บทที่ 329 หวังว่าจะไม่ได้เห็นคุณอีกนะ!

บทที่ 329 หวังว่าจะไม่ได้เห็นคุณอีกนะ!

พวกเขาพากันเดินออกไปข้างนอกโดยที่หยางชุนฮว๋าจงใจเดินข้างเฉินชาง จนกระทั่งเดินไปถึงมุมหนึ่งที่ไม่มีคนอื่นอยู่ก็รีบคว้าบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของตนแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเฉินชาง

“หมอเฉิน คราวนี้ต้องรบกวนคุณแล้วจริงๆ ค่ะ” หยางชุนฮว๋ากล่าวด้วยสีหน้ากังวล “ตอนนี้ฝานฝานยังเด็ก ยังไม่ได้แต่งงาน หากมีรอยแผลเป็นที่ใบหน้าจริงๆ คงส่งผลกระทบไม่น้อย!”

เด็กชายคนนี้มีผิวค่อนข้างขาว หากจัดการแผลไม่ดีจนเป็นแผลเป็น จะต้องเห็นชัดแน่นอน

“ได้ยินผู้อำนวยการหยางเทาบอกว่า ฝีมือระดับคุณหากอยู่ด้านนอกจะมีราคาสูงมาก คุณเป็นแพทย์ศัลยกรรมความงามอันดับต้นๆ ของมณฑลตงหยาง แต่พวกเราติดต่อคุณไม่ได้ถึงได้มาหาที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้อยากรบกวนคุณจริงๆ นะคะ!

แต่คุณวางใจได้ ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้กับผู้อำนวยการฉินแน่นอน ฉันบอกไปว่าเพื่อนแนะนำให้มาตรวจดู หวังว่าจะไม่สร้างผลกระทบที่ไม่ดีให้คุณนะคะ”

ถึงอย่างไรหยางชุนฮว๋าก็เป็นคนที่โลดแล่นอยู่ในตลาดการค้า ดังนั้นยามจัดการธุระต่างๆ จึงพิจารณามากมายหลายด้าน เธอกลัวว่าเรื่องที่เฉินชางรับงานศัลยกรรมด้านนอกจะรู้มาถึงภายในโรงพยาบาลจนส่งผลไม่ดี จึงได้กล่าวเช่นนี้ออกมา

หากคบหากับคนเช่นนี้ย่อมไม่เหน็ดเหนื่อย เพราะอีกฝ่ายจะพิจารณาเรื่องราวมากกว่าคุณเยอะ

เฉินชางยิ้มแล้วพยักหน้าให้ แต่ไม่ได้พูดอะไร

หยางชุนฮว๋าพูดต่อไป “คือ…ฉันมาหาถึงที่แล้วย่อมไม่ทำให้หมอเฉินต้องขาดทุนแน่ แต่ว่า…ตอนนี้อยู่ในโรงพยาบาลฉันเลยไม่สะดวก บัตรใบนี้มีเงินอยู่หนึ่งแสนหยวน ถือเป็นค่ารักษานะคะ หวังว่าหมอเฉินจะช่วยด้วยนะคะ”

เฉินชางหยิบบัตรออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดกลับไป ถือของสิ่งนี้อยู่ในโรงพยาบาลไม่ค่อยดีจริงๆ

เขาไม่ได้ขาดแคลนเงิน หากมารักษาที่โรงพยาบาลก็ควรปฏิบัติตามกฎของโรงพยาบาล หากอยู่ข้างนอกจึงจะคุยราคากันอย่างเปิดเผย ลักษณะการทำงานย่อมไม่เหมือนกัน

ที่นี่ก็มีกฎของที่นี่ จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎภายใน

หากเงินหนึ่งแสนหยวนนี้ถูกคนอื่นนำมาโจมตี เรื่องความเสียหายยังไม่ต้องพูดถึง สิ่งสำคัญก็คือจะส่งผลกระทบไม่ดีต่อชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของโรงพยาบาลและของตนเอง

เงินหนึ่งแสนหยวนไม่มากและไม่น้อย หากกล่าวว่าเป็น ‘ค่าเหนื่อยหนึ่งแสนหยวน’ คนส่วนใหญ่คงได้แต่ทอดถอนใจและรู้สึกอิจฉา

แต่หากกล่าวว่านี่เป็น ‘เงินซองแดงหนึ่งแสนหยวน’ ให้หมอ ลองคิดดูเถอะว่าจะส่งผลกระทบอย่างไร กระทั่งฉินเสี้ยวหยวนก็อาจถูกลากลงมาพัวพันด้วย

ความแตกต่างมากมายเหลือเกิน

เขามีระบบอยู่ไม่ย่อมขาดแคลนวิธีการหาเงิน ภายหลังยังมีโอกาสอีกมาก หากต้องมาเสี่ยงอันตรายเพราะเงินหนึ่งแสนย่อมไม่คุ้มค่าแน่นอน!

หากจะหาเงิน ใช้วิธีที่ปลอดภัยและมั่นคงเสียหน่อยจะดีกว่า การรับเงินในโรงพยาบาลเช่นนี้ ทั้งยังมาจากคนที่มีหน้ามีตาในสังคมแบบนี้ ต้องยุ่งยากแน่นอน

หยางชุนฮว๋าเห็นเฉินชางไม่รับก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน “หมอเฉินคะ นี่…”

เฉินชางยิ้ม “คุณเป็นเพื่อนของผู้อำนวยการหยาง และก็เป็นเพื่อนของผู้อำนวยการฉินด้วย พวกเราก็ทำตามวิธีของเพื่อนเถอะครับ”

เฉินชางไม่ได้พูดอะไรมากมายอีก

……

……

หลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว เฉินชางก็เดินเข้าไปในห้องผ่าตัด ภายใต้แสงไฟ ทำให้เห็นบาดแผลชัดเจนขึ้น

[ผิวหนังเสียหาย มอนสเตอร์เลเวล 28 ระดับบอส: ผิวหนังที่ติดเชื้อและถูกทำลายจนเสียหาย จะต้องล้างแผลและปลูกถ่ายผิวหนัง]

เมื่อได้รับการแจ้งเตือนของระบบแล้ว เฉินชางก็เงียบไป

แผลข่วนนี้ค่อนข้างลึกจริงๆ เป็นการข่วนที่แฝงไปด้วยแรงแค้น ไอ้หนูนี่ทำอะไรมากันแน่ถึงถูกคนอื่นเกลียดชังคับฟ้าขนาดนี้ ถึงขั้นทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งลงมือรุนแรงเช่นนี้ได้เชียว!

เฉินชางมองใบหน้าขาวๆ นั้นก่อนทอดถอนใจเบาๆ เท่ากับว่าความยากในการเย็บแผลเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

จริงๆ แล้วแม้จะกล่าวว่าเป็นการปลูกถ่ายผิวหนัง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าตอนโต้วซิน เพียงต้องใช้วิธีการเย็บผิวหนังโดยการนำผิวหนังที่ดีมาปิดไว้ก็ได้แล้ว

เช่นนั้นไม่ยากหรือ

ก็ไม่ถือว่ายากมาก

แต่หากจะไม่ให้มีรอยแผลเป็น ความยากก็จะเพิ่มขึ้นอีกมาก โชคดีที่แผลนี้ไม่กว้าง ยังพอพยายามได้

นอกจากนี้ ใบหน้าของชายคนนี้มีส่วนที่เป็นเนื้อค่อนข้างมาก ผิวหนังก็ค่อนข้างหย่อนคล้อย ตอนเย็บไม่ยากเท่าไหร่ เฉินชางพยายามกำจัดส่วนที่ติดเชื้อและส่วนที่เสียหายออกไปเพื่อทำความสะอาดได้ ไม่ให้เนื้อที่จะเกิดใหม่กลายเป็นรอยแผลที่เห็นชัดเกินไป