บทที่ 311 สามีภรรยาแพ็คคู่

บทที่ 311 สามีภรรยาแพ็คคู่

เฉินชางเดินออกมาจากห้องสังเกตการณ์ รู้สึกเจ็บที่หัวใจมากๆ!

ไม่ใช่เจ็บแบบกล้ามเนื้อหัวใจตาย! ไม่ใช่รู้สึกไม่สบายเพราะเลือดไปหล่อเลี้ยงหัวใจไม่พอ แต่มันเหมือนกับ…อืม เป็นความเจ็บปวดที่อันตรายจริงๆ เจ็บปวดจากจิตวิญญาณ

ตลอดค่ำคืนนี้ เป็นค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความรัก ซึ่งมันสร้างความบาดเจ็บให้เฉินชางแบบเลือด -999 เลยทีเดียว

เฉินชางไม่รู้ว่าจะหายเมื่อไหร่ แต่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจว่าวันหลังจะไปให้ฉินเยว่ช่วยรักษา…

……

เมื่อย้อนคิดไปถึงสายตาที่ซุนเซิ่งและหนิวฮุ่ยใช้มองกัน แย้มยิ้มอย่างโง่งมให้กันเช่นนั้น เฉินชางก็รู้สึกว่าช่างดีจริงๆ!

ซุนเซิ่งมองภรรยา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “ที่รัก…จ่ายเงินไปเท่าไหร่”

หนิวฮุ่ยถลึงตาใส่ซุนเซิ่งที่นอนอยู่บนเตียง คิดอยากตำหนิเขา แต่เมื่อมองดูเขาแล้วก็กล่าวคำพูดตำหนิมากมายไม่ออกสักคำ ณ ตอนนี้ คำตำหนิและความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดกลายเป็นอารมณ์อ่อนโยนดุจสายน้ำไปแล้ว “หากไม่มีเงินพวกเราก็หาใหม่ได้ แต่ถ้าไม่มีคุณจะทำยังไงล่ะคะ”

มีเพียงฤดูหนาวที่รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของต้นสน

มีเพียงช่วงเวลายากลำบากที่จะได้เห็นนิสัยที่แท้จริง

ทั้งสองเงียบงันไม่กล่าววาจา

ความเงียบเอาชนะทุกสรรพสิ่ง

ทั้งสองไม่เคยเบื่อที่จะมองกัน

เดินเคียงกันจนเส้นผมขาวโพลน

สามีภรรยาก็เปรียบเหมือนนกที่บินไปในทิศทางเดียวกัน บินคู่กันไปไม่จากลา

……

ตอนเช้า เฉินชางยังคงทำเหมือนที่ผ่านมา แลกเวรเสร็จแล้วเลิกงานไปพักผ่อน

เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลแล้วก็แวะซื้อของกินที่ร้านอาหารเช้าข้างทางแห่งหนึ่ง มีเต้าฮวยหนึ่งถ้วย ไข่ไก่หนึ่งฟอง ซาลาเปาสองลูก และเครื่องเคียงอีกจำนวนหนึ่ง

เขากินข้าวมื้อสุดท้ายตั้งแต่หกโมงเย็นของมื่อวาน ตอนนี้เก้าโมงเช้าแล้ว เท่ากับไม่ได้กินข้าวมาสิบห้าชั่วโมงเต็ม เช้านี้เขาหิวจนทนไม่ไหวจริงๆ!

เฉินชางคิดว่าต่อไปนี้หากเข้าเวรดึกจะต้องเอาหม้อไปไว้ในห้องเวรเสียหน่อยแล้ว จะได้เอาไว้ทำอะไรกิน

ตอนนี้แสงแดดค่อนข้างดี ไม่ร้อนเกินไป ให้ความรู้สึกสบายใจและอบอุ่น

เมื่อกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทางกายไม่ได้ปรากฏชัดเจนขนาดนั้นอีก จึงลุกขึ้นไปเดินรอบสวนสาธารณะกู่โหลวรอบหนึ่ง

ขณะนี้สวนสาธารณะกู่โหลวครึกครื้นเป็นพิเศษ สมาชิกของสมาคมศิลปะยังคงร้องเพลงประสานเสียงเป็นท่วงทำนองเพลงเก่าชวนให้คิดถึง คุณปู่พาหลานมาเล่นอยู่ข้างต้นไม้ ในช่วงเวลาเช่นนี้จะเห็นชายหนุ่มหญิงสาวน้อยมาก จึงถือได้ว่าเป็นห้วงเวลาของเหล่าผู้สูงวัย

ขณะเดินผ่านเส้นทางที่ทอดยาวแห่งหนึ่ง เฉินชางก็เห็นคุณป้านั่งคุยกันอยู่ตรงนั้น จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกใจเต้นขึ้นมา เนื่องจากบริเวณนี้ก็คือ ‘ระเบียงหาคู่’ ที่โด่งดังนั่นเอง

เฉินชางเคยได้ยินว่าในมือของคุณป้าเหล่านี้มีข้อมูลคนโสดอยู่นับไม่ถ้วน พวกเธอจะคอยแนะนำคู่ดูตัวให้อีกฝ่าย

แต่คิดไปคิดมา เฉินชางก็ยับยั้งแรงกระตุ้นในใจเอาไว้ได้ หลังจากเขาเดินครบหนึ่งรอบก็เริ่มง่วง จึงรีบกลับบ้านไปนอน

เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว เฉินชางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยความเคยชิน เช็คว่ามีข้อความเข้าหรือมีใครโทรหาหรือไม่

เรียกได้ว่ามีคนใส่ใจตนเองมากทีเดียว

10010 ส่งข้อความมาบอกว่า เดือนหน้าตนมีเงินเหลือไม่มาก จะต้องเติมเงินแล้ว

พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้จะมีฝนตก อย่าลืมพกร่ม

ข่าวซุบซิบส่งข้อความมาให้มากมาย

……

แต่ข้อความหนึ่งดึงดูดสายตาของเฉินชางได้ดี ก็คือข่าวบุคลากรบางส่วนของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลตงหยางไม่ทำตามกฎข้อบังคับของโรงพยาบาล นำของเสียทางการแพทย์ไปขายจนก่อให้เกิดผลเสียร้ายแรง ทำให้ถูก…ลงโทษ!

เฉินชางชะงักไป หลังจากเปิดข่าวดูก็ต้องตื่นตะลึงไปโดยพลัน

ขณะสิงอวี่เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล นางพยาบาลในห้องผ่าตัดและพยาบาลของแผนกศัลยกรรมมือได้ถ่ายรูปสำลีเปื้อนเลือดและสายน้ำเกลือที่ใช้ในกระบวนการรักษาสิงอวี่ลงในกลุ่มเพื่อนของแอปวีแชท ทำให้มีคนอยากซื้อ บางคนถึงกับเอาไปโพสต์ต่อในเถาเป่า

เมื่อเฉินชางอ่านอย่างละเอียดดูแล้วก็พบว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่กำลังฮอตในโซเชียล ติดฮอตเสิร์ชบนเวยป๋อด้วย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ดีที่ตอนนั้นสิงอวี่ไม่ได้สวนท่อปัสสาวะ มิฉะนั้น…แค่คิดเฉินชางก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัวแล้ว

มันมีค่าเท่าไหร่กันนะ

น่ากลัวจริงๆ!

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อเฉินชางมองเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอก็ต้องชะงักไป