บทที่ 350 รางวัลพิเศษ

บทที่ 350 รางวัลพิเศษ

ซย่าเกาเฟิงให้เฉียนเลี่ยงมาดูการผ่าตัดไม่ใช่เพราะอยากให้อีกฝ่ายมาดูเรื่องตลก แต่เป็นเพราะเฉินชางเลือกจุดกรีดได้ดีมากต่างหาก

จริงๆ แล้วการกรีดเพื่อเปิดช่องอกเป็นวิธีที่เฉินชางเชี่ยวชาญที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็ก การผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบบาดเจ็บน้อย หรือจะเป็นการผ่าตัดกรีดหลอดลมเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอมก็ตาม การผ่าตัดเหล่านี้เฉินชางมั่นใจกับตำแหน่งผ่าเปิดของตนมาก เรียกได้ว่าการผ่าเปิดของเฉินชางเป็นความสามารถที่ลึกล้ำอย่างหนึ่ง เพราะเขาพิจารณาไปถึงการฟื้นตัวหลังผ่าตัดเลยทีเดียว การผ่าเปิดของเขาจึงไม่ใช่เพียงการผ่าเปิดเท่านั้น แต่ยังเป็นการพิจารณาถึงภาพรวมด้วย

ดังนั้นแม้เฉินชางจะไม่เชี่ยวชาญการกรีดเยื่อหุ้มหัวใจเพราะมีประสบการณ์ไม่มากพอทำให้ต้องผ่าถึงสองสามมีดทุกครั้งจึงจะกรีดได้! แต่การเลือกตำแหน่งกรีดของเฉินชางก็ทำให้ซย่าเกาเฟิงตกตะลึงมาก! เพราะนี่ก็คือความคิดอันลึกซึ้งของเฉินชาง!

เรื่องนี้ทำให้ซย่าเกาเฟิงตื่นเต้นมากจริงๆ ดังนั้นต่อมาจึงได้เชิญเฉียนเลี่ยงมาดูด้วยกันเพื่อวิเคราะห์ พวกเขาทั้งสองหวังว่าจะได้คิดและถกกันถึงองค์ความรู้ต่างๆ ที่ลึกซึ้งมากขึ้นจากการผ่าตัดของเฉินชาง เช่น…จะใช้การผ่าเปิดมาปรับปรุงการรักษาด้วยการผ่าตัดได้หรือไม่ นี่เป็นคำถามที่มีค่าให้ศึกษาและวิจัยจริงๆ

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเฉินชางถึงพิจารณาสิ่งเหล่านี้ ซย่าเกาเฟิงก็เข้าใจดี คำอธิบายเพียงหนึ่งเดียวก็คือ มันเป็นพรสวรรค์ เขาคิดว่าตัวเฉินชางเองอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเลือกผ่าเช่นนี้

หากเฉินชางรู้ความคิดของคนทั้งสองจะต้องหัวเราะออกมาแน่นอน เพราะตำแหน่งการผ่าเปิดของตนมาจากการใช้สายตามองเพื่อเลือกตำแหน่งผ่าเปิดที่ดีที่สุด ขณะเดียวกันก็เป็นตำแหน่งที่ทำให้บรรลุเป้าหมายการผ่าตัดได้ในความเป็นจริง มีประสิทธิภาพในการลดความเสียหายและลดผลข้างเคียงด้วย…

……

……

เมื่อเฉินชางได้ยินคำพูดของทั้งสองก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย กระทั่งเมิ่งซีก็ยกยิ้มที่มุมปาก แฝงความหมายลึกซึ้งชวนให้คิด

เก่อฮว๋ายยิ่งทนไม่ไหวอยากจะหัวเราะออกมาจริงๆ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดหัวเราะเยาะ เป็นความรู้สึกอยากหัวเราะในทางที่ดี รู้สึกอย่างบริสุทธิ์ใจว่ามัน…น่าสนุก

เอาละ เก่อฮว๋ายสาบานได้เลยว่าเขาไม่ได้หัวเราะเยาะเฉินชาง ถึงอย่างไรทุกคนก็มีท่าทางแบบนี้ทั้งนั้น!

แต่ในตอนนี้เอง มือขวาของเฉินชางถือมีดขึ้นมา ค่อยๆ กรีดลงไป เยื่อหุ้มหัวใจก็แยกไปตามรอยกรีดทันที!

ไร้ข้อบกพร่อง!

สมบูรณ์แบบ!

ดีเลิศประเสริฐศรี!

การกรีดในครั้งนี้ทำให้คนทั้งสามตะลึงพรึงเพริด

ซย่าเกาเฟิงยืนนิ่งเป็นหุ่นไม้ไปทันที การกรีดของเฉินชาง…อาจจะไม่ด้อยกว่าตนเลย!

ฝีมือการกรีดถุงเยื่อหุ้มหัวใจของเฉินชางเมื่อครู่นี้ไม่ด้อยกว่าคนทั้งหมดที่อยู่ที่นี่เลยจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีเฉินชางก็เลือกตำแหน่งผ่าได้ลึกซึ้งมากอยู่แล้ว ประกอบกับที่ฝีมือการกรีดพัฒนาขึ้นมาก การกรีดในครั้งนี้จึงทำให้ซย่าเกาเฟิงใจเต้นตูมตาม

ทางด้านเมิ่งซีก็เบิกตากว้าง มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นี่มัน…บังเอิญหรือเปล่า

เยื่อหุ้มหัวใจที่เป็นโรคเยื่อหุ้มหัวใจอักเสบเฉียบพลันจะมีลักษณะแตกต่างไปจากเยื่อหุ้มหัวใจธรรมดา ยิ่งมีภาวะเป็นหนองร่วมด้วยเช่นนี้แล้ว ยิ่งไม่อาจคำนวณการเลือกและการกำหนดแรงที่จะใช้ในการกรีดได้เลย หากมีประสบการณ์การผ่าตัดไม่มากพอ ก็ยิ่งพัฒนาฝีมือได้ยากเข้าไปใหญ่!

แต่การกรีดเมื่อครู่นี้ของเฉินชางยอดเยี่ยมมากจริงๆ…

เมื่อเก่อฮว๋ายเห็นดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย คิดในใจว่า อ้อ โชคดีจริงๆ! ครั้งแรกก็ผ่าได้ดีเลย คงเป็นเรื่องบังเอิญสินะ

แต่ว่า…การแสดงของเฉินชางเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

เมื่อกรีดถุงเยื่อหุ้มหัวใจได้แล้วก็ต้องเจาะรูเพื่อระบายของเหลวต่อ ตอนนี้ฝีมือการใช้มีดของเฉินชางถูกแสดงออกมาอย่างถึงใจ!

เก่อฮว๋ายที่เป็นผู้ช่วยถึงกับมึนงง

นี่ผมเป็นผู้ช่วยให้ใครอยู่นะ

ตอนนี้เก่อฮว๋ายเกิดความรู้สึกบางอย่าง เหมือนกับคนที่ตนเองกำลังซัพ[1]เป็น ADC[2] อันดับหนึ่งของโลกอย่างไรอย่างนั้น!

ตอนแรกคิดว่าคนที่ตนเองกำลังซัพเป็นแค่ ADC กากๆ ที่อยู่ในขั้นพัฒนาอย่างเชื่องช้า คิดไม่ถึงว่าเพิ่งเริ่มเกมได้สามนาที ADC ฝ่ายตนก็บุกเดี่ยวไปคิล (kill) ADC กับตัวซัพฝ่ายศัตรูแล้ว!

เอ่อ…ในฐานะที่ผมเป็นตัวซัพแต่กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยเนี่ยนะ

แม่มันเถอะ

ไหนคุยกันว่าตัวซัพจะพา ADC ไปเป็นเทพไง

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น

จู่ๆ เก่อฮว๋ายที่คิดว่าตนเป็นตัวละครหลักในการผ่าตัดครั้งนี้ก็เกิดสับสนในชีวิตขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาเงยหน้ามองซ้ำๆ ว่าผู้ที่ยืนผ่าตัดอยู่ตรงข้ามเป็นเฉินชางแน่หรือไม่

เฉินชางก็คือเฉินชาง!

นี่ไม่ผิดแน่!

แต่ผู้ที่ผ่าตัดเป็นใคร

ยังเป็นเฉินชางอยู่หรือไม่

นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง สองสามวันได้มั้ง

ห่างกันสามวันมันทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงๆ หรือ

หากไม่ใช่ว่าสวมถุงมืออยู่ เก่อฮว๋ายก็อยากขยี้ตาตัวเองจริงๆ ดูว่าน้ำเข้าสมองตัวเองจนโง่ไปแล้วหรือเปล่า…นี่มันเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว

วิธีการกรีดอันอ่อนด้อยของเฉินชางเมื่อสามวันก่อนยังประทับอยู่ในสมองของเขาจนไม่อาจลืมเลือน แต่ตอนนี้การกรีดถุงเยื่อหุ้มหัวใจเพื่อระบายของเหลวของเฉินชางมันเกินความเข้าใจของเก่อฮว๋ายไปแล้วจริงๆ