ตอนที่ 23
บทที่ 23 ยอดเยี่ยม!
October 22, 2026
จางเค่อฉินสีหน้าเปลี่ยนไป!
สวรรค์ ท่านจะต้องกลั่นแกล้งผมให้ได้อย่างนั้นเลยเหรอ?
ผมทุ่มเทความคิดมากขนาดนี้ ไปตามหาหมอเฉพาะทางมาถึงสองท่าน แต่สวรรค์กลับให้หมอคนนั้นเป็นคนทำ!
ผม…วางแผนเสียเปล่าจริงๆ…
จางเค่อฉินยังคงโอบกอดความคาดหวังเล็กๆ ในใจ หวังว่าเฉินชางคนนี้จะเป็นเฉินชางอีกคนหนึ่ง หรือบางทีอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางที่มาจากโรงพยาบาลใดโรงพยาบาลหนึ่ง เอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง “ใช่คนนั้นหรือเปล่าครับ? ตัวสูงๆ ขาวๆ ดูสะอาดสะอ้านคนนั้นน่ะ?”
อันเยี่ยนจวินพยักหน้า
จบกัน!
จางเค่อฉินแทบอยากจะตายเสียให้ได้
สีหน้าของฉินเสี้ยวยวนพลันมืดครึ้มลง นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว
อันเยี่ยนจวินรีบร้อนอธิบาย “ผู้อำนวยการฉิน คุณอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยครับ เฉินชางคนนี้มีฝีมือไม่เลวเลย ฝีมือพื้นฐานอยู่ในระดับดี ผมเคยเห็นมาแล้วครับ”
ฉินเสี้ยวยวนส่ายหน้า เอ่ยตามตรง “พาพวกเราไปที่ห้องผ่าตัดนั้นเถอะครับ”
อันเยี่ยนจวินกระแอมไอแค่กๆ พูดด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากเดิม “ไม่ได้อยู่ที่ห้องผ่าตัดครับ อยู่ที่ห้องปฏิบัติการ!”
ในใจของอันเยี่ยนจวินแทบจะบ้าไปแล้ว ไอ้หนูนี่ เหล่าเฉินให้คุณดูแลตัวเองไม่ถึงสามวันก็ทำลายเรื่องดีๆ ซะแล้ว เรื่องในคราวนี้ก่อได้ใหญ่จริงๆ!
จริงดังคาด ประโยคนี้ของอันเยี่ยนจวินทำให้รอบด้านเงียบลง
ไม่ต้องพูดถึงเข็มตกเลย แม้แต่กระดาษตกก็คงได้ยิน อันเยี่ยนจวินคิดว่าเขาวาดภาพอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองได้เลยทีเดียว
เงียบ!
กลั้นใจ!
ตอนนี้เองจู่ๆ ผู้อำนวยการฉินก็กล่าวเสียงต่ำ “ไร้สาระ! การผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ต้องทำที่ห้องผ่าตัด นี่คือมาตรฐานแผนกฉุกเฉินของพวกคุณหรือไง?”
อันเยี่ยนจวินทอดถอนใจ คิดไปว่าเฉินชางทำได้ไม่เลวเลยจริงๆ จึงช่วยเขาอธิบายประโยคหนึ่ง “ผู้อำนวยการครับ ห้องผ่าตัดของแผนกฉุกเฉินมีจำกัด แล้วเรื่องการเย็บเส้นเอ็น โดยปกติก็จะทำกันที่ห้องปฏิบัติการ”
จางเค่อฉินใจสลาย!
อู๋กังของผม!
คิดดูเถอะ ไม่ได้ถูกโจรยิงตาย แต่กลับหมดอนาคตในมือหมอคนหนึ่ง
สวรรค์…
หลิวซือฉีกระแอมออกมา กล่าวทำลายความกระอักกระอ่วน “ไปเถอะ พวกเราไปกันตอนนี้เลย ดูหน่อยว่าจะทันเวลาหรือเปล่า”
ถานจงหลินพยักหน้า ในใจยังคงคิดด้วยความกังวล เส้นเอ็นเสียหาย อัตราที่จะเกิดพังผืดมีมากจริงๆ
หัวหน้าพยาบาลเห็นผู้อำนวยการฉินแล้วจึงรีบเดินเข้ามาหา “ผู้อำนวยการฉินคะ คุณมาได้ยังไง”
ฉินเสี้ยวยวนกล่าวต่อ “อืม ผมมาดูผู้ป่วย”
อันเยี่ยนจวินเอ่ยถาม “เฉินชางอยู่ที่ห้องปฏิบัติการไหนครับ?”
เถียนหลันเซียงตอบ “ห้องที่สามค่ะ เข้าไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว น่าจะใกล้จะออกมาแล้ว”
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกหนักอึ้งในใจ
จบแล้ว!
เมื่อผลักประตูเข้าไป พบว่าเฉินชางกำลังเย็บปิดผิวหนัง อยู่ในขั้นตอนสุดท้ายแล้ว
ฉินเยว่หันมาเห็นคนมากมายขนาดนี้จึงมองอย่างงงๆ “หัวหน้าแผนกอัน…ผู้อำนวยการฉิน? พวกคุณมากันหมดเลยหรือคะ”
จะอย่างไรอันเยี่ยนจวินก็เป็นหมอในแผนก จึงรีบเอ่ยถามขึ้นว่า “ผู้ป่วยเป็นยังไงบ้าง?”
เฉินชางเย็บขมวดปมสุดท้ายให้เสร็จ “ดีมากครับ ประสบความสำเร็จดี!”
ทุกคนได้ฟังพลันเดินเข้ามา
อู๋กังมองไป กล่าวด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้า ผมไม่เป็นไรครับ”
จางเค่อฉินสลึงตาใส่อู๋กัง “ไม่เป็นไรงั้นเหรอ? คุณบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรหรือไง!”
อันเยี่ยนจวินดึงเฉินชางมาที่มุมหนึ่ง กระซิบเสียงเบา “นี่คุณก่อเรื่องแล้ว คุณรู้หรือเปล่าว่านี่เป็นใคร? โง่จริงๆ! อวดเก่ง!”
เฉินชางชะงักไป “ผมรู้ครับ เขาเป็นตำรวจ”
อันเยี่ยนจวินตบหน้าผาก พูดเสียงเบาต่อไปว่า “ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ฐานะของบุคคลนี้ค่อนข้างอ่อนไหว คุณกล้าพามาผ่าตัดอีก ไม่รู้หรือว่าหลังจากเย็บเส้นเอ็นแล้วจะมีโอกาสปรากฏอาการเรื้อรังมากขนาดไหน เรื่องพวกนี้ยังกล้าหาเรื่องใส่ตัว คุณบ้าหรือเปล่า!”