บทที่ 262 เล่นเปียโนแทนคำอวยพรให้คุณในงานแต่งงาน (2)

บทที่ 262 เล่นเปียโนแทนคำอวยพรให้คุณในงานแต่งงาน (2)

สิงอวี่ผ่าตัดเสร็จแล้วยังไม่ไปไหน แต่นั่งฟังคนเหล่านั้นต่างฝ่ายต่างเยินยอกัน เขารู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร…

ฟังเสียงเยินยอก็ยังดีกว่าฟังเสียงถอนหายใจ!

ถ้าในเวลานี้แต่ละคนก็กำลังต่างถอนหายใจจริงๆ สิงอวี่คงร้องไห้

พวกคุณชื่นชมเยินยอกันไปเถอะ คุยโวกันเสร็จแล้วค่อยคุยกับผม…

ทว่าหลังจากที่รออยู่นานมากแล้ว เขาก็พบแต่ละคนไม่มีวี่แววว่าจะเยินยอกันจบสิ้น

สิงอวี่ทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว “ขอโทษนะครับหัวหน้าทุกท่าน ผมขอถามหน่อยว่าโอกาสฟื้นฟูของผมมีมากแค่ไหน ฟื้นฟูได้ถึงระดับไหน ส่งผลกระทบกับการเล่นเปียโนของผมหรือเปล่าครับ”

ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าผู้ป่วยยังไม่ไปไหน นี่ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเยินยอกัน…

หวังอวี้ซานตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวขึ้นว่า “คุณสิงครับ อย่างนี้นะครับ ถ้าอิงตามประสบการณ์ผ่าตัดมาเป็นเวลายาวนานหลายปีของผม การผ่าตัดเย็บซ่อมแซมเส้นเอ็นในวันนี้ประสบความสำเร็จมาก! และอิงจากผลลัพธ์การผ่าตัดที่ผ่านมาในอดีต อย่างน้อยที่สุดอัตราในการหายเป็นปกติก็อยู่ที่แปดสิบถึงเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ…

…บวกกับช่วงระยะเวลานี้ถ้าฟื้นฟูได้รวดเร็ว ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ส่งผลกระทบกับการเล่นเปียโนของคุณ”

กล่าวมาถึงตรงนี้ หวังอวี้ซานก็พบว่าใบหน้าสิงอวี่ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ จึงอดกล่าวไม่ได้ว่า “แต่…คุณสิง สิ่งที่ผมบอกคุณเป็นแค่ตัวเลขสถิติกับความเป็นไปได้เท่านั้นครับ คุณเองก็รู้ว่าโดยพื้นฐานแล้วการแพทย์เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนกับความเสี่ยง ไม่มีใครรับประกันผลรับที่แน่นอนได้ คุณเข้าใจความหมายของผมใช่มั้ยครับ”

เมื่อสิงอวี่ได้ยินดังนั้น เขาก็รีบพยักหน้าทันที!

กล่าวตามความจริงได้คำตอบเช่นนี้ สิงอวี่ก็พอใจมากแล้ว

ภายในหนึ่งวัน เกิดความคิดกับความรู้สึกที่หลากหลายขึ้นภายในใจของสิงอวี่ กล่าวได้ว่าเป็นความรู้สึกของคนที่เผชิญกับเหตุการณ์ล้มลุกคลุกคลานอย่างสุดเหวี่ยง

ถึงขั้นที่เขาคุยกับบริษัทประกันภัยเรื่องค่าชดเชยเรียบร้อยแล้ว ได้เงินประกันรับเงินชดเชยรายได้ก้อนใหญ่ตามมูลค่ารายได้จริง แต่…อาชีพการงานของเขาที่ทุ่มเทมาตลอดต้องสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านี้

และถึงขั้นที่สิงอวี่คิดว่าต่อไปตนจะทำอะไร…

คิดไม่ถึงว่าสวรรค์จะเอาใจใส่ดูแลเขา การผ่าตัดถึงได้ประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สิงอวี่อดซาบซึ้งใจไม่ได้ เขามองหมอทั้งสี่คนนั้น เขาลุกขึ้นแล้วโค้งคำนับ “หัวหน้าทุกท่านครับ ผมซาบซึ้งใจมากเหลือเกินจริงๆ ครับ ต้องบอกเลยว่าพวกคุณคือผู้มีบุญคุณกับผม พวกคุณช่วยชีวิตผมไว้ มือคู่นี้ของผม…สำคัญมากจริงๆ เรียกได้ว่าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ผมเริ่มเล่นเปียโนตั้งแต่อายุสามขวบ ชั่วชีวิตนี้…เฮ้อ ผมซาบซึ้งใจมากจริงๆ ครับ!”

ฉางหงเหล่ยกับอีกสามคนหัวเราะ “คุณสิง กระบวนการในการผ่าตัดคุณก็เห็นแล้ว คนที่ช่วยคุณจริงๆ ก็คือหมอเฉิน”

สิงอวี่พยักหน้า แล้วหันไปมองเฉินชาง โค้งคำนับอย่างสุดตัวแสดงความซาบซึ้งใจ กล่าวอย่างจริงจังว่า “หมอเฉินครับ สำหรับผมแล้ว การที่มือผมกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เรียกได้ว่าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายความความรู้สึกในใจของผมออกมายังไง แต่…

…ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม บุญคุณในครั้งนี้ผมจะจดจำเอาไว้ แล้วถ้าวันข้างหน้าคุณมีเรื่องอะไรอยากให้ผมช่วย กรุณาติดต่อผู้จัดการของผมได้เลย รอถึงวันที่คุณแต่งงาน ผมยินดีจะไปเล่นเปียโนแทนคำอวยพรให้คุณที่งานเลยครับ! ต่อไปนี้คุณเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม”

ทันใดนั้นเฉินชางก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของสิงอวี่ +50]

นี่คงเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่ตนรู้จักเป็นคนแรกใช่มั้ยเนี่ย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็หัวเราะออกมา

แต่คำพูดของสิงอวี่เมื่อครู่นี้ ถ้าเป็นคนอื่นได้ฟังจะต้องดีอกดีใจมากแน่

ให้สิงอวี่มาเล่นเปียโนที่งานแต่งงานได้ มีใครทำได้บ้าง

ไม่ใช่แค่มีเงินเพียงอย่างเดียวก็จะทำได้ การที่สิงอวี่ยินยอมมาเล่นเปียโนให้เช่นนี้นับว่าเป็นเกียรติอย่างหนึ่ง

เมื่อช่วงระยะเวลาก่อนหน้านี้สิงอวี่ไปถูกเชิญให้ไปบรรเลงเปียโนในงานเฉลิมพระชนมพรรษาของราชินีแห่งราชวงศ์อังกฤษ

ความจริงแล้วในฐานะที่สิงอวี่เป็นนักเปียโนคนหนึ่ง วิธีตอบแทนความซาบซึ้งใจที่เขาคิดได้ก็คือการบรรเลงเปียโนอย่างสุดพลังความสามารถให้กับเฉินชางแทนคำอวยพรที่ดีที่สุดให้เฉินในช่วงเวลาที่แสนพิเศษของเฉินชาง

สำหรับเรื่องทรัพย์สินเงินทองอะไรเหล่านั้น…สิงอวี่เกรงว่าจะดูเสียมารยาทที่จะกล่าวถึง!

แต่เฉินชางต้องรู้ไว้ว่าคำพูดเช่นนี้ของสิงอวี่ เป็นความปรารถนาของคนธรรมดาทั่วไปที่อยากจะมีนักเปียระดับซุปเปอร์สตาร์มาเล่นเปียโนให้ในงานสำคัญของชีวิต เพราะถึงอย่างไรเสียทุกคนก็เป็นคนธรรมดาทั่วไป…

เฉินชางหัวเราะ “ดูแล้ว…ถ้าผมคิดจะแต่งงานคงต้องรออีกระยะหนึ่ง รอคุณสิงมือหายดีแล้วค่อยแต่งงาน”

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนถึงกับหัวเราะออกมา

ถานจงหลินอดหัวเราะไม่ได้ เขาหัวเราะออกมาพร้อมกับส่ายหน้า เจ้าเด็กคนนี้ขี้เล่นมาแต่ไหนแต่ไร

…