บทที่ 209 อุ๊ย ทุกคนรอผมอยู่หรือครับ ขอโทษด้วยนะครับ

บทที่ 209 อุ๊ย ทุกคนรอผมอยู่หรือครับ ขอโทษด้วยนะครับ

หลี่เป่าซานรู้สึกว่าตนน่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเฉินชางผิดไป!

แล้วเขาก็พบว่าบรรดาหัวหน้าพวกนี้ก็เข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเฉินชางผิดไปเหมือนกันใช่หรือไม่!

เฉินชางที่เราพูดถึง เป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่าเนี่ย

เมื่อเซียวเหอได้ยินคำถามของหลี่เป่าซาน เขาก็พยักหน้าตอบ ในตอนนี้เขาไม่มีเวลาอธิบายใดๆ จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเฉินชางเลย

เฉินชางที่เดิมทีอยู่เวรดึกงานยุ่งมาตลอดทั้งคืน ค่อนข้างเหนื่อยล้าจนหมดแรง ถึงจะได้กินยาบำรุงพลังไปแล้วก็ตาม เพราะยาบำรุงพลังแค่หยดสองสองหยดก็ช่วยเพิ่มพลังได้แค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น หรือกล่าวได้ว่าพลังเพิ่มขึ้นจากที่ตนมีอยู่ก่อนหน้านี้แค่นิดหน่อย ไม่ได้มากเท่าที่คิดไว้

เฉินชางพบว่าจู่ๆ ตนก็รู้สึกคิดถึงชุดผ่าตัดของตน หลังจากสวมชุดแล้วจะเพิ่มพลังกายได้สองหน่วย แล้วก็ยังมีทักษะพิเศษหนึ่งทักษะ เป็นพลังที่จะฟื้นฟูพลังชีวิตได้เดือนละหนึ่งครั้งด้วย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนควรที่หาโอกาสลองไอเทมเหล่านี้

ดูซิว่าทักษะฟื้นฟูพลังชีวิตจะเจ๋งขนาดไหนกันเชียว!

ในตอนนี้เอง จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็มีสายเรียกเข้า เป็นเซียวเหอโทรมมา

“เสี่ยวเฉิน คุณอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า!” น้ำเสียงของเซียวเหอร้อนรนชัดเจนมาก

ทำให้เฉินชางอดกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่ได้ “ครับ ผมอยู่โรงพยาบาลครับ หัวหน้าเซียวมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

เซียวเหอพยักหน้า “คุณมาที่ห้องผ่าตัดก่อน ห้องผ่าตัดแผนกสูตินรีเวช มาถึงแล้วผมค่อยอธิบาย”

หลังจากที่พูดจบ เซียวเหอก็วางสายไป เฉินชางรีบลุกขึ้นมุ่งตรงไปที่ห้องผ่าตัด

หรือว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

…

…

เมื่อหลี่เป่าซานเห็นเซียวเหอวางสายแล้ว เขาอดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าเซียว เข้าใจอะไรคลาดเคลื่อนไปหรือเปล่าครับ เสี่ยวเฉินเป็นหมอแผนกพวกเรา ปีนี้เพิ่งจะอายุยี่สิบเจ็ดปี เหมือนว่าเขาจะไม่เคยสัมผัสประสบการณ์ผ่าตัดหลอดอาหารมาก่อนนะครับ?”

ทันทีที่จางจิ้นเฟิงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชได้ยินคำพูดนี้ เธอก็เลิกคิ้วขึ้นทันที “หัวหน้าเซียวคะ…นี่ล้อกันเล่นใช่มั้ยคะ ผ่าตัดรักษาหลอดอาหารไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ทุกปีมีคนตายเพราะภาวะหลอดอาหารรั่วไม่น้อย แล้วผู้ป่วยรายนี้ก็เป็นผู้ป่วยของแผนกเรา จะเกิดเรื่องอะไรกับเธอไม่ได้!”

กล่าวได้ว่าแผนกสูตินรีเวชเป็นแผนกที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องระหว่างผู้ป่วยมากที่สุดชนิดที่ไม่มีแผนกไหนจะเทียบได้

เพราะในแผนกนี้ไม่ใช่แค่หมอที่เป็นผู้หญิงทั้งหมด แม้แต่ผู้ป่วยก็เป็นผู้หญิงทั้งหมด บวกกับผู้ช่วยพยาบาลทุกคนในแผนกนี้ล้วนเป็นคนที่มีอารมณ์อ่อนไหว ถ้าคุณกล้าปล่อยให้เกิดปัญหาแม้แต่นิด คุณก็ดูจะเป็นคนใจจืดใจดำไปสักหน่อยแล้ว

ดังนั้นจางจิ้นเฟิงเลยไม่พูดจานุ่มนวลอ่อนหวานใดๆ เธอบอกให้เซียวเหอทิ้งความคิดยุ่งเหยิงเหล่านั้นไป

เธอคิดว่าเซียวเหอต้องการให้เฉินชางฝึกหัด

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่เซียวเหอเองก็ยังตกตะลึงจนตาค้าง

คนอื่นไม่รู้เรื่องความสามารถของเฉินชาง สิ่งนี้เข้าใจได้ แต่หลี่เป่าซานเป็นหัวหน้าแผนกฉุกเฉินที่เฉินชางอยู่เชียวนะ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เซียวเหอก็ถึงมึนงงเป็นไก่ตาแตก สรุปผม หรือหลี่เป่าซานกันแน่ที่อยู่แผนกฉุกเฉิน…

ตอนนี้พยาบาลเตรียมห้องผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ผู้ป่วยก็เตรียมตัวพร้อมที่จะเข้ารับการผ่าตัดแล้ว ทั้งหมดนี้เหลือแค่รอให้การผ่าตัดเริ่มขึ้น

เมื่อหลิวเจี้ยนเห็นหัวหน้าทั้งหลายร่วมตัวกันอยู่ที่นี่ เขาก็เดินเข้ามาในห้องผ่าตัดพร้อมกับความสงสัยทันใด หลังจากที่เข้ามาในห้องผ่าตัดแล้ว เขาก็กล่าวทักทายทุกๆ คน

ถึงแม้ว่าหลิวเจี้ยนจะยังอายุไม่มาก แต่ชื่อของเขาก็อยู่อันดับต้นของแผนกวิสัญญี ทักษะฝีมือไม่ด้อยไปกว่าระดับหัวหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหลิวเจี้ยนมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับความรู้ใหม่ๆ เยอะมาก เขามักจะเข้าร่วมประชุมเชิงวิชาการเพื่อเพิ่มพูนความรู้อยู่เสมอ

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หัวหน้าแผนกวิสัญญีให้ความสำคัญ

เมื่อจางจิ้นเฟิงเห็นหลิวเจี้ยน เธอก็รีบกล่าวว่า “หมอหลิว อีกเดี๋ยวจะมีการผ่าตัด คุณช่วยวางยาสลบให้หน่อยนะคะ”

หลิวเจี้ยนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ได้ครับ ไม่มีปัญหา คำพูดของหัวหน้าจางคือคำสั่ง ลูกผมหัวหน้าจางก็เป็นคนทำคลอดให้ ทุกวันนี้ยังเรียกหาคุณย่าจางทั้งวัน”