บทที่ 307 หัวหน้าแผนกในชุดนอน

บทที่ 307 หัวหน้าแผนกในชุดนอน

ในตอนที่เฉินชางและเหล่าหลิวเดินลงบันไดของสะพานท่อ ชายหนุ่มสองคนกลัวว่าจะเกิดปัญหาจึงเข้ามาช่วยเหลือด้วยตนเอง ช่วยยกผู้ป่วยขึ้นไปถึงรถฉุกเฉิน

ทั้งสองลังเลครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไม่ตามไปที่โรงพยาบาล

พวกเขาสองคนออกมาร้านอินเทอร์เน็ตตั้งแต่ตอนบ่าย ตอนนี้กำลังกลับไปที่มหาวิทยาลัย ไหนเลยจะรู้ว่าจะต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ เขาช่วยมาถึงตรงนี้ก็นับว่ามีใจเมตตามากแล้ว

หากว่า…หากว่าผู้ป่วยบอกว่าพวกเขาเป็นผู้กระทำผิด พวกเขาก็คงอธิบายอะไรไม่ได้ ดังนั้นที่พวกเขารอจนถึงตอนนี้ก็เพราะเป็นห่วงกลัวว่าชายคนนั้นเป็นอะไรไป

ทั้งสองเป็นคนหนุ่มที่เพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ยังคงมีนิสัยอย่างเด็กๆ ยังรู้จักโลกใบนี้ไม่ลึกพอ ในตอนที่ต้องเผชิญกับเรื่องเช่นนี้จึงมีเพียงความคิดช่วยเหลือที่ปรากฏในสมอง

แต่ว่า…เมื่อเห็นชายคนนั้นถูกส่งตัวขึ้นรถฉุกเฉินแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา จะอย่างไรนักศึกษาที่เรียนคณะอย่างพวกเขาก็ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ผู้ป่วย หากต้องขึ้นโรงขึ้นศาลขึ้นมาจะทำอย่างไร

ทั้งสองกลับไปโดยไม่ได้ทิ้งช่องทางติดต่อเอาไว้

เฉินชางไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือนำตัวผู้ป่วยไปส่งโรงพยาบาลเพื่อทำการช่วยเหลือในขั้นต่อไป ตรวจสอบสาเหตุของภาวะหัวใจบีบรัดให้ชัดเจน จากนั้นก็รักษาไห้ทันท่วงที

ตอนนี้เอง เสียงไซเรนของรถตํารวจก็ดังขึ้น ได้ยินดังนั้นเฉินชางก็ค่อยเข้าใจขึ้นมา ที่แท้ชายหนุ่มสองคนนั้นโทรเรียกตำรวจด้วยสินะ

เนื่องจากสภาพของผู้ป่วยค่อนข้างอันตราย มีเลือดออกในร่างกายเป็นจำนวนมาก จะต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อดำเนินการช่วยเหลือให้ทันเวลา

ตอนนี้สิ่งที่เฉินชางกังวลที่สุดก็คือหัวใจได้รับความเสียหาย ทำให้มีเลือดไหลออกมาจำนวนมากจนไหลเข้าสู่ปอด…หากเป็นเช่นนั้นการรักษาหลังจากนี้ก็จะลำบากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้จะต้องใช้เวลาแต่ละวินาทีที่ผ่านไปให้คุ้มค่าที่สุด!

เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็รีบเจรจากับตำรวจ แล้วให้เหล่าหลิวขับรถไปยังโรงพยาบาลทันที โดยมีตำรวจนายหนึ่งตามไปโรงพยาบาลกับรถของเฉินชางด้วย

เฉินชางที่นั่งอยู่บนรถมองตัวเลขที่ปรากฏบนเครื่องตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจ นับว่าตอนนี้สภาพผู้ป่วยยังอยู่ในภาวะเสถียร ความดันเลือดเริ่มกลับเป็นปกติ ส่วนอัตราการเต้นของหัวใจแม้จะยังเร็วอยู่แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว

เฉินชางนำถุงน้ำเกลือออกมา ให้น้ำเกลือชายคนนั้น

แม้จะเจาะเลือดออกมาไม่มาก แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าในร่างกายของผู้ป่วยมีเลือดไหลออกมามากเท่าไหร่ หากผู้ป่วยเสียเลือดมากเกินไปจนทำให้เกิดภาวะช็อกก็ต้องใช้น้ำเกลือและเลือดสำรองมาแก้ไขภาวะช็อกจากการเสียเลือดมาก เตรียมการสำหรับผ่าเปิดทรวงอกเพื่อตรวจสอบและรักษาอาการ!

เฉินชางพลันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อไปที่โรงพยาบาลเพื่อให้จัดทีมช่วยเหลือฉุกเฉิน!

ในทีมประกอบไปด้วยหมอเวรจากแผนกอายุรกรรมหัวใจ แผนกศัลยกรรมหัวใจ และแผนกศัลยกรรมกระดูก จากนั้นจึงรายงานสถานการณ์ให้ทราบ

ตอนนี้เรียกได้ว่าไม่รู้สภาพของผู้ป่วยแม้แต่น้อย แต่จะอย่างไรก็ต้องเตรียมตัวกู้ชีพให้พร้อม หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาจะได้รับมือทันเวลา!

เฉินชางหยิบโทรศัพท์ของชายคนนั้นขึ้นมา ทดลองนำนิ้วของอีกฝ่ายไปสแกนเพื่อปลดล็อค ตอนนี้ผู้ป่วยอยู่ในสภาพช็อคจนหมดสติ จะต้องติดต่อญาติผู้ป่วยและรายงานสถานการณ์ให้ฟัง จากนั้นก็ดำเนินไปตามขั้นตอนต่างๆ

ในฐานะที่เป็นหมอของแผนกฉุกเฉินย่อมไม่อาจมีเพียงความสามารถในการผ่าตัดอย่างเดียว

เฉินชางเปิดรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นว่ามีรายชื่อของภรรยาอยู่จึงรีบกดต่อสายไปทันที

ครั้งแรกไม่มีใครรับโทรศัพท์!

เฉินชางโทรไปเป็นครั้งที่สองก็ยังไม่มีใครรับ

ในขณะที่เฉินชางคิดจะติดต่อหาคนอื่นนั้นเอง จู่ๆ ปลายสายก็ดังขึ้น

“แกรู้จักกลับบ้านด้วยเหรอ!”

เสียงผู้หญิงจากอีกฝั่งดังลั่น!

เฉินชางชะงักไปทันที เขารีบเรียบเรียงคำพูดแล้วบอกไปว่า “สวัสดีครับ ผมเป็นหมอจากแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสอง ตอนนี้สามีของคุณเกิดอุบัติเหตุบนสะพานท่อ พวกเรากำลังส่งตัวไปยังแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองที่มณฑลตงหยางแล้วครับ

ตอนนี้ผู้ป่วยมีอาการช็อค พวกเราต้องแจ้งให้ญาติผู้ป่วยทราบและเซ็นยินยอมให้เร็วที่สุดเพื่อเตรียมตัวผ่าตัด…คุณมาที่โรงพยาบาลตอนนี้เลยได้ไหมครับ”

หลังจากเฉินชางพูดจบ อีกฝ่ายก็เงียบไปทันที ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่ส่งเสียงอะไรออกมา

ไม่ว่าใครก็เป็นเช่นนี้ทั้งนั้น!

จู่ๆ ตื่นมากลางดึกก็ได้รับข่าวร้ายเช่นนี้ ไม่ตะลึงก็แปลกแล้ว ตอนแรกเฉินชางคิดว่าเธอจะตกใจจนร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ! คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะใจเย็นมาก หลังจากเงียบไปพักหนึ่งก็รีบพูดด้วยเสียงดังฟังชัด