บทที่ 400 ทุกอย่างจะดีขึ้น!

บทที่ 400 ทุกอย่างจะดีขึ้น!

เฉินชางยังไม่เลิกงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม อารมณ์ย่ำแย่

หลังจากแลกเวรและถกเรื่องเคสเสร็จแล้ว เฉินชางก็เตรียมไปที่ห้อง ICU เพื่อตรวจเยี่ยมผู้ป่วย แต่กลับถูกฉินเยว่ดึงไว้เสียก่อน

เฉินชางหันไปถาม “อะไรครับ”

ฉินเยว่เห็นสภาพของเฉินชางก็ได้แต่ถอนใจ “ไปนอนพักที่ห้องเวรหน่อยเถอะค่ะ ฉันซื้ออาหารเช้ามาให้คุณด้วย คุณกินแล้วก็ไปนอนพัก ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันจะเรียกคุณเอง”

เฉินชางเห็นความเป็นห่วงที่ปรากฏชัดบนใบหน้าอีกฝ่ายก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ครับ ผมไม่เป็นไร ผมแค่อยากไปดูหน่อยว่าเป็นยังไงบ้างแล้ว”

ได้ยินดังนี้ ฉินเยว่จึงยิ้มออกมาอย่างสบายใจ “ค่ะ คุณไปพักสักหน่อยเถอะ”

ถึงอย่างไรก็ยังเยาว์วัย ล้วนดำดิ่งไปกับอารมณ์ของตนเองได้ง่าย ทว่าบางครั้งเรื่องเหล่านี้ก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องอายุจริงๆ

ความจริง…เฉินชางก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก

เขานอนจนถึงเที่ยง หลังจากเก็บกวาดห้องพักแล้ว ฉินเยว่ก็นำกล่องอาหารที่ยังอุ่นๆ มาให้ เป็นบะหมี่น้ำใสที่กระตุ้นความอยากอาหารได้ดี

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าความสุขมันก็ง่ายดายเท่านี้เอง

ฉินเยว่นั่งลงข้างกายเฉินชางพร้อมหัวใจอันนุ่มฟู

“กินเถอะค่ะ”

เฉินชางส่งเสียงอืมตอบไปครั้งหนึ่ง

อันที่จริงตอนที่ฉินเยว่เห็นผู้ป่วยหญิงคนนั้นยังสะเทือนใจยิ่งกว่าเฉินชางเสียอีก ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิง จึงสะเทือนอารมณ์ง่ายกว่า นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเข้าอกเข้าใจ

ขณะกำลังกินข้าว โทรศัพท์มือถือของเฉินชางก็ดังขึ้น

“หมอเฉิน ผู้ป่วยคนนั้นฟื้นแล้ว!”

คนที่โทรมาคือพยาบาลห้อง ICU เมื่อผู้ป่วยได้สติ พยาบาลก็โทรมาแจ้งเฉินชางทันที

เฉินชางวางตะเกียบลงทันใด “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อวางสายแล้วเฉินชางก็มองฉินเยว่ด้วยสีหน้ายินดี “เธอฟื้นแล้ว!”

ดวงตาของฉินเยว่เป็นประกายสดใส “ไป เราไปดูกันเถอะค่ะ”

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ทุกคนกำลังพัก มีเพียงหมอเวรที่ทำงานอยู่

เฉินชางและฉินเยว่รีบมาที่ห้อง ICU พอเข้าไปก็เห็นผู้ป่วยหญิงนอนอยู่

ตัวเลขมากมายของสัญญาณชีพแสดงผลปกติ

เธอมองเฉินชางและฉินเยว่ด้วยสีหน้าแปลกใจ “สวัสดีค่ะ…พวกคุณคือ…” เสียงของเธอฟังดูอ่อนระโหยโรยแรง

เฉินชางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ผมเฉินชาง หมอแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองครับ”

เธอนวดขมับ “ทำไมฉันถึงบาดเจ็บแบบนี้ล่ะคะ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย”

เฉินชางชะงักไป หรือว่า…สูญเสียความทรงจำ?

คิดได้ดังนี้ก็อดถามไม่ได้ว่า “คุณชื่ออะไรครับ”

เธอทอดถอนใจ “ฉันชื่อเหอย่าลี่”

เฉินชางชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี เธอยังจำได้!

“คุณรู้ไหมครับว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บได้ยังไง”

เธอคิดใคร่ครวญ จากนั้นจึงรีบส่ายหน้า “ไม่รู้ค่ะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไปหลายอย่างเลย”

เฉินชางถึงกับสูดหายใจลึก จากนั้นจึงถามเธอไปอีกหลายคำถาม

เขาพบว่า สติปัญญา ประสบการณ์ความรู้และความทรงจำระยะยาวของเธอไม่มีปัญหาอะไร เพียงสิ่งเดียวที่เธอลืมอาจเป็นเรื่องเกี่ยวกับ ‘เขา’ ที่บันทึกไว้ในสมุด

เธอสูญเสียความทรงจำ ยิ่งไปกว่านั้นเป็นการสูญเสียความทรงจำประเภท Selective amnesia เสียด้วย!

เฉินชางตัดสินสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้อื่นไม่ได้จริงๆ!

แต่…สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ อาจเป็นทางเลือกและผลที่เหมาะสมที่สุดแล้วก็เป็นได้

การสูญเสียความทรงจำแบบ Selective amnesia คืออะไร

คือการสูญเสียความทรงจำเฉพาะบางเหตุการณ์ หรือที่เรียกว่า Selective amnesia จะเกิดขึ้นหลังคนคนหนึ่งได้รับการบาดเจ็บที่สมองอย่างรุนแรง หรือพบเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอย่างสาหัส ส่งผลให้ผู้ป่วยหลงลืมเรื่องราวหรือผู้คนที่ไม่ต้องการจดจำ

ตอนนี้อาการสูญเสียความทรงจำเฉพาะบางเหตุการณ์กำลังเป็นหัวข้อศึกษาวิจัยทั้งในและต่างประเทศ เป็นความหวังที่จะนำมาปรับใช้กับการแพทย์ในอนาคต

เฉินชางไม่แน่ใจจึงรีบติดต่อหาศาสตราจารย์ตู้ผู้เป็นหัวหน้าแผนกอายุรกรรมระบบประสาทและสมองรวมไปถึงหลี่เป่าซานแห่งแผนกฉุกเฉิน