บทที่ 187 เบื้องหลังการนัดรวมตัวกันรับประทานอาหารของหมอ

ช่วงเวลานัดรวมตัวกันกันคือช่วงเย็นตอนหกโมงครึ่ง สถานที่นัดหมายคือร้านอาหารแห่งหนึ่งในย่านธุรกิจการค้าเทียนเจีย

การนัดรวมตัวกันในวันนี้ใช้เงินแผนกจ่าย แผนกฉุกเฉินส่วนใหญ่ต่างก็มากันหมด ยกเว้นอันเยี่ยนจวินที่อยู่เวร

ปกติแผนกฉุกเฉินนัดรับประทานอาหารร่วมกันน้อยมาก ดังนั้นในครั้งนี้ทุกคนก็เลยดูคึกคักเป็นพิเศษ

หลี่เป่าซานตั้งใจนำเหล้าชั้นดีสองสามขวดมาจากบ้านด้วย เขาไม่ดื่มเหล้า แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่อนุญาตให้คนอื่นดื่ม

แผนกฉุกเฉินมีลักษณะพิเศษที่ต่างแตกต่างจากแผนกอื่น ก็คือมีครบทุกช่วงวัย วัยสูงอายุ วัยกลางคน วัยหนุ่มสาว วัยหนุ่มสาวมีจำนวนมากอย่างเห็นได้ชัด สาเหตุหลักเป็นเพราะแผนกฉุกเฉินมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นบ่อย ดังนั้นจึงมีการจ้างแพทย์แบบชั่วคราวเข้ามาเป็นจำนวนมาก

แผนกที่มีคนวัยหนุ่มสาวจำนวนมากก็ย่อมมีความคึกคักมากกว่า การรับประทานอาหารร่วมกันหนึ่งมื้อจึงเป็นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคึกคักสนุกสนาน

รับประทานอาหารไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็พาชายหนุ่มหนึ่งคนกับหญิงสาวหนึ่งคนเข้ามา ทุกคนแต่งกายเป็นนักธุรกิจมาก

ผู้ชายที่เดินเข้ามาใบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่นเป็นมิตร เขาเดินเข้ามาด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนาน หลังจากที่เห็นหลี่เป่าซานแล้ว เขาก็กล่าวทักทาย “หัวหน้าหลี่ บังเอิญจังเลยนะครับ วันนี้นัดรวมตัวกันรับประทานอาหารเหรอครับ”

หลี่เป่าซานสีหน้างงงวย เขาลุกขึ้นพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย “ครับ สวัสดีครับประธานจ้าว”

ผู้ชายคนนี้ดูอายุไม่มาก แม้จะดูราวสี่สิบกว่าแล้ว ทว่าดูภูมิฐานมาก ถ้าใช้คำพูดของหวังเชียนก็กล่าวได้ว่าดูเป็นคนร่ำรวย ของแบรนด์เนมทั้งตัว ดูแล้วราคาไม่เบา

คนบางคนดูภูมิฐานด้วยความภูมิฐานที่แท้จริง แต่คนส่วนใหญ่ความภูมิฐานกลับเป็นความภูมิฐานที่ขับให้เด่นด้วยเงินทอง

ชายภูมิฐานหัวเราะออกมา หลังจากที่เขาทักทายเฉินปิ่งเซินกับคนอื่นๆ ทีละคนแล้วจึงกล่าวว่า “ผมผ่านมาพอดีก็เลยแวะเข้ามาทักทายสักหน่อย รับประทานกันให้อร่อยนะครับ ผมไม่รบกวนเวลาแล้ว”

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็พยักหน้าให้กับหลี่เป่าซาน มอบรอยยิ้มให้แล้วเดินออกไป

ส่วนหลี่เป่าซานก็รีบตามออกไป เถียนเซียงหลานหัวหน้าพยาบาลก็วิ่งตามออกไปด้วย

เฉินชางเคยเห็นชายคนนี้ เขามักจะมาที่แผนกอยู่บ่อยครั้ง ถ้าหยวนฟางอยู่ด้วยจะต้องจำหญิงสาวหน้าตาดีคนนั้นได้แน่

ประธานจ้าวท่านนี้เป็นประธานบริษัทยาในมณฑลตงหยาง อย่ามองว่าแค่แวะเข้ามาด้วยอารมณ์เบิกบานเหมือนเข้ามาทักทายเพื่อนเก่า

ความจริงแล้วตอนที่เขาแวะเข้ามาทักทายเมื่อครู่นี้มีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนมาก ก็คือบอกให้หลี่เป่าซานรู้ว่าใครเป็นคนจ่ายค่าอาหารให้

คนพวกนี้เจนโลกมาก จึงไม่วางตัวโอ้อวดต่อหน้าคนอื่น แวะเข้ามาทักทายพอเป็นพิธี หลังจากที่เดินออกไปแล้ว หลี่เป่าซานถึงพบว่าเขาจ่ายค่าอาหารไปแล้ว

จ่ายให้ครั้งสองครั้งคุณคงไม่พูดอะไร แต่จ่ายให้บ่อยครั้งเข้าคุณจะยังเฉยได้อยู่หรือ

ความจริงแล้วการนัดรวมตัวกันรับประทานอาหารในแผนกเช่นนี้ มักจะมีตัวแทนจำหน่ายยาตามมาจ่ายค่าอาหารให้

หลี่เป่าซานไม่อยากสร้างความขุ่นข้องหมองใจกับคนกลุ่มนี้ วัตถุประสงค์ที่สำคัญที่สุดก็คือปัญหาเรื่องการสั่งยาที่ใช้ในแผนกฉุกเฉิน

ยาที่แผนกฉุกเฉินใช้มีความแตกต่างจากยาทั่วไปมาก เพราะยาที่ใช้ในแผนกฉุกเฉินใช้ส่วนใหญ่เป็นยาที่ใช้ช่วยชีวิตผู้ป่วยทั้งสิ้น

ดังนั้นหลี่เป่าซานจึงเข้มงวดกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ ถ้าไม่ใช่ยาที่มียี่ห้อเก่าแก่ ผ่านการทดสอบมาเป็นเวลายาวนาน หลี่เป่าซานจะไม่ใช้ยาเหล่านั้นเด็ดขาด!

ยกตัวอย่างเช่น แผนกฉุนเฉินมักจะมีผู้ป่วยที่อยู่สภาวะเจ็บปวด ยาไอบูโพรเฟน (Ibuprofen)[1] จะเป็นยาชนิดหนึ่งที่เห็นได้บ่อยสุด อีกทั้งยังเป็นยาที่ใช้เยอะมากในแผนกฉุกเฉิน

คนส่วนมากเวลาไปซื้อยาที่ร้านขายยามักจะไม่ดูยี่ห้อยา ไม่ดูชื่อโรงงานที่ผลิต ขอแค่เป็นยาไอบูโพรเฟน (Ibiprofen) ก็ซื้อแล้ว

เป็นเพราะคนส่วนใหญ่มองว่าโรงงานผลิตยาโรงงานไหนก็เหมือนกัน ถึงอย่างไรเสียก็เป็นยาไอบูโพรเฟน (Ibiprofen) เหมือนกัน ส่วนประกอบของตัวยาก็คงไม่ต่างกัน

แต่ในทุกปีแผนกฉุกเฉินเจอเหตุไม่คาดฝันเกี่ยวการใช้ยาอยู่บ่อยครั้ง

ถึงขั้นที่พอเกิดเรื่องขึ้น คุณจะหาสาเหตุไม่ได้ว่ามาจากอะไร นี่เป็นเรื่องที่ร้ายแรงถึงชีวิต

เมื่อสองสามปีก่อนแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลตงหยางใช้ยานอร์อิพิเนฟริน (Norepinephrine)[2] เพื่อช่วยชีวิตผู้ป่วยแล้วก็เกิดเรื่องขึ้น

ถึงแม้ว่าใครๆ ต่างก็รู้ว่ายานอร์อิพิเนฟริน (Norepinephrine) คือยาอะไร แต่โรงงานผลิตยาชนิดนี้ก็มีเยอะมาก ส่วนใหญ่ยี่ห้อที่เห็นบ่อยสุดคือ ลี่อานซู เทียนจินเย่าอานจีซวน เซี่ยงไฮ้เหอเฟิง ที่ผลิตยาชนิดนี้ได้

แต่ยาธรรมดาตัวทั่วไปหนึ่งชนิด กลับนำพาความตายมาสู่ผู้ป่วยได้!

ความคิดเห็น