บทที่ 33 ฤกษ์ดี เลือกเวลาผ่าตัด

อันเยี่ยนจวินเป็นคนที่มีความระมัดระวังสูง ขณะเดียวกันก็เป็นคนที่ชอบความสมบูรณ์แบบ

ทุกวันที่มาทำงานจะต้องสวมสูทกับเข็มขัดหนังจระเข้ รองเท้าก็ราวกับขัดทุกวันจนสะอาดเนี้ยบ

ขณะที่เฉินชางและเฉินปิ่งเซิงกำลังคุยกัน อันเยี่ยนจวินก็เดินเข้ามา

เขาพูดกับเฉินชางว่า “การผ่าตัดช่วงเช้าเป็นการผ่าตัดไส้ติ่งผ่านการส่องกล้อง คุณ…มาดูหน่อยก็ได้นะครับ อาจจะได้ลงมือ”

เฉินชางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย รีบพยักหน้าตอบ “ได้ครับ รบกวนหัวหน้าอันแล้ว”

อันเยี่ยนจวินยิ้มเล็กน้อยแล้วจึงพยักหน้า “นี่เป็นบันทึกอาการ ทำความเข้าใจสภาพผู้ป่วยด้วยนะครับ”

เมื่อพูดจบก็ส่งประวัติคนไข้มาให้

เฉินชางพยักหน้าแล้วรับมา

เมื่อพลิกประวัติคนไข้ออกอ่าน เฉินชางยังอดรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้ มิน่าล่ะ หัวหน้าอันถึงเป็นหมอต้นแบบในโรงพยาบาล แค่ระดับการจัดการประวัติคนไข้พวกนี้ก็ไม่มีใครเทียบได้แล้ว

ติดผลการทดสอบทางเคมีเอาไว้บนกระดาษอย่างเรียบร้อย แม้แต่มุมที่เกินมาก็ยังจัดการอย่างเป็นระเบียบ ดูแล้วทำให้รู้สึกสบายตา

อันเยี่ยนจวินมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือเคร่งครัดกับการติดผลทดสอบทางเคมีมาก และต้องจัดการตามลำดับซึ่งได้แก่ ระดับการเปลี่ยนแปลงของเลือดและปัสสาวะ ค่าตับ ค่าไต…ต้องเรียงกันมาเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่อนุญาตให้มีส่วนใดไม่เรียบร้อยด้วย นี่คือชายที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบ ถือเป็นเทพในแผนกเลยทีเดียว

อันเยี่ยนจวินมีลักษณะของหนอนหนังสือ ดูสะอาดสะอ้าน มีเคราบางๆ สวมแว่นกรอบทองอย่างดี จัดการทรงผมจนเนี้ยบ สวมสูทแบบตะวันตก รวมๆ แล้วดูหล่อเหลามาก

เฉินชางทอดถอนใจ พูดกับเฉินปิ่งเซิงว่า “หัวหน้า ดูสิครับ อะไรเรียกว่าความใส่ใจ? อะไรเรียกว่าเคร่งครัด? เฮ้อ…ถ้าไม่เทียบก็ไม่รู้จริงๆ พอมีตัวอย่างถึงจะเกิดการเปรียบเทียบ!”

เฉินปิ่งเซิงพยักหน้า “ใช่แล้ว ต่อไปประวัติคนไข้ของพวกเราก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยแบบนี้นะครับ แล้วก็…เสี่ยวเฉิน คุณถ่ายรูปไว้ด้วย พรุ่งนี้ถ้าผมเห็นประวัติคนไข้ของพวกเราไม่เรียบร้อยคุณก็ไม่ต้องเลิกงาน ไปจัดการให้ดี”

เฉินชางเบิกตากว้าง “ผมเหรอครับ?”

เฉินปิ่งเซิงพูดต่อ “คุณจะให้แพทย์ระดับสูงอย่างผมจัดการประวัติคนไข้หรือไง? ผมต้องเขียนประวัติคนไข้แทนคุณด้วยหรือเปล่าล่ะ?”

เฉินชางพยักหน้าอย่างจริงจัง “หัวหน้า ผมว่าก็ได้อยู่นะครับ!”

เฉินปิ่งเซิงยิ้มบาง “มาๆๆ วันนี้มีผ่าตัดไส้เลื่อนเคสหนึ่ง คุณไปผ่าตัด เดี๋ยวผมเขียนประวัติคนไข้เอง!”

เฉินชางรีบพูด “คุณเฉินปิ่งเซิง คุณสบประมาทผมอีกแล้ว!”

เฉินปิ่งเซิงส่งเสียงงึมงำ “อ้อ? งั้นหรือครับ? ขอโทษด้วย”

พูดจบเฉินปิ่งเซิงก็กล่าวทิ้งไว้คำหนึ่ง “ตรวจคนไข้ได้แล้ว!”

เฉินชางรู้สึกจนใจ ทอดถอนใจออกมาครั้งหนึ่ง อยู่ใต้ผู้อื่นจำเป็นต้องก้มหัว ใครใช้ให้ตัวเองยากจนกันล่ะ?

เขาถือประวัติผู้ป่วยเจ็ดแปดเล่มขึ้นมา เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย

ทักษะการเข้าสังคมของเฉินปิ่งเซิงยอดเยี่ยมมาก หลายปีมานี้เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ป่วย เป็นส่วนที่เฉินชางรู้สึกนับถือ

เมื่อเทียบกับอันเยี่ยนจวิน ประวัติผู้ป่วยของเฉินปิ่งเซิงอาจไม่เป็นระบบระเบียบขนาดนั้น กลับดูรกอยู่บ้างด้วยซ้ำ แต่โดยปกติเฉินปิ่งเซิงไม่ค่อยต้องการประวัติผู้ป่วยเท่าไหร่ ถ้าใช้คำพูดของเขามาพูดก็คือ “ประวัติผู้ป่วยหรือ? นั่นเป็นแค่หลักฐานอย่างหนึ่ง เป็นหลักฐานที่ให้ผู้ป่วยนำออกไปจากโรงพยาบาลเท่านั้นแหละ หมอควรจำอาการของผู้ป่วยไว้ในสมองตลอดเวลา”

และเหล่าเฉินทำได้จริงๆ!

ตอนที่เขาออกตรวจคนไข้ไม่จำเป็นต้องใช้ประวัติผู้ป่วยเลย เพราะเขาทำสัญลักษณ์พิเศษของผู้ป่วยทุกคนเอาไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว จุดประสงค์ที่ให้เฉินชางถือประวัติผู้ป่วยมาก็เพื่อให้ผู้ป่วยดูเท่านั้น…

อืม ใช่แล้ว ยังมีประโยชน์อีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือเอาไว้ฝึกฝนร่างกายไงล่ะ!

ถึงอย่างไรแฟ้มประวัติผู้ป่วยก็หนักมาก เมื่อรวมประวัติผู้ป่วยหลายสิบคนเข้าด้วยกัน ถือว่ามีประโยชน์ในด้านการฝึกร่างกายจริงๆ

เฉินชางทอดถอนใจ เมื่อคิดถึง “คำสบประมาท” ของเหล่าเฉินพลันรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเครื่องมือขนย้ายประวัติผู้ป่วย…เครื่องมือ…เครื่องมือ…

สิ้นหวัง…

สิ้นหวัง…