ตอนที่ 30
บทที่ 30 พลังบวก!
October 22, 2026
เฉินชางช่วยพูดกระตุ้น “สวัสดีครับ คุณผู้หญิง คุณออกไปก่อนเถอะ ให้ผมดูอาการลูกชายคุณก่อนค่อยว่ากัน”
ในที่สุดคนเป็นแม่ก็หันมากำชับเฉินชางอีกครั้ง “ถ้ามีอะไรคุณต้องรีบบอกฉันนะคะ!”
จากนั้นเธอจึงออกไป ชายหนุ่มจึงผ่อนคลายลงบ้าง ถอดกางเกงออกอย่างเปิดเผยกล้าหาญ
เฉินชางนิ่งไปแล้ว
เพราะว่า นั่น…เต็มไปด้วยเลือด!
แล้วยังมีบางอย่างที่เหมือนกับ…เหมือนกับเศษแก้ว!
เศษแก้วพวกนี้ยังปักอยู่บนร่างกายด้วย
เมื่อเฉินชางตรวจสอบดูอย่างละเอียดเขาก็เข้าใจ!
เหมือนเศษที่แตกออกมาจากในขวดน้ำร้อนของแม่เขา!
ถูกต้อง เหมือนขวดน้ำร้อนที่ใช้กันในครอบครัว
[ติ๊ง! กระตุ้นภารกิจ ช่วยเหลือเด็กบาดเจ็บ เมื่อภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลดังต่อไปนี้: ทักษะการขลิบอวัยวะเพศ (ระดับกลาง)]
เฉินชางตกตะลึง!
ทักษะการขลิบอวัยวะเพศ?
การขลิบอวัยวะเพศเป็นการผ่าตัดพื้นฐานที่ธรรมดามาก หลายแผนกก็ทำได้ เช่นแผนกศัลยกรรม แผนกทั่วไป แผนกทางเดินปัสสาวะ หรือแผนกฉุกเฉินก็มีบริการ
เฉินชางเคยติดตามเฉินปิ่งเซิงไปทำหลายครั้ง แต่ไม่เคยลงมีดด้วยตนเอง
รางวัลนี้ยังพอได้อยู่
เฉินชางตรวจดูอาการของเด็ก ทอดถอนใจออกมา
การอบรมเด็กในประเทศยังขาดการชี้แนะและแนวทางที่ถูกต้องอยู่บ้าง
เด็กหนุ่มถอนใจ พูดด้วยท่าทีจนใจ “ผมคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้…”
เฉินชาง “…”
คุณจะคิดถึงได้ยังไง?
เด็กหนุ่มเห็นเฉินชางมีท่าทางคล้ายไม่สบายใจจึงพูดต่อไปว่า “หมอครับ คุณไม่ต้องเครียด ผมไม่เป็นไร!”
เฉินชาง “???”
นี่ผมเครียดหรือ?
ตอนนี้คุณยังมาปลอบใจผมอยู่ที่นี่อีก หรือว่าเป็นผมที่ได้รับบาดเจ็บกันแน่?
น้องชายคนนี้มันเทพจริงๆ!
ในตอนที่เฉินชางมองไปยังชายหนุ่มอีกครั้ง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าถ้าเด็กคนนี้ไม่ตายไปก่อน จะต้องโตไปเป็นคนใหญ่คนโตแน่นอน ถึงกับมีความสงบนิ่งใจเย็นแบบที่ว่าต่อให้ภูเขาถล่มเบื้องหน้าสีหน้าก็ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะทำได้…
เฉินชางตรวจอาการ หยิบน้ำเกลือขึ้นมาล้างแผลก่อน พบว่าเป็นเหมือนกับที่เด็กคนนั้นพูด เขาไม่เป็นอะไรมากจริงๆ แค่มีเศษของขวดน้ำร้อนเล็กๆ บาดเส้นเลือดเสียหายไปส่วนหนึ่ง ดังนั้นจึงมีเลือดไหลออกมาไม่น้อย
เฉินชางไตร่ตรองครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถามเด็กหนุ่ม
“ผมต้องให้พยาบาลเข้ามาช่วยคุณ ไม่คิดมากใช่หรือเปล่าครับ?”
เด็กหนุ่มส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ ผมจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่าให้แม่ผมเห็นก็พอ อีกอย่างคนอื่นเขาก็เป็นพยาบาล ต้องเคยเห็นอยู่แล้ว ผม…คงไม่ขายหน้าหรอก”
เฉินชางจนคำพูด ตอนนี้รู้จักล้อเล่นแล้วเหรอ?
ตอนนี้ผมยังไม่เข้าใจประโยคสุดท้ายของคุณเลยที่ว่า ผม…คงไม่ขายหน้าหรอก นั่นมันบ้าอะไรกัน?
ฉางลี่น่าเดินเข้ามา ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็หาย ที่แผนกฉุกเฉินมีอะไรบ้างที่เธอไม่เคยเห็น?
เธอผ่านอุปสรรคคลื่นลมมามากมาย ยังไม่นับว่าตกใจเท่าไหร่นัก
เฉินชางพูดขึ้นว่า “คุณช่วยผมหยิบผ้าก๊อตมากดปากเศษวัสดุกันซึมพวกนี้ไว้หน่อย ผมใช้แหนบจัดการเศษพวกนี้อย่างระมัดระวังก็เสร็จแล้ว”