บทที่ 227 หมอจิ่ง รักษาเนื้อรักษาตัวด้วย!

บทที่ 227 หมอจิ่ง รักษาเนื้อรักษาตัวด้วย!

หลังจากที่เฉินชางส่งรูปให้ฉินเยว่แล้ว เขาก็เข้าไปในโมเมนต์[1]

ถึงอย่างไรเสียเขาก็เป็นศัลยแพทย์ฝีมือดีคนหนึ่ง สิ่งเหล่านี้จัดว่าเป็นรางวัลแห่งชัยชนะ!

ถุงซีสต์พยาธิไฮดาติดเอย ก้อนเนื้องอกเอย ก้อนเนื้อร้ายเอย แผลเนื้อเน่าเอย สิ่งเหล่านี้ที่ถูกตัดออกมา…

สำหรับศัลยแพทย์แล้ วสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นผลงานการสู้รบกับโรคภัยไข้เจ็บอันโชติช่วง หลายคนชอบนำผลงานเหล่านี้มาโพสต์ลงบนโมเมนต์

เฉินชางเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมจางโหย่วฝูถึงมีไอดีวีแชทสองไอดี มีโทรศัพท์มือถือสองเครื่อง!

โทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมีแต่รูปอาหารเลิศรส ส่วนโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องหนึ่งมีแต่รูปผลงานผ่าตัดราวกับเป็พิพิธภัณฑ์ศัลยศาสตร์

ถุงน้ำดีหน้าตาประหลาด ไส้ติ่งเคสพิเศษ เนื้องอกที่พบได้ยาก…

เฉินชางรู้สึกว่าตนควรจะแบ่งปันความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับถุงซีสต์ไฮดาติดในปอดให้เพื่อนในแวดวงศัลยแพทย์สักหน่อย จะได้เพิ่มพูนความรู้ใหม่ๆ!

เฉินชางสาบานเลยว่าตนไม่ได้ทำไปเพื่อยอดไลก์อย่างแน่นอน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็เปิดเข้าไปในโมเมนต์ เรียบเรียงข้อความหนึ่งข้อความแล้วโพสต์คู่กับรูปพยาธิ

[ดาบพิฆาตมังกร ใครบังอาจหาญต่อกร มอนสเตอร์หายาก lv.51: มอนสเตอร์ถุงซีสต์ไฮดาติดในปอด! รูปประกอบ!]

เฉินชางดูข้อความกับรูปที่โพสต์อย่างละเอียด รูปถุงซีสต์ไฮดาติดในปอดถ่ายด้วยมุมกล้องแบบเทคนิคใหม่ ละเอียดคมชัด จะต้องได้ยอดไลก์เยอะมากแน่

หลังจากที่โพสต์ลงบนโมเมนต์แล้ว เห็นว่าฉินเยว่ยังไม่ส่งข้อความตอบกลับมา เฉินชางก็เลยเก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ!

เขาเดินออกไปด้านนอกพลางฮัมเพลงสบายๆ

เมื่อคิดถึงสีหน้าของฉินเยว่ตอนเห็นรูปที่ส่งไปแล้ว เฉินชางก็รูสึกมีความสุขเบิกบานใจขึ้นมาทันใด จากฮัมเพลงสบายๆ กลายเป็นฮัมเพลงพื้นบ้านอย่างสนุกสนาน

พยาธิไฮดาติดสดๆ ใหม่ๆ ที่ชวนให้เจริญอาหาร

ภายในถุงซีสต์ที่อ่อนนุ่มมีพยาธิน้อยกำลังโยกตัวส่งเสียงทักทาย

จังหวะแบบไหนที่โยกย้ายส่ายสะโพกได้สุดเหวี่ยง

ไข่พยาธิสีชมพูทำให้คุณยิ่งสุขสำราญ

…

จิ่งหรานมองเฉินชางด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ เขาอยากรู้ว่าทำไมเฉินชางถึงดีใจขนาดนั้น

แล้วก็…แล้วเพลงที่เขาฮัมเพลงนั้น ทำไมรู้สึกเหมือนเคยได้ยินมาก่อน?

เมื่อครู่นี้เขาเห็นกับตาตนเองเลยว่าเพื่อนคนที่เฉินชางส่งรูปให้ดุเหมือนว่าจะเป็นผู้หญิง

หรือว่าจะเป็นแฟนสาว?

จิ่งหรานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หมอเฉิน? รูปที่คุณส่งให้เพื่อน เธอดีใจมั้ยครับ”

เฉินชางลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง

ฉินเยว่ดีใจไหม เฉินชางเองก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าฉินเยว่จะต้องจำฝังใจแน่!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางมองจิ่งหราน กล่าวอย่างมั่นใจว่า “จะต้องไม่ลืมง่ายๆ แน่ ถึงยังไงก็เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน”

จิ่งหราน “อ๋อ ครับ…”

จิ่งหรานพยักหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

เขาคิดว่าที่เฉินชางมีดวงสมพงษ์กับเพศตรงข้ามดีขนาดนี้ย่อมมีสาเหตุ เมื่อเทียบกันแล้ว ตนเป็นคนที่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา จนดูเหมือนว่าจะจนเย็นชากับเกิ่งเหยียนไปจริงๆ ด้วย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปหาเกิ่งเหยียน : [ที่รัก ทำอะไรอยู่]

เกิ่งเหยียนตอบกลับมาทันที : [อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยพาพวกเราไปกินข้าว คุณผ่าตัดเสร็จแล้ว?]

กล่าวตามความจริง ตอนที่เกิ่งเหยียนได้ข้อความนี้ ในใจเธอรู้สึกตื่นเต้นมาก เป็นความรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่จิ่งหรานแสดงความใส่ใจต่อเธอ ถึงจิ่งหรานจะเป็นคนเก่งมาก แต่ไม่ค่อยเข้าใจจิตใจของผู้หญิง ในบางครั้งถึงขั้นที่มีบางมุมของความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยได้สื่อสารกันให้เกิดความเข้าใจ ทว่า…ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง

ดังนั้นเมื่อเห็นว่าจิ่งหรานห่วงใยตนขนาดนี้ เกิ่งเหยียนก็ย่อมรู้สึกดีใจมาก

จิ่งหรานพยักหน้า: [อืม ผมมีรูปที่น่าสนใจจะส่งให้คุณดู คุณจะต้องไม่เคยเห็นมาก่อนแน่!]

เกิ่งเหยียนดีใจมาก: [ดีค่ะ รูปอะไรหรือคะ ฉันอยากเห็นจัง]

จิ่งหรานกดส่งรูปไป

เมื่อคิดถึงสีหน้าปลื้มใจของเกิ่งเหยียน จิ่งหรานก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เลยพิมพ์ข้อความส่งไปอีกว่า: [กินข้าวให้อร่อยนะ ผมจะรีบกลับ]

เมื่อเฉินชางเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ของจิ่งหราน เขาก็หันไปถาม “คุณ…ส่งให้ใคร?”

จิ่งหรานยิ้มเล็กน้อย “แฟนผมครับ อ้อ! ไม่ใช่ ควรจะเรียกว่าภรรยาแล้ว เราสองคนใกล้จะแต่งงานกันแล้ว…”

“…เธออยู่แผนกอายุรกรรมโรคหัวใจ ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน เธอจะต้องทึ่งมากแน่”

เฉินชางชะงัก…

เอ่อ…

คุ้นๆ ว่าเกิ่งเหยียนจะกลัวพยาธิมากที่สุดแล้ว…

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เขาหันไปมองจิ่งหรานด้วยความสงสาร “จิ่งหรานคุณยกเลิกรูปที่ส่งไปเถอะ เพราะก็ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะชอบรูปแบบนี้…”

จิ่งหรานหัวเราะ “เรียนหมอมา ไม่เป็นไรหรอกครับ”

จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่ากำหนดการวันแต่งงานของจิ่งหรานกับเกิ่งเหยียนอาจจะต้องถูกเลื่อนออกไป

ส่วนจะเลื่อนออกไปนานแค่ไหน ในส่วนนี้ตอบไม่ได้จริงๆ…

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดว้าวุ่นใจไม่ได้