บทที่ 162 การตอบโต้ของหยวนฟาง

บทที่ 162 การตอบโต้ของหยวนฟาง

เมื่อซ่งเฉียงออกไปจากแผนกฉุกเฉินแล้วก็กลับไปที่ฝ่ายกิจการแพทย์ กว่าจะเสร็จงานก็เป็นเวลาสองสามทุ่มแล้ว เขาทั้งเหนื่อยทั้งง่วง รวมกับที่ถูกเฉินชางหักหน้าทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจนัก อารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธและหงุดหงิดที่สุดไม่ใช่เพราะถูกเฉินชางหักหน้า ผู้ที่จะทำงานเกี่ยวกับผู้คนมากมาย หากไม่มีความอดทนจะทำได้อย่างไร?

สิ่งที่เขารู้สึกโมโหที่สุดก็คือไม่ได้จัดการเรื่องราวให้เซี่ยงอิ๋งดีๆ แต่กลับปล่อยให้เกิดเรื่องวุ่นวายมากเพียงนั้น เมื่อคิดถึงหลิวเป้ยที่เปรียบเสมือนขาใหญ่ที่พึ่งพิงของตน ซ่งเฉียงก็อดโมโหไม่ได้!

เจ้าเด็กเฉินชางนี่ ท่าทวงกวนประสาทจริงๆ!

ยังมีหลี่เป่าซานอีกคน คนนี้ยิ่งไม่ไว้หน้าตนเข้าไปใหญ่

เมื่อคิดถึงคนแผนกฉุกเฉินแต่ละคนที่ชอบแสดงท่าทีเช่นนี้กับตน ซ่งเฉียงก็รู้สึกหายใจไม่ออก แค่คิดว่าพอเลิกงานแล้วต้องเดินผ่านแผนกฉุกเฉินก็อยากเดินอ้อมแล้ว โชคร้ายจริงๆ!

เมื่อมาถึงชั้นหนึ่ง ขณะเดินผ่านแผนกฉุกเฉิน ซ่งเฉียงกำลังคิดจะเดินอ้อม…แต่กลับพบว่ามีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านในราวตลาดสด ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย คิดด่าในใจไปยกหนึ่ง

ไม่มีความสงบเลยจริงๆ!

แม้จะลังเล แต่ก็ยังทำหน้าหนาเดินเข้าไป!

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้รับผิดชอบฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาล หากเกิดปัญหาซับซ้อนทางการแพทย์ขึ้นมา ซ่งเฉียงจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงก็ผลักประตูเดินเข้าไป

เพิ่งจะเดินเข้าไปก็พบว่ามีคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่บริเวณห้องโถง มีกระทั่งเสียงบ่นว่า

“หมอล่ะ? หมออยู่ไหน!”

“ถึงคิวพวกเราแล้ว ทำไมหมอยังไม่มาอีก!”

“พวกเราจะร้องเรียน!”

เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ดื่มเหล้ามา บนร่างมีกลิ่นเหล้าโชยเข้าจมูกมาแต่ไกล แต่ละคนอะโวยวายไปทั่ว

นางพยาบาลน้อยเสี่ยวหลินก็อับจนหนทาง รีบพูดแก้ขัดไปว่า “ทุกท่านกรุณารอหน่อยนะคะ คุณหมอมาแล้ว อย่าเพิ่งร้อนใจนะคะ”

ซ่งเฉียงเห็นภาพนี้ก็เดินไปข้างกายเสี่ยวหลินโดยพลัน กล่าวถามเสียงขรึมว่า “วันนี้ใครเป็นเวร? ไปไหนล่ะ?”

เสี่ยวหลินชะงัก ตกใจจนใจเต้นตึกตัก

ทำไมซ่งเฉียงมาที่นี่ได้?

เรื่องที่เฉินชางไม่ไว้หน้าซ่งเฉียงเมื่อครู่นี้ เสี่ยวหลินเห็นกับตาทั้งหมด! แต่ซ่งเฉียงทำอะไรเฉินชางไม่ได้เพราะเรื่องเมื่อครู่เฉินชางจัดการได้อย่างไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ทว่าตอนนี้หมอเสี่ยวเฉินที่เป็นเวรกลางคืนไม่รู้ว่าวิ่งไปที่ไหนแล้ว ซ่งเฉียงคงไม่เอาเรื่องนี้ไปเล่นงานเฉินชางหรอกนะ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสี่ยวหลินก็อดกังวลไม่ได้

คิดไปคิดมาก็จำเป็นต้องพูดไปตามจริง “วันนี้เป็นเวรหมอเฉินค่ะ…เฉินชาง!”

เมื่อซ่งเฉียงได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่น ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เฉินชาง? เขาไปไหนล่ะครับ ปล่อยให้คนมากองกันอยู่ตรงประตูแบบนี้ ไม่ยอมจัดคิวให้ดี เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะคิดว่ามีเรื่องทะเลาะกันที่แผนกฉุกเฉิน!”

เสี่ยวหลินทอดถอนใจ “หมอเฉินมีธุระเลยออกไปแล้วค่ะ มีหมอหยวนอยู่ แต่ว่า…ตอนที่ฉันไปเรียกหมอหยวน เขาบอกว่ากำลังยุ่ง รอให้หมอเฉินกลับมาก่อนค่อยว่ากัน…”

เมื่อฟังถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงพลันหน้าเปลี่ยนสี ยืดตัวขึ้นเดินไปยังห้องพักหมอทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าหยวนฟางนั่งอยู่ที่นั่น ด้านข้างมีหญิงวัยรุ่นหน้าตาสละสลวยคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย ทั้งสองกำลังพูดคุยหัวร่อต่อกระซิก

ซ่งเฉียงบันดาลโทสะขึ้นมาทันที!

ด้านนอกมีคนไข้ก่อเรื่องขนาดนั้น หยวนฟางกลับมานั่งคุยเล่นกับสาวน้อยแบบนี้หรือ?

ซ่งเฉียงเดินไปโดยพลัน “หยวนฟาง เฉินชางไปไหนครับ?”