บทที่ 1531 โรคเบาจืด!

หลิวซวิ่นโกรธเล็กน้อย ทุกครั้งที่พูดถึงปัญหาการเลี้ยงลูก อีกฝ่ายก็จะเอาเรื่องที่ตนได้เงินเดือนเจ็ดพันหยวนออกมาพูดตลอด นี่มันคนละเรื่องกันเลย

“เหมียวหย่งเจิน มันไม่ใช่เรื่องของเงินหรอกนะ ในสายตาคุณมีแต่เงิน! ผมว่าเงินมันบังตาคุณแล้ว! ลูกควรได้รับการศึกษาที่ดีก็จริง แต่เขาไม่ใช่เครื่องจักร ควรจะมีเวลาพักผ่อนและผ่อนคลายของตัวเอง!”

เหมียวหย่งเจินอดเหลือบมองอีกฝ่ายไม่ได้ “เหนื่อย… คุณคิดว่าคุณมีหลักการนักใช่ไหม ลูกฉันมีโอกาสประสบความสำเร็จในชีวิต ฉันจะไม่พยายามผลักดันได้อย่างไร ชีวิตนี้ฉันพึ่งใครไม่ได้เลย หวังพึ่งลูกชายตัวเองหน่อยไม่ได้หรือไง”หลิวซวิ่นอยากพูดอะไรอีกหน่อย แต่เห็นว่าที่นี่คือโรงพยาบาลและดึกมากแล้ว จึงอดทนไว้ เฉินชางเห็นแบบนี้ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ทุกครอบครัวล้วนมีความยากลำบากในแบบของตัวเองแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรู้ก่อนว่าหลิวเหว่ยเจ๋อเป็นอะไรกันแน่ ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลิวเหว่ยเจ๋อไม่ได้เป็นแค่ภาวะองคชาตแข็งค้างแล้ว เขาเป็นอะไรกันแน่

ตอนนี้เองหยางเจี๋ยที่เดินเข้ามาก็อดพูดไม่ได้ “เด็กคนนี้… กินฮอร์โมนตั้งแต่เด็กหรือเปล่า!”

เหล่าหม่าพึมพำเสียงเบา “และยังเป็นฮอร์โมนเพศด้วย” ประโยคนี้ทำให้หยางเจี๋ยหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ…”เหล่าหม่าอดถอนหายใจไม่ได้ “สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ประทานไอคิวที่สูงขนาดนั้นไม่พอ ยังให้ต้นทุนที่ดีขนาดนี้”ตอนนี้เฉินชางที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเริ่มวิเคราะห์ “ผิดปกติ… อายุเก้าขวบ พัฒนาการของลักษณะทางเพศทุติยภูมิ [1] ก็ผิดปกติขนาดนี้แล้ว จะต้องเป็นภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัยอย่างแน่นอน ถ้าเป็นภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัย ประเภทแรกคือการเป็นหนุ่มสาวก่อนวัยชนิดไม่พึ่ง [2] ซึ่งก็คือภาวะเป็นหนุ่มเป็นสาวก่อนวัยเทียม นอกจากนี้อีกประเภทคือ ภาวะเป็นหนุ่มสาวก่อนวัยจากประสาทส่วนกลาง [3] ซึ่งก็คือภาวะเป็นหนุ่มสาวก่อนวัยแท้”เฉินชางคิดได้แบบนี้ก็มองเหล่าหม่า “จริงสิ หัวหน้าทีมหม่า คุณไปถามเด็กคนนั้นหน่อยว่ามีการผลิตอสุจิหรือไม่ เช่น การหลั่งออกมาตอนกลางคืน”เหล่าหม่าพยักหน้า สำหรับเรื่องพวกนี้เขาไม่อายเลย รีบเดินไปที่ห้องคนไข้ ไม่นานเหล่าหม่าก็กลับมาพร้อมพยักหน้าพูดกับเฉินชาง “ครับ มีครับ!”เฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง “ดูเหมือนว่าต้องรอทำเอ็มอาร์ไอกะโหลกศีรษะพรุ่งนี้ก่อน ถึงจะตัดสินได้ หยางเจี๋ย คืนนี้วัดปริมาณสารน้ำเข้าออกร่างกาย ผมสงสัยว่าเด็กคนนี้เป็นโรคเบาจืดนะครับ”

หยางเจี๋ยอึ้งไปทันที “โรคเบาจืดเหรอคะ”

เฉินชางพยักหน้า “ผมแค่สงสัยครับ”

คืนนี้หลิวซวิ่นและเหมียวหย่งเจินไม่ได้กลับ นอนอยู่บนเก้าอี้ตรงทางเดินกลางดึกหลิวซวิ่นลุกขึ้นมา ถอดเสื้อคลุมห่มให้ภรรยา จากนั้นย่องเข้าห้องผู้ป่วยไป

“นอนไม่หลับเหรอ”

หลิวซวิ่นเห็นลูกชายถือหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งในมือก็อดถามไม่ได้หลิวเหว่ยเจ๋อรีบซ่อนหนังสือการ์ตูนไว้ใต้ผ้าห่ม มองหลิวซวิ่นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“ทำไมพ่อยังไม่นอนครับ!”หลิวซวิ่นเข้าไปลูบศีรษะของหลิวเหว่ยเจ๋อ“นอนไม่หลับ เลยมาคุยเป็นเพื่อน ลูกไม่ต้องซ่อนหรอก แม่เหนื่อยมาทั้งวันหลับไปแล้ว”

หลิวเหว่ยเจ๋อยิ้มอย่างเก้อเขิน “ครับ แม่เคร่งเกินไป!”

หลิวซวิ่นอดพูดกับหลิวเหว่ยเจ๋อไม่ได้“เอานะ… อย่าไปนินทาแม่ แม่หวังดีกับลูก พ่อกับแม่เสียเปรียบเพราะการศึกษาแม่ไม่อยากให้ลูกต้องเหมือนพ่อกับแม่ ถึงได้ให้ลูกพยายามสู้ตั้งแต่ตอนนี้”

หลิวเหว่ยเจ๋อหน้าแดงพลันพยักหน้า “ผมรู้ครับพ่อ”

หลิวซวิ่นพยักหน้าพร้อมยิ้มพูด“อืม พ่อเชื่อในตัวลูก วันนี้ตกใจมากใช่ไหม ต่อไปมีอะไรต้องรีบบอกพ่อนะ! ลูกไม่ต้องอาย!”หลิวเหว่ยเจ๋อพูดอย่างขวยเขิน“ผมไม่กล้าเข้าห้องน้ำพร้อมกับเพื่อนๆ เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาบน้ำด้วยกัน”หลิวซวิ่นยิ้ม“ความจริงนี่เป็นสัญญาณของการเติบโต พ่อเคยให้ลูกอ่านหนังสือชีววิทยาใช่ไหม ลูกน่าจะรู้วามันคืออะไร