บทที่ 255 หินจำลองการผ่าตัด?

บทที่ 255 หินจำลองการผ่าตัด?

นับตั้งแต่เฉินชางก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานของแผนกศัลยกรรมมือโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศของความกดดัน ทุกคนต่างจมดิ่งอยู่กับการใคร่ครวญพิจารณา และความว้าวุ่นใจ!

ผู้จัดการกำลังติดต่อบริษัท บริษัทกำลังติดต่อบริษัทประกัน

ในครั้งนี้ผู้รับผิดชอบในการจัดการแสดงยิ่งดูร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่มีใครรู้ว่าทำไมโคมไฟขนาดใหญ่ถึงหล่นลงมาได้

ผู้เชี่ยวชาญในด้านศัลยกรรมมือของโรงพยาบาลต่างๆ ในเมืองอันหยางต่างทยอยกันเดินทางมา

สิงอวี่นั่งอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ในใจยังคงหวาดผวาไม่หาย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องมือ ลำพังแค่ชีวิตก็แทบเอาไม่รอด เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ แต่เมื่อนึกถึงมือทั้งสองข้างของตน สิงอวี่ก็อดหัวเราะเจื่อนๆ ออกมาไม่ได้ สำหรับนักเปียโนแล้ว มือหนึ่งคู่มีความสำคัญมากขนาดไหน

เรื่องนี้แทบจะไม่ต้องคิดก็รู้ได้!

ทุกครั้งที่คิดมาถึงตรงนี้ สิงอวี่ก็อดคิดไปต่างๆ นานาไม่ได้ หรือว่าอาชีพที่เพิ่งเริ่มต้นของตนจะต้องจบลงแล้ว

เฮ้อ…

ในตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เมื่อมองไปที่หน้าจอก็เห็นว่าเป็นภรรยาโทรมา

สิงอวี่เพิ่งจะกดรับสายก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยกล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “พ่อจ๋า…พ่อจ๋า…พ่อจ๋าไม่เป็นอะไรใช่มั้ย”

ทันทีที่สิงอวี่ได้ยินสียงเด็กน้อย เขาก็หัวเราะออกมาแล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร เทียนเทียน พ่อไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พ่อไม่อยู่บ้านหนูต้องดูแลแม่ดีๆ นะ หนูเป็นชายชาตรีตัวน้อยเชียวนะ!”

เด็กชายร้อง “แต่ในข่าวผมกับแม่เห็นพ่อโดนโคมใฟตกใส่…เจ็บมาก พ่อจ๋าไม่เป็นไรหยอ ตอนนี้ผมกับแม่อยู่ที่สนามบินแล้ว”

สิงอวี่ชะงัก “เทียนเทียน ลูกเอาโทรศัพท์มือถือให้แม่”

หลังจากที่สิงอวี่ได้ยินเสียงภรรยาพูดสายแล้ว น้ำเสียงของเขาก็พลันเคร่งขรึม “ทำไมคุณถึงพาลูกมา”

ปลายสายตอบว่า “ลูกจะไปหาคุณให้ได้ ร้องไห้โวยวายฉันห้ามไม่อยู่ ฉันเองก็เป็นห่วงคุณมาก อาการคุณเป็นยังไงบ้าง หนักมั้ย”

สิงอวี่ส่ายหน้า “อุบัติเหตุ จู่ๆ โคมไฟขนาดใหญ่ก็ตกลงมา ผมตอบสนองค่อนข้างไวก็เลยไม่ตกใส่ตัวผม แต่เศษแก้วกระเด็นมาบาดนิดหน่อย ไม่ได้ร้ายแรง คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

ถานจงหลินรอให้สิงอวี่วางสายแล้วถึงกล่าวขึ้นว่า “คุณสิงครับ เรามากำจัดเนื้อตายกับสิ่งแปลกปลอมออกจากแผลกันสักหน่อยนะครับ อะไรที่ควรตรวจก็ต้องตรวจ จะมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้ ถูกต้องมั้ยครับ”

ผู้รับผิดชอบในการจัดการแสดงชื่อจูจื้ออี้ก็พยักหน้า “ถูกต้องคุณสิง เรารีบรักษากันดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้ารอให้ผู้เชี่ยวชาญมาถึงแล้วค่อยตรวจจะเสียเวลาไปเปล่าๆ!…คุณวางใจได้ พวกเรารับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้อย่างเต็มที่แน่นอน!”…

ผู้จัดการเป็นน้องสาวแท้ๆ ของสิงอวี่เอง ชื่อสิงลี่ผิง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สิงอวี่ก็รีบพยักหน้าพร้อมกล่าวทันทีว่า “ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับหัวหน้าถาน”

ขณะที่พุดคุยกันอยู่นั้น พวกเขาก็พากันเดินไปที่ห้องหัตถการ ทว่าคนเยอะขนาดนี้ ห้องหัตถการจะรองรับคนหมู่มากขนาดนี้ไหวที่ไหนกัน

ถานจงหลินจึงกล่าวตรงๆ เลยว่า “คนที่ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญรบกวนรอด้านนอกนะครับ เสี่ยวเฉิน คุณมาเป็นผู้ช่วยผม”

ถานจงหลินจัดการอย่างมีลำดับขั้นตอน

เฉินชางชะงักเล็กน้อย เขายื่นมือไปหยิบชุดกาวน์ที่พาดอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาสวม แล้วเดินตามถานจงหลินเข้าไปในห้องหัตถการ

ถานจงหลินมองทุกคนพร้อมกล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าทุกท่านครับ เชิญทุกท่านเข้ามาดูอาการผู้ป่วยด้วยกันนะครับ เสี่ยวเฉิน หิ้วกระเป๋าอุปกรณ์ทำแผลมาให้ผมด้วยครับ”

หลังจากที่ถานจงหลินพูดจบ ก็หยิบกรรไกรมาตัดผ้าก็อซที่พันมือของสิงอวี่อยู่ออก

ปรากฏให้เห็นบาดแผลในเวลาต่อมา!

เศษแก้วยังปักอยู่ที่บาดแผลไม่ได้ถูกเอาออก ด้านหน้ามืออาบเต็มไปด้วยเลือด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เศษแก้วที่ปักอยู่บนข้อมือกับหลังมือ ตำแหน่งนี้ไม่สู้ดีนัก!

ถานจงหลินกับหัวหน้าท่านอื่นๆ ที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

ตำแหน่งนี้ในวิชากายวิภาคศาสตร์เรียกว่าตำแหน่ง ‘จุดเชื่อมต่อการเคลื่อนไหวของมือ’ อยู่ตรงตำแหน่งข้อมือกับหลังมือ ตำแหน่งนี้มีเส้นประสาท หลอดเลือด เส้นเอ็นรวมตัวกันอยู่อย่างแน่นหนา!

กระดูกปลายแขนด้านนิ้วหัวแม่มือซึ่งยึดติดกับเอ็นส่วนที่ทำหน้าที่ในการงอนิ้วกับเอ็นส่วนที่ทำหน้าที่ยืดเหยียด เอ็นส่วนที่ทำหน้าที่งอนิ้วที่ยึดกับกระดูกนิ้วมือท่อนปลาย พื้นผิวอื่นๆ ในส่วนปลายของกระดูกยังมีร่องที่มีเอ็นวางตัวอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งที่เป็นเอ็นจากกล้ามเนื้อส่วนปลายแขน และเอ็นที่รองรับข้อต่อต่างๆ ในบริเวณข้อมือ บริเวณหลังมือนี้ประกอบด้วยเส้นเลือดกับเส้นประสาทอีกด้วย

พื้นที่ไม่กว้างแต่อัดแน่นด้วยเส้นประสาท เส้นเลือด เส็นเอ็น กระดูก

สำหรับอาการบาดเจ็บที่หลังมือ นอกจากการบาดบริเวณจุดเชื่อมต่อการเคลื่อนไหวของมือแล้ว ยังมีช่องพังผืดที่หลังมืออีก ซึ่งจุดนี้เป็นปัจจัยหลักที่อาจทำให้ผู้ป่วยมีอาการรุนแรงขึ้น และยังเป็นสาเหตุหลักที่ขัดขวางการฟื้นฟูในภายหลัง!