บทที่ 213 เพื่อนเก่าสมัยเรียน

ขณะที่สาวใหญ่แซ่ฟู่พาน้องชายของเฉินชางไปโรงเรียนสื่อมวลชนแห่งมณทลตงหยาง เฉินชางก็เรียกรถแท็กซี่ไปที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยาง

มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางเปิดภาคเรียนค่อนข้างเร็ว วันนี้เป็นพิธีเปิดภาคเรียนของนักศึกษาปริญญาโท

ความจริงแล้วพิธีเปิดภาคเรียนในวันนี้เรียกว่างานประชุมใหญ่

การได้กลับเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยอีกครั้ง ให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม ราวกับได้ย้อนวัยกลับไปเป็นวัยหนุ่มสาวเมื่อสมัยเรียนปริญญาตรีอีกครั้ง

เฉินชางทำตามขั้นตอนต่างๆ ในการลงทะเบียนทีละขั้นตอนจนครบถ้วน และได้เอกสารรับรองต่างๆ นานามาเรียบร้อย หลังจากเสร็จจากตรงนี้ ก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี

นักศึกษาแพทย์ปริญญาโทแตกต่างจากคณะอื่น หลายคนบอกว่าเรียนปริญญาโทใช้เงินไม่มาก ถึงขั้นที่ช่วงกำลังเล่าเรียนก็ออมเงินได้ นั่นเป็นเพราะว่าคุณเลือกเรียนคณะอื่นที่เอื้ออำนวยต่อการออมเงิน ถ้าคุณคิดว่าปริญญาโทออมเงินได้…คุณลองมาเรียนแพทย์ดู…

เหนื่อยเหมือนสุนัข ทุกวันทำงานหามรุ่งหามค่ำ หมอในแผนกก็ไม่ได้มองว่าคุณเป็นหมอ เรียกว่าเป็นการฝึกงานฟรีรูปแบบหนึ่ง

เถ้าแก่จ่ายค่าแรง?

ลองคิดดูแล้วกัน

งานประชุมใหญ่เลือกจัดในช่วงบ่ายกับช่วงเย็น ในตอนกลางวันเฉินชางถือบัตรรับประทานอาหารไปที่โรงอาหารซึ่งเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย

สมัยเรียนปริญญาตรีเคยเบื่อหน่ายรสชาติอาหารในโรงอาหาร แต่หลังจากที่เรียนจบไปแล้วก็เกิดคิดรสชาตินี้ขึ้นมา ถูก คุ้ม สะอาด

เฉินชางมักจะแวะเวียนมากลับมารับประทานอาหารที่โรงอาหารแห่งนี้เป็นครั้งคราว

อาหารหนึ่งชุดที่โรงอาหารมีกับข้าวที่เป็นเนื้อสัตว์สองอย่าง ผักหนึ่งอย่าง ข้าวหนึ่งถ้วย ราคาแค่เจ็ดแปดหยวน

สมัยที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้แรกๆ เฉินชางมักจะชอบไปไหนมาไหนพร้อมกับเพื่อนร่วมหอพักเป็นกลุ่มๆ มาในวันนี้ ตนกลับพบว่า ตนชอบไปไหนมาไหนคนเดียวมากกว่า

ไปทำงานคนเดียว เลิกงานกลับบ้านคนเดียว รับประทานอาหารคนเดียว

ถึงแม้ตัวตนของใครคนหนึ่งอาจไม่เป็นที่น่าพอใจของคนรอบข้าง แต่เมื่อคุณเคยชินกับรูปแบบชีวิตเช่นนี้แล้ว คุณจะรู้สึกว่าคุณสบายใจกับการทำอะไรคนเดียวเช่นนี้

โอเค เฉินชางก็แค่หาเหตุผลอันสูงส่งมาสนับสนุนสถานะโสดของตน

หลังจากที่เลือกซื้อเมนูที่คุ้นเคยแล้ว เขาก็เลือกนั่งตรงที่นั่งที่คุ้นเคย

…

“เอ๊ะ? หลัวโจว นายดูนั่น นั่นใช่เฉินชางหรือเปล่า” จู่ๆ ต่งจยาก็กล่าวขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เฉินชางซึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะข้างหน้า

หลัวโจวชะงักงัน และมองตามไป แล้วเขาก็ถึงกับตกตะลึงในทันใด “อุ๊บ! เป็นเขาจริงๆ ด้วย! เฉินชาง! เขามาได้ไง!”

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ทั้งสองคนก็ถือถาดอาหารเดินไปยังโต๊ะที่เฉินชางนั่ง

“ชางเอ๋อร์! เป็นนายจริงๆ ด้วย!” หลังจากที่วางถาดอาหารเรียบร้อยแล้ว หลัวโจวส่งเสียงหัวเราะออกมา

เฉินชางจึงเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นสองคนนั้น เขาก็ถึงกับตกตะลึง

“หลัวโจว? ต่งจยา? ทำไม…ทำไมมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยได้ล่ะ”

ต่งจยาหัวเราะ “พิธีเปิดภาคเรียนของนักศึกษาปริญญาโทปีนี้ อาจารย์กวนให้ฉันมาช่วยงาน เหล่าหลัวปีนี้เรียนจบแล้วอยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ฉันก็เลยลากเหล่าหลัวมาด้วย…”

“…อ้อ จริงด้วย นายยังไม่รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้อาจารย์กวนเป็นหัวหน้าสำนักงานบัณฑิตศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางแล้ว สุดยอดมั้ยล่ะ…”

“…ว่าแต่เฉินชาง นายมาทำอะไรที่มหาวิทยาลัยล่ะ”

ทั้งสามคนเคยเรียนห้องเดียวกันสมัยปริญญาตรี ความสัมพันธ์จัดว่าดีใช้ได้ เมื่อเจอเฉินชางก็ย่อมรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยเป็นธรรมดา

เฉินชางหัวเราะ “ฉันไม่ได้สะกดรอยตามพวกเธอ ฉันมาเรียนปริญญาโทไงล่ะ อีกหน่อยต้องเรียกพวกเธอว่ารุ่นพี่หลัวกับรุ่นพี่ต่งแล้ว!”

หลัวโจวถลึงตาโต “หมายความว่ายังไง”

เฉินชางยื่นบัตรนักศึกษาที่เพิ่งได้มาในวันนี้ให้หลัวโจวดู “ดูๆ ฉันเป็นนักศึกษาใหม่รุ่นปี 2019 นักศึกษาใหม่ ขาวๆ เอ๊าะๆ”

หลัวโจวกับต่งจยาถึงกับหัวเราะออกมา

ความคิดเห็น