่ยนอีกมากมาย หลังจากหนิวเชี่ยนวางสาย เธอเงียบงันไม่เปล่งเสียง สีหน้าค่อนข้างตกใจ!

เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดไปตรงไหน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ตอนนี้ตนยังเหลืออะไรอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าพอแม่ได้รู้ข่าวนี้คงจะดีใจ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ บางที… คงเป็นอย่างที่แม่พูด แม่แค่อยากใช้ชีวิตดีๆ บางทีครอบครัวแบบนี้คงไม่มีทางหาเงินมาจ่ายรักษาได้ เฮ้อ! โชคชีวิตลำบากมากจริงๆ! ชีวิตก็เป็นทุกข์มาก!

แต่ว่าหลังจากเธอได้เห็นโลกอันงดงามในเมืองหลวงแห่งนี้ ก็หักใจลาจากโลกอันงดงามนี้ไม่ได้ เธออยากมีชีวิตอยู่ ช่วงเช้ามืดเธอนอนไม่หลับจึงลุกขึ้นมาคุยกับหมอชราอูฮุยที่เข้าเวรอยู่ จึงทราบจากปากของผู้อำนวยการอูว่าการผ่าตัดของเธออาจจะมีค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายเกือบสองแสนหยวน หลังจากใคร่ครวญอยู่นานพักใหญ่ เธอก็ผล็อยหลับไป แต่เธอก็ตื่นขึ้นมากลางคัน ไปขอยืมกระดาษกับปากกาจากพยาบาล เธอใช้ความรู้ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างจริงจัง!

วันต่อมาเฉินชางมาราวน์วอร์ด ได้พบหนิวเชี่ยนที่ดูค่อนข้างซีดโทรม เขานึกว่ามีสาเหตุจากความกังวลเรื่องอาการป่วยของตนและการเซ็นยินยอม เฉินชางเคยชี้แจงเรื่องพวกนี้กับอีกฝ่ายไปแล้ว เฉินชางเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้มว่า“ไม่ต้องกังวลเรื่องเซ็นยินยอมหรอก ฉันติดต่อกับฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาจะช่วยจัดการให้ อีกทั้งเรื่องการผ่าตัดครั้งนี้พวกเราจะทุ่มเทสุดความสามารถแน่ อีกไม่นานเธอจะกลายเป็นคนสุขภาพแข็งแรงคนหนึ่งแน่นอน!”หนิวเชี่ยนซาบซึ้งมาก เธอตั้งตารอเหลือเกิน! ทั้งยังประหม่ามาก เธอหน้าแดงไปหมด ค่อนข้างเขินอายและน้อยเนื้อต่ำใจตัวเอง หลังจากเฉินชางราวน์วอร์ดเสร็จกำลังจะออกไป หนิวเชี่ยนก็รีบเรียกเฉินชางไว้“ศาสตราจารย์เฉินคะ คุณรอสักครู่…”

เฉินชางผงะไป หันหลังกลับมา “มีอะไรเหรอ”

“อันนี้ให้คุณค่ะ” หนิวเชี่ยนยื่นกระดาษพับทบแผ่นหนึ่งให้เฉินชางอย่างระมัดระวัง เฉินชางตะลึงเล็กน้อย เขาคลี่กระดาษออกด้วยความสงสัย

‘หนังสือรับสภาพหนี้! ครั้งนี้ได้ค้างชำระหนี้โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉิน 200,000 หยวน กำหนดชำระคืนภายในวันที่ 22 เดือนกันยายน ปี 2025…’