บทที่ 192 ระดับสูงมาก!

บทที่ 192 ระดับสูงมาก!

ในตอนค่ำระหว่างเดินทางกลับบ้าน จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเหมือนความฝัน คิดไม่ถึงว่าจะผ่าตัดเสริมหน้าอกได้ กลายเป็นบุคคลมั่งคั่งที่มีค่าตัวสูง ‘ระดับล้าน!’ จริงๆ แล้ว

ดูแล้วคำกล่าวของคนโบราณจะจริงแท้ไม่หลอกลวง แต่งงานกับผู้หญิงที่แก่กว่าสามปีแถมทองสามก้อน แต่งงานกับผู้หญิงที่แก่กว่าสามสิบปีโอนทรัพย์สมบัติให้ทั้งหมด

เฉินชางรู้สึกว่าหรือว่าเขาควรจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แก่กว่าเขาสักสามพันปีดี ถึงอย่างไรเสีย…แต่งงานกับผู้หญิงที่แก่กว่าสามพันปี เขาจะได้ขึ้นสวรรค์กลายเป็นเทพไปเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินชางลาหยุดกับหลี่เป่าซาน เขาต้องการไปพบศาสตราจารย์เมิ่งซีผู้มาจากมหาวิทยาลัยแพทย์แคโรลินสกา เมืองสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน

โรงพยาบาลตงต้าอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลอันดับสอง เฉินชางรีบไปที่นั่นแต่เช้า ถึงอย่างไรเสียก็เป็นการไปกราบอาจารย์เพื่อขอฝากตัวเป็นศิษย์ ไปเร็วหน่อยย่อมดีกว่า

เมื่อไปถึงโรงพยาบาลตงต้าแผนกศัลยกรรมหัวใจก็เพิ่งจะเจ็ดโมงยี่สิบนาที เฉินชางถือแบบฟอร์มสำหรับเซ็นชื่อเดินไปมาอยู่ตรงระเบียงทางเดิน

ตรงบริเวณระเบียงทางเดินของโรงพยาบาลมีผังรายชื่อพนักงานแขวนอยู่บนฝาผนัง เฉินชางเห็นชื่อของเมิ่งซีอยู่อันดับที่สาม

อันดับที่หนึ่งเป็นซย่าเกาเฟิง หัวหน้าใหญ่ประจำแผนกศัลยกรรมหัวใจ อันดับที่สองรองหัวหน้าโจวฉี่เหวิน

แล้วเฉินชางก็เข้าใจภาพรวมทั้งหมดของแผนกศัลยกรรมหัวใจผ่านผังรายชื่อพนักงานบนฝาผนังนี้

ในผังรายชื่อพนักงานนี้ มีทั้งประวัติมีทั้งเนื้อหาข้อมูลที่แฝงอยู่ แผนกนี้เป็นแผนกที่มีความแข็งแกร่งมาก โครงสร้างพนักงานในแผนกแบ่งลำดับขั้นอย่างชัดเจนตามช่วงอายุ ผู้อาวุโส วัยกลางคน วัยหนุ่มสาว อัตราส่วนของแพทย์กับพยาบาลมีความเหมาะสม

โรงพยาบาลตงต้าเป็นโรงพยาบาลที่จัดอยู่ในสามอันดับต้นของมณฑลตงหยาง แต่ไม่ได้หมายความว่าโรงพยาบาลตงต้าจะสู้โรงพยาบาลประชาชนกับโรงพยาบาลตงต้าสาขาสองไม่ได้ เหตุผลสำคัญคือการจัดอันดับเหล่านี้จะมีการเปลี่ยนแปลงในทุกๆ ปี ดังนั้นโรงพยาบาลที่ติดอันดับหนึ่งก็ใช่ว่าจะคงอยู่ตลอดไป เมื่อเทียบกันแล้ว เฉินชางยังรู้สึกว่าโรงพยาบาลอันดับสองของเขายอดเยี่ยมที่สุด ทุกปีโรงพยาบาลอันดับสองจะติดอยู่อันดับที่สิบเสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลงสักนิด

โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนในเครือมหาวิทยาลัยถูกจัดไว้อยู่อันดับที่สิบเอ็ดไม่เคยตีตื้นอันดับที่สิบของโรงพยาบาลอันดับสองได้เลย ส่วนโรงพยาบาลอันดับสองก็ไม่เคยตีตื้นโรงพยาบาลเทศบาลที่ครองอันดับเก้ามาเป็นเวลายาวนานได้เลยเช่นกัน ดังนั้นอับดับที่สิบของโรงพยาบาลอันดับสองจึงมั่นคงดั่งหินผา

ตอนเจ็ดโมงครึ่ง ซย่าเกาเฟิงในวัยเกือบหกสิบปีเดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างกระฉับกระเฉง การเปลี่ยนเวรอย่างเป็นทางการจึงเริ่มขึ้น

เฉินชางยืนแอบฟังอยู่ข้างนอกห้อง แล้วเขาก็ถึงกับตกตะลึงตาค้างในเวลาต่อมา!

เจ๋งสุดๆ เลย!

เปลี่ยนเวรใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสาร?

สิ่งนี้ทำให้เฉินชางถึงกับตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าการเปลี่ยนเวรจะใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสาร!

ใช้ได้ๆ ไฮเอนด์ๆ

ในความเป็นจริงแล้ว การสื่อสารกันเป็นภาษาอังกฤษเป็นเรื่องที่เห็นได้บ่อยในวงการแพทย์ เฉินชางเคยไปมาหลายโรงพยาบาล ก็ใช้ภาษาอังกฤษในตอนเปลี่ยนเวรเหมือนกัน แต่นั่นก็เป็นแค่โครงสร้างประโยคเดิมๆ แค่จำได้ก็ใช้ได้แล้ว

แต่ข้างในห้องนี้ไม่แบบนั้น

ในห้องนี้การเปลี่ยนเวรใช้ภาษาอังกฤษในการพูดคุยทั้งหมด ทำให้เฉินชางค่อนข้างรู้สึกเคารพเลื่อมใสด้วยรู้สึกประทับใจยิ่งในเวลาต่อมา

นี่คือผู้เชี่ยวชาญ…

การเปลี่ยนเวรกินเวลาต่อเนื่องไม่กี่สิบนาที หลังจากที่คนทั้งหลายทำความเข้าใจกับสภาวะของผู้ป่วยเมื่อคืนนี้แล้ว ก็เริ่มร่วมกันหารือเกี่ยวอาการของผู้ป่วยของเมื่อวานนี้ จากนั้นแพทย์ท่านหนึ่งก็รายงานบทความวิจัยจากวารสาร ‘การแพทย์นิวอิงแลนด์’ เกี่ยวกับการผ่าตัดหลอดเลือดด้วยเทคนิคใหม่

ตลอดการเปลี่ยนเวรกับรายงานบทความวิจัยทางการแพทย์ใช้ภาษาอังกฤษทั้งหมด กล่าวตามความจริง เฉินชางรู้สึกประทับใจอย่างลึกซึ้ง

ถ้าคนคนนี้เป็นแค่หมอธรรมดาทั่วไปยังเก่งขนาดนี้ แล้วตัวคุณจะเอาอะไรไปเทียบชั้นกับเขาได้!

มิน่าเล่า ปัจจุบันนี้โรงพยาบาลตงต้ารับแต่คนจบปริญญาเอกเท่านั้น ทั้งยังจบมาจากสถาบันการศึกษาต่างประเทศที่มีชื่อเสียง ไม่ได้กล่าวว่าสถาบันการศึกษาอื่นไม่ดี แต่หลังจากที่คุณเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลแล้ว มีความเป็นไปได้ที่จะตามคนอื่นไม่ทัน

ในตอนนี้มีบรรดาแพทย์ชายหญิงที่มีอายุพอๆ กันกับเฉินชางยืนอยู่ที่หน้าประตู ทุกคนสวมชุดกาวน์สีขาวของโรงพยาบาลตงต้า คงจะเป็นนักศึกษาแพทย์ปริญญาโทกับแพทย์ที่เข้ามาฝึกอบรบที่โรงพยาบาล

มีไม่กี่คนในกลุ่มนั้นที่กำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่รายงานในห้อง ซึ่งเฉินชางที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ได้รู้สึกอยากรู้อะไรมากนัก ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดภาคเรียนของนักศึกษาปริญญาโท ส่วนใหญ่แล้วคนที่มาที่นี่ต่างก็มาหาอาจารย์ที่ปรึกษากันทั้งนั้น ทุกคนในโรงพยาบาลต่างก็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ไม่ได้สนใจอะไร

เวลาแปดโมงตรง ประตูห้องทำงานเปิดออก พยาบาลเดินออกมาจากข้างในห้อง เฉินชางเลยไปยืนอยู่ตรงบริเวณที่ไกลออกไป

รอให้ทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว เฉินชางจึงค่อยเดินเข้าไป

เฉินชางกวาดตามองไปรอบๆ หนึ่งรอบ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็หยุดชะงักอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง