บทที่ 3 ภารกิจประจำวัน

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ทักษะพื้นฐานการทำแผลเลื่อนไปถึงระดับสูงแล้ว ได้รับคุณสมบัติพิเศษ: 1. ลดความเจ็บปวดของผู้ป่วยระหว่างการทำแผล]

เฉินชางเข้าใจกระจ่างทันที!

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าคุณสมบัติพิเศษหรือ?

การลดทอนความเจ็บปวดของผู้ป่วยนับเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง แม้ว่าการทำแผลเปลี่ยนยาในทุกวันนี้จะพบได้บ่อยที่สุดในการรักษาภายนอก แต่หากคนทำแผลคือคนละคนกัน ย่อมจัดการแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ก็เหมือนกับเฉินปิ่งเซิงผู้เป็นแพทย์อาวุโสของตน ตอนที่เขาทำแผลผู้ป่วยจะนิ่งมาก ยิ่งไปกว่านั้นผู้ป่วยที่เขาทำแผลให้ยังมีโอกาสติดเชื้อต่ำ การฟื้นตัวค่อนข้างเร็ว ดูแล้วนี่คงเป็นคุณสมบัติพิเศษ

เฉินชางเดิมพันว่าทักษะอาชีพของเฉินปิ่งเซิงจะต้องดีมากแน่นอน ระดับความรู้สึกดีของตนและเฉินปิ่งเซิงคงจะถึงหกสิบแล้วล่ะมั้ง? พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลต้องดูคุณลักษณะของหัวหน้าเฉินสักหน่อยแล้ว คนที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้มาหลายปีอย่างเขาจะมีคุณลักษณะหรูหราขนาดไหน

[ติ๊ง! ทำภารกิจเข้าเวรแทนเฉินปิ่งเซิงสำเร็จได้รับ 1. เงิน 100 หยวน 2. ค่าความรู้สึกดีของเฉินปิ่งเซิง +2 3. ค่าประสบการณ์ +30]

สิ้นเสียง เฉินชางก็เห็นวีแชทส่งเสียงเตือน มีอั่งเปาส่งมาอีกแล้ว

เฉินชางคล้ายถูกกระตุ้น รีบกดแย่งอั่งเปาทันที!

มือไวเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของแพทย์รักษาภายนอก แล้วเฉินชางก็รับหน้าที่นี้มาหลายปี…

[ติ๊ง! ได้รับเงิน 100 หยวน!]

เฉินชางยิ้ม ดูท่าทางระบบคงไม่ให้เงินเขาโดยไม่มีที่มาที่ไปชัดเจน เป็นแบบนี้ก็ดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตรวจสอบ หากที่มาที่ไปของทรัพย์สินไม่แน่ชัดจนถูกตรวจสอบขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงคนตรวจสอบหรอกที่ไม่รู้ ขนาดตัวเขาเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเหมือนกัน

กลุ่มวีแชทกลุ่มนี้เป็นกลุ่มในแผนก ในกลุ่มมีแต่พนักงานฝ่ายฉุกเฉิน

หลังจากรับอั่งเปา แผนกก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมา

“ว้าว เฉินชางเก่งจริง คนเดียวก็แย่งไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว! หนึ่งร้อยหยวนหรือ ร้ายกาจๆ” พยาบาลคนหนึ่งพิมพ์อย่างตื่นเต้น

“ใช่! หนึ่งร้อยหยวน หมอเสี่ยวเฉินโชคดีจริงๆ!” พยาบาลอาวุโสส่งมาพร้อมหน้ายิ้ม

ทุกคนพากันผสมโรงเข้ามา เฉินชางก็รู้สึกไม่ดี ส่งหน้ายิ้มกว้างไปให้ “คนชอบยิ้มมักโชคดี!”

ตอนนี้เองผู้ที่ส่งอั่งเปาก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเป็นหมอแผนกฉุกเฉินที่เข้าแผนกฉุกเฉินในปีเดียวกับเฉินชาง ชื่อหวังเชียน

หวังเชียนก็เป็นหมอแผนกฉุกเฉินภายนอกเช่นเดียวกัน แต่ไม่ได้เป็นหมอสัญญาจ้าง ได้เป็นบุคลากรภายในระบบอย่างจริงจังแล้ว

หวังเชียนส่งรูปยิ้ม พิมพ์มาว่า “อาทิตย์หน้าผมจะแต่งงานแล้ว ช่วงนี้ลำบากทุกคนแล้วนะครับ”

แม้หวังเชียนจะจบการศึกษาระดับปริญญาโท แต่หลังจากเข้าทำงานก็ยังต้องติดตามแพทย์อาวุโสอยู่ แพทย์อาวุโสของหวังเชียนมีชื่อว่าอันเยี่ยนจวิน เป็นศัลยแพทย์คนหนึ่ง ตอนนี้ได้เป็นรองหัวหน้าแพทย์แล้ว นับเป็นการเพิ่มพูนประสบการณ์ให้หวังเชียนอย่างมาก

ทุกคนเห็นว่าหวังเชียนจะแต่งงานจึงรีบกล่าวอวยพร หวังเชียนเป็นคนในพื้นที่ มีบ้านอยู่สองสามแห่ง ขับรถออร์ดี้มาทำงาน เป็นชายหนุ่มมีฐานะคนหนึ่ง

………………

………………

เฉินชางตื่นค่อนข้างเช้าทุกวัน หลังจากตื่นมากินข้าวเช้าเสร็จก็ไปวิ่งออกกำลังกายจึงจะไปถึงแผนก แม้จะเป็นเช่นนี้ เมื่อไปถึงก็เป็นเวลาเพียงเจ็ดโมงกว่า ยังไม่ถึงเวลาทำงาน

เพิ่งมาถึงแผนกของตน เฉินชางก็ได้ยินเสียงดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ภารกิจประจำวัน: เฉินชางเปลี่ยนยาให้ผู้ป่วย 10 ครั้ง รางวัลสำเร็จภารกิจ: ประสบการณ์การทําแผล +30 เงิน 50 หยวน]

เฉินชางดีใจ ถ้าทำภารกิจสำเร็จจะได้เงินห้าสิบหยวน!

ในเมื่อเป็นภารกิจประจำวันก็ต้องมีทุกวันถึงจะถูก ถ้าเป็นแบบนั้น…หนึ่งเดือนจะได้เงินประมาณหนึ่งพันห้าร้อยหยวน รวมกับภารกิจอื่นอีก ไม่ทันไรชีวิตของเขาก็มั่นคงแล้ว

อีกสักพักกว่าจะได้เวลาเข้างานแปดโมงเช้า แต่ดูเหมือนแผนกฉุกเฉินจะไม่มีเวลาไหนไม่ยุ่ง

อันเยี่ยนจวินเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี เมื่อเห็นเฉินชางก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยทักทาย “เสี่ยวเฉินมาเช้าจริง”

เฉินชางเห็นบนหัวอันเยี่ยนจวินนี้มีเครื่องหมายคำถามปรากฏจึงเกิดความคิดบางอย่าง รีบยิ้มตอบไปว่า “ผมอยู่ใกล้ครับเลยมาดูหน่อยว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า อาจารย์อัน คุณเข้าเวรเมื่อคืนหรือครับ?”